Τέλος εποχής ;

Την Κυριακή το πρωί τα μπέρδεψα κανονικά. Ξύπνησα και νόμιζα πως ήμουν στο σπίτι μου στη Ρόδο και θα πήγαινα για μπάνιο στην Τραγανού. Ήταν μόλις η δεύτερη ημέρα που ξύπνησα χωρίς να έχω καμία υποχρέωση μπροστά μου και ο οργανισμός μου είχε μπει σε πρόγραμμα διακοπών. Φαίνεται πως έχω συνδέσει για πάντα την αίσθηση της χαλάρωσης με εκείνες τις μέρες του περσινού καλοκαιριού. Και να ‘μαι, λίγες μέρες πριν την επιστροφή στον Πειραιά, να πακετάρω για ακόμα μία φορά τα πράγματά μου και να σκέφτομαι ακατάπαυστα.

Εδώ και λίγο καιρό έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ πως μπορεί να μην επιστρέψω ποτέ στη Ρόδο, τουλάχιστον ως κάτοικος. Πως κάτι από αυτόν τον κύκλο έχει κλείσει και αδυνατώ και να καταλάβω πλήρως τι είναι αυτό. Δύο μέρες πριν ταξιδέψω στη Ρόδο την τελευταία φορά, ο Ρήγας μου τηλεφώνησε και μου είπε πως το Σαββατοκύριακο που θα ήμουν εκεί θα ξενοίκιαζε και το σπίτι. Αιφνίδια απόφαση. Ομολογώ πως σοκαρίστηκα. Δεν είχα σκεφτεί πως η αυλή μου, που συνέχιζα ναι αισθάνομαι δική μου μέσω του Ρήγα, θα έπαυε να υπάρχει. Ότι πλέον θα περνούσε έξω από την πόρτα και δε θα είχα κανένα δικαίωμα να μπω μέσα. Θυμήθηκα όλες εκείνες τις φορές που ανοίξαμε ταυτόχρονα τα παράθυρα λέγοντας καλημέρα, όλα εκείνα τα πρωινά που πίναμε καφέ κάτω από τη λεμονο-νερατζιά, τα μαγειρέματα και τραπεζώματα στην αυλή, το αυτοσχέδιο θερινό σινεμά μας, τα λουλούδια που αυξάνονταν καθώς ο Ρήγας φρόντιζε ολοένα και περισσότερο την αυλή. Εκτός από τον Ρήγα, έχει έρθει και η σειρά της Έφης να ξενοικιάσει το σπίτι και να μετακομίσει πίσω στην Αθήνα, μετά από δύο χρόνια στη Ρόδο. Τα άμεσα φιλικά σπίτια τελείωσαν. Τα σπίτια μέσα στα οποία έχω τις καλύτερες αναμνήσεις. Μένει ο φιλικός κύκλος που δημιούργησα στο νησί και πάντα με υποδέχεται με χαρά. Τι μου είναι αρκετό για να προτάξω την διαμονή μου στη Ρόδο έναντι ενός άλλου μέρους; Μήπως οφείλω να προσπαθήσω να είμαι πιο κοντά στη «βάση» μου;  Τι ρίσκο αντέχω να πάρω για την επόμενη χρονιά;

Το θέμα είναι πως μία ακόμα σχολική χρονιά τελείωσε κι ανήκω πια κι εγώ στον κύκλο των ανθρώπων που μετράνε την αρχή και το τέλος του έτους με βάση τη λειτουργία των σχολείων. Σκέφτομαι πόσα πράγματα στη ζωή έχουν τελειώσει, συνήθειες που όριζαν κάποτε τον εαυτό μου. Μερικές φορές, στιγμιαία, επικρατεί ένα άγχος, ένα σφίξιμο για μερικά δευτερόλεπτα, καθώς με κεραυνοβολεί η σκέψη: θα μπορέσω ποτέ να ξανακάνω κάποια από αυτά που με γεμίζουν ευτυχία; Επειδή ξέρω πως η απάντηση είναι αρνητική, η καρδιά μου παγώνει. Ξέρω επίσης πως θα έρθουν καλύτερες στιγμές ακόμα, όπως και έχουν έρθει άλλωστε, αλλά ξέρω πως δύσκολα θα ξανανοίξουμε τα παράθυρα ταυτόχρονα με τον Ρήγα, με το χαμόγελο στα χείλη. Όπως ξέρω πως δύσκολα θα μπορέσω να σηκώσω το τηλέφωνο και να πάρω τον Κώστα να πάμε να αράξουμε στο παγκάκι της παραλίας της Κω.

Δύσκολοι οι αποχωρισμοί. Πόρτες που πια δεν μπορείς να ανοίξεις και μέσα μένει ένας παλιός εαυτός σου που αγαπούσες.

.

.

Advertisements

Ακόμα ένα Σαββατοκύριακο στο νησί

Καθόλου δε μ’ ευχαριστεί που η επαφή μου με τη Ρόδο έχει περιοριστεί σε κάποια λίγα Σαββατοκύριακα εδώ κι εκεί. Ομολογώ πως όσο χαίρομαι όταν πηγαίνω, τόσο στεναχωριέμαι και μου μένει πικρή γεύση όταν φεύγω. Άλλο ένα Σαββατοκύριακο ήταν και το περασμένο, οπότε και πέρασα τρεις σχεδόν μέρες ανάμεσα σε φίλους, αφιερώνοντας χρόνο σε παλιές αγαπημένες συνήθειες, αλλά και σε καινούριες ανακαλύψεις.

Ανοιξιάτικο απόγευμα κι ο ήλιος πέφτει πίσω από τα κάστρα.

Ανοιξιάτικο απόγευμα κι ο ήλιος πέφτει πίσω από τα κάστρα.

Έφτασα Παρασκευή απόγευμα με το κατάρα-μαν, που για ακόμα μία φορά έβαλε σε ισχυρή δοκιμασία τις αντοχές του στομάχου μου. Παρόλα αυτά, έφτασα στη Ρόδο σε μόλις δύο ώρες και με το που βγήκα από το πλεούμενο αντίκρισα τον ήλιο να πέφτει πίσω από τα κάστρα. Σέρνοντας τη βαλίτσα πίσω μου, πήγα κατευθείαν στο κέντρο της πόλης για κάποια απαραίτητα ψώνια. Εκεί συνάντησα τους πρώτους φίλους και έπιασα κουβέντα στο δρόμο, με μια χαρούμενη αίσθηση πως η παλιά  μου αγαπημένη καθημερινότητα με περιμένει ακόμα.

Κι από κει κατευθείαν στο Πανεπιστήμιο για tango practica! Μαζί με την Ειρήνη, τον Ηλία, το Σπύρο, τον Τάσσο, τη Σοφία, το Γιώργο και ένα σωρό ακόμα κόσμο. Μεγάλη έλλειψη φέτος ο χορός και δύσκολο να αναπληρωθεί. Ίσως γι αυτό είναι τόσο μεγάλη η ευχαρίστηση όταν πηγαίνω στη Ρόδο και χορεύω με τα παιδιά.

2nd Rodos Tango Festival

2nd Rodos Tango Festival

Αυτή τη φορά υπήρχε μία ειδική περίσταση, η οποία με έκανε να επιλέξω και το συγκεκριμένο Σαββατοκύριακο για να επισκεφτώ το νησί: το δεύτερο Tango Festival της Ρόδου. Πέρσι είχαμε χορέψει αρκετά, φέτος μπόρεσα να πάω μόνο σε μία milonga, το Σάββατο το βράδυ. Είχε πολύ περισσότερο, πιο νέο και πιο έμπειρο κόσμο. Μπόρεσα να δω σόου από τους Βαγγέλη Χατζόπουλο και Μαριάννα Κουτάντου, που μάλλον αξίζουν την καλή τους φήμη και από ένα άλλο ζευγάρι που χόρευε…κάπως περίεργα, τον Ιταλό Marco Palladino και την Αργεντίνα Sabrina Garcia. Το σαλόνι του ξενοδοχείου La Marquise γέμισε αγκαλιές και χαμόγελα στη συνέχεια, μέχρι αργά. Οι φίλοι μου ήταν πολύ ευχαριστημένοι και από τα σεμινάρια που έκανε με τους χορευτές που φιλοξενήθηκαν φέτος. Εύχομαι πραγματικά να συνεχιστεί με ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία το Φεστιβάλ αυτό και να καθιερωθεί ως θεσμός για το νησί.

Liberty, το φημισμένο σάντουιτς, χωρίς πολλά-πολλά.

Liberty, το φημισμένο σάντουιτς, χωρίς πολλά-πολλά.

Οι νέες ανακαλύψεις αυτή τη φορά είχαν να κάνουν με το φαγητό και δη το πρόχειρο. Έφαγα για πρώτη φορά σε μία φημισμένη καντίνα της Ρόδου, το Liberty, πάνω από το 12ο δημοτικό σχολείο. Ο σοβαρός κύριος που κρατάει την καντίνα φημίζεται για να σάντουιτς και το μπιφτέκι του. Ντεκόρ μηδέν, πολυτέλεια μηδέν, απόλαυση φουλ. Επίσης, στο δρόμο προς το Lick it στο Φαληράκι, κάναμε μία στάση στο TGI (χωρίς Friday’s μετά). Τι μπέργκερ ήταν αυτό! Είχα πολύ καιρό να φάω τόσο ωραίο μπέργκερ, περιποιημένο και τεράστιο, νόστιμο και ζουμερό. Το περιβάλλον είναι λίγο περίεργο στο μαγαζί, καθώς πάει να μιμηθεί τη διακόσμηση της γνωστής αμερικάνικης αλυσίδας, χωρίς να το καταφέρνει απόλυτα. Η μουσική (ελληνική ελαφρολαϊκή από το ραδιόφωνο) δεν ταιριάζει με τίποτα. Το μπέργκερ όμως αποζημιώνει για τα πάντα! Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον ψάχνει κάτι να φάει στο Φαληράκι.

Και φτάνουμε στον Πάολο και το θεϊκό παγωτό του… Το ονειρευόμουν εδώ και πολύ καιρό και ξεκίνησα να πάω αρχικά το Σάββατο. Δεν ξέρω τι έκφραση πήρα όταν έφτασα και το βρήκα κλειστό. Είχε χαλάσει η παγωτομηχανή και ο Πάολο που δεν παίζει με την ποιότητά του είχε κλείσει εντελώς το μαγαζί. Οπότε το ραντεβού ανανεώθηκε για την επόμενη ημέρα. Μετά το μπέργκερ που προανέφερα κατευθυνθήκαμε τρέχοντας προς το Lick it, λίγο από τη λαχτάρα και λίγο από τη βιασύνη να προλάβουμε και το πλοίο της επιστροφής. Μας περίμεναν τα υπέροχα παγωτά στη σειρά και ο Πάολο χαμογελαστός και φιλικός όπως πάντα. Η απόλαυση πάντα η ίδια… κι ας έκανα λάθος κι αντί για το θεϊκό φυστίκι παρήγγειλα φουντούκι. Με το παγωτό του Πάολο γίνεται το εξής περίεργο: κρυώνεις κι ας έχει 40 βαθμούς. Δεν ξέρω γιατί, ξέρω μόνο πως συμβαίνει πάντα, εκεί, όπως παραδίδεσαι στη γλύκα της κίτρινης βανίλιας, ενώ μόλις έχεις φάει μία κουταλιά υπέροχης πικρής σοκολάτας (η μόνη σοκολάτα που απολαμβάνω κι εγώ), κάτι γίνεται και ανατριχιάζεις σύγκορμος.

Τι άλλο να πω για αυτό το νησί; Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν έφτασα, αντικρύζοντας τα τείχη ήταν πως δύσκολα μπορώ να σκεφτώ ωραιότερο μέρος. Τυχεροί αυτοί που την απολαμβάνουν αυτή την εποχή, που ακόμα δεν έχει έρθει πολύς κόσμος, αλλά το νησί φοράει ήδη τα καλοκαιρινά του.

Όπως έχω πει πολλές φορές: Lick it! Το καλύτερο παγωτό του κόσμου!

Όπως έχω πει πολλές φορές: Lick it! Το καλύτερο παγωτό του κόσμου!

Πάσχα στην Αθήνα-σκέψη στη Ρόδο

Ανάσταση, λοιπόν, όπως πάντα στο μπαλκόνι του πατρικού, στη Νίκαια, απέναντι από την εκκλησία. Έκπληξη και ανατριχίλα φέτος. Αμέσως μετά το Χριστός Ανέστη του παπά, ανάμεσα στις βροντές από τα πυροτεχνήματα, μία ομάδα από Χρυσαυγίτες τραγουδούσε τον Εθνικό Ύμνο. Ο κόσμος πάγωσε. Ένας κύριος πήγε να βρίσει, αλλά τον ηρέμησε η παρέα του. Δεν ξέρω τι μπορώ να σχολιάσω, πέραν του ότι το γεγονός μου δηλητηρίασε την όποια ευφορία, με γέμισε με ανησυχία και θυμό. Τέλος της αναφοράς.

DSC_1098Βρίσκομαι στην Αθήνα και η σκέψη μου γυρνάει στη Ρόδο. Σκέφτομαι πόσο όμορφα θα είναι τώρα, που το καλοκαίρι ήρθε νωρίς, αλλά έχει ακόμα την άνεση του Μαΐου, δεν έχουν φτάσει οι ορδές τουριστών του καλοκαιριού που κατακλύζουν ασφυκτικά το νησί. Σκέφτομαι ποιο Σαββατοκύριακο θα μπορέσω να την ξαναεπισκεφτώ και αν θα μπορέσω να πάω για λίγες διακοπές το καλοκαίρι. Δεν μπόρεσα να γράψω για την τελευταία επίσκεψη στη Ρόδο, το τριήμερο της 25ης Μαρτίου, γιατί έχω ξεμείνει από υπολογιστή. Σήμερα, λοιπόν, πριν απολαύσω τον οβελία, ακριβώς επειδή η σκέψη μου γυρνάει στο αγαπημένο μου νησί, είπα να μοιραστώ κάποιες από τις εικόνες του νησιού που είχε ντυθεί τα ανοιξιάτικά του. Πολλές οι βόλτες με φίλους, πολλές οι ωραίες εικόνες. Αυτό το νησί δε θα σταματήσει ποτέ να με λιγώνει με την ομορφιά του.

Πολύ ωραία η μεγάλη βόλτα στην ανθισμένη τάφρο. Την είχα δει μόνο κατακαλόκαιρο. Μοσχοβολούσε και έλαμπε στα χρώματα των λουλουδιών.

Πολύ ωραία η μεγάλη βόλτα στην ανθισμένη τάφρο. Την είχα δει μόνο κατακαλόκαιρο. Μοσχοβολούσε και έλαμπε στα χρώματα των λουλουδιών.

Πίνοντας καφέ και χαλαρώνοντας στην Ψαροπούλα, με καλή παρέα και υπέροχη θέα.

Πίνοντας καφέ και χαλαρώνοντας στην Ψαροπούλα, με καλή παρέα και υπέροχη θέα.

Ηλιοβασίλεμα χρυσό, γνώριμο και πανέμορφο.

Ηλιοβασίλεμα χρυσό, γνώριμο και πανέμορφο.

100 χρόνια Αμαράντειος Σχολή

Θυμάμαι πως πέρσι ο Γαβριήλ είχε εξαφανιστεί για αρκετές ημέρες, δουλεύοντας πυρετωδώς στα γυρίσματα και αργότερα στο μοντάζ της ταινίας. «Με λένε Αμαράντειο» ονομάστηκε τελικά το ντοκιμαντέρ που γύρισαν μαζί με τον Νίκο Τζεδάκη για ένα από τα σημαντικότερα σχολεία της Ρόδου, την Αμαράντειο. Το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε με αφορμή τα 100 χρόνια λειτουργίας του σχολείου, που εγκαινιάστηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1911. Δεν πρόκειται όμως απλά για ένα ντοκιμαντέρ που το ενδιαφέρον του εξαντλείται στην ιστορία του σχολείου και δεν είναι τυχαίο που επιλέγω να ανεβάσω αυτό το post σήμερα, ημέρα εθνικής εορτής στα Δωδεκάνησα που γιορτάζουν την ενσωμάτωσή τους στην Ελλάδα. Ο θεατής μπορεί να δει όλη την πορεία της ελληνικής εκπαίδευσης μέσα σε ένα καθεστώς αρχικά οθωμανικής κατοχής και έπειτα Ιταλοκρατίας, όταν απαγορευόταν ακόμα και να μιλούν οι κάτοικοι την ελληνική γλώσσα μπροστά τους Ιταλούς. Ουσιαστικά, η ιστορία του σχολείου είναι άρρηκτα δεμένη και αντανακλά την ιστορία της Ρόδου.

Χαιρετώντας την ελληνική σημαία, Ρόδος, 7 Μαρτίου 1948.

Χαιρετώντας την ελληνική σημαία. Ρόδος.

Η Αμαράντειος Σχολή δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου από τους αιγυπτιώτες ευεργέτες της Δωδεκανήσου, Γεώργιο Αμάραντο και την αδελφή του Δέσποινα Αμάραντου, με σκοπό να διατηρηθεί η ελληνική παιδεία και γλώσσα στη Ρόδο. Ο Γεώργιος Αμάραντος δεν έζησε για να δει το σχολείο να λειτουργεί, ενώ και η αδερφή τους πέθανε πολύ λίγα χρόνια μετά την έναρξη της λειτουργίας του. Στο ντοκιμαντέρ αυτό μιλούν παλαιοί και νέοι δάσκαλοι και μαθητές του σχολείου, συμπλέκοντας τις ιστορίες τους και δημιουργώντας ένα πλέγμα αφηγήσεων που συμπεριλαμβάνει ιστορικά στοιχεία, προσωπικές μαρτυρίες, ευγνωμοσύνη για τους παλαιούς δασκάλους, αναμνήσεις από εποχές δύσκολες. Η Αμαράντειος σχολή, με τη συμβολή της Εκκλησίας και με πολλούς αγώνες κατάφερε να γίνει κάτι σαν το κρυφό σχολείο της Ρόδου, αντιστάθηκε στην Ιταλοκρατία, συνέχισε να διδάσκει την ελληνική γλώσσα μέσα από αντίξοες συνθήκες που περιγράφονται γλαφυρά από τα συμπαθέστατα γεροντάκια που κάποτε ήταν οι μικροί μαθητές της Σχολής και φύλαγαν τσίλιες μήπως περάσει ο Ιταλός και τους πιάσει να διδάσκονται ελληνικά. «Γιατί υπήρχε ο ιδιαίτερος σύνδεσμος με το σχολείο; Υπήρχε διότι αγοράστηκε από Έλληνες, χτίστηκε από Έλληνες, γεμίστηκε από Ελληνόπουλα και τα Ελληνόπουλα τα διαχειρίστηκαν πνευματικά δάσκαλοι που είχαν τη δυνατότητα να τους μεταδώσουν Ελλάδα, αγάπη για τον τόπο», λέει ο αντιπρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων της Αμαραντείου, Ιωάννης Χαρίτος.

Τα Δωδεκάνησα είναι, ως γνωστόν, η τελευταία περιφέρεια της χώρας που ενσωματώθηκε στην Ελλάδα, το 1948. Σκέφτομαι πως η γιαγιά μου και ο παππούς μου γεννήθηκαν ως ιταλοί υπήκοοι. Το ντοκιμαντέρ αυτό μεταδίδει τόση πολλή συγκίνηση, όση δεν περίμενα να βρω σε ένα ντοκιμαντέρ. Ο ίδιος ο Γαβριήλ μου εξομολογήθηκε πως και οι ίδιοι δάκρυζαν όταν δούλευαν το μοντάζ. Οι μαρτυρίες από την ημέρα της απελευθέρωσης είναι απλά συγκλονιστικές. Τελικά, μέσα στα 47 λεπτά του «Με λένε Αμαράντειο» χωράει η ιστορία του σχολείου, η ιστορία της Ρόδου, αλλά και η ιστορία της ελληνικής εκπαίδευσης.

Πρέπει οπωσδήποτε να σημειώσω πως μοιάζει απίστευτο, αλλά το ντοκιμαντέρ αυτό γυρίστηκε με μηδενικό προϋπολογισμό, πράγμα που στα δικά μου μάτια κάνει αυτό το πόνημα ακόμα πιο σημαντικό. Η ποιότητα του ντοκιμαντέρ, αλλά και η διαχείριση του υλικού από τον Γαβριήλ Χαρίτο και τον Νίκο Τζεδάκη δε θα μου επέτρεπαν με τίποτα να το υποψιαστώ.

Ελπίζω να απολαύσετε αυτό το ντοκιμαντέρ όσο εγώ. Χρόνια πολλά σε όλα τα Δεδεκάνησα!

Με λένε Αμαράντειο

Σκηνοθεσία -Παραγωγή : Γαβριήλ Χαρίτος -Νίκος Τζεδάκης
Σενάριο – Συνεντεύξεις : Γαβριήλ Χαρίτος
Κάμερα : Νίκος Τζεδάκης – Γιώργος Τζεδάκης
Φωτογραφίες – Επεξεργασία αρχειακού υλικού : Τάνια Φραράκη -Μπαλαμπανίδη
Μετάφραση στα αγγλικά – Υποτιτλισμός :Στέφανος Ψαρομήλιγκας
Διάρκεια 47′
Ελληνικά – Αγγλικοί υπότιτλοι
Ρόδος, 2012

Αρέσει σε %d bloggers: