Μεζές

Η Ψαροπούλα ήταν από τις πρώτες περιοχές που γνώρισα στη Ρόδο, καθώς εκεί βρίσκονταν τα ξενοδοχεία που έμεναν η Έφη και ο Δημήτρης μέχρι να βρουν σπίτι, αλλά και το στέκι του έτερου φίλου Δημήτρη. Όπως είναι λογικό λοιπόν, σχεδόν άμεσα γνώρισα και τα εστιατόρια της περιοχής. Ο Μεζές είναι ένα από αυτά, εστιατόριο που δεν σταμάτησα να επισκέπτομαι από τότε.

Ο Μεζές βρίσκεται στον παράδρομο μετά το άγαλμα του Διαγόρα. Απέναντι η θάλασσα, λίγο μακρυά είναι η αλήθεια, αφού μεσολαβεί ο δρόμος, όμως ανοίγει το βλέμμα μέχρι τα μικρασιατικά παράλια. Το περιβάλλον είναι ιδιαίτερα φιλόξενο, όλα τα τραπέζια και καρέκλες είναι ξύλινα και η μουσική παίζει πάντα σε λογική ένταση. Το πρώτο πράγμα που έρχεται στο τραπέζι είναι το ψητό ψωμί με φέτες μπέικον, για να χορταίνει και το μάτι και το στομάχι. Αδυνατώ να ξεπεράσω την ρεβυθοσαλάτα του Μεζέ, που είναι σε μορφή αλοιφής, που λένε και οι βόρειοι. Κάθε φορά λίγο διαφορετική, γεγονός που αποδεικνύει ότι είναι χειροποίητη. Αυτό βέβαια ισχύει για όλα τα πιάτα του μαγαζιού, τα οποία όπως διαβάζω γίνονται κυρίως με υλικά δικής τους παραγωγής. Στη ρεβυθοσαλάτα το σκορδάκι χτυπάει ευχάριστα και αρέσει ακόμα και σε αυτούς που το αποφεύγουν μετά βδελυγμίας.

Το σπέσιαλ ψωμί μας και η μοναδική ρεβυθοσαλάτα.

Οι μεζέδες του Μεζέ είναι τόσοι πολλοί, που δε νομίζω ότι έχω πάρει ποτέ κυρίως πιάτο. Έτσι και αυτή τη φορά επιλέξαμε με τους συναδέλφους που τρώγαμε, να γεμίσουμε το τραπέζι με ένα σωρό πιατάκια. Πατάτες τηγανητές φρέσκιες, ρεβυθοκεφτέδες οι επονομαζόμενοι «πιταρούδια» στη Ρόδο, γιαουρτλού κεμπάμπ νοστιμότατο και καλοψημένο, χόρτα φρέσκα, χαλούμι, πλευρώτους σχάρας, σεφταλιές και φυσικά ο περίεργος μεζές «Ε…και της χήρας», δηλαδή κοτόπουλο με κόκκινο κρασί και δεντρολίβανο, που αρέσει ακόμα και σε εμάς που δεν τρώμε κοτόπουλο. Υπάρχει μία σειρά από μεζεδάκια που ποτέ δε θυμάμαι τι είναι το καθένα: «Ε…και της πεθεράς», «Ε…και της χήρας», «Ε…και της νύφης»… Κάθε φορά ρωτάω και κάθε φορά οι ευγενέστατοι υπάλληλοι εξηγούν με προθυμία και χαμόγελο.

Λίγο απ' όλα στο τραπέζι.

Άλλες φορές έχω δοκιμάσει και απάκι, και λοιπούς κρεατομεζέδες και ποτέ δεν έχω φύγει παραπονεμένη. Βέβαια, ακούω ότι στους θαλασσινούς μεζέδες δεν είναι εξίσου «δυνατός» ο Μεζές. Πάντως, ωραίο είναι και το χύμα κρασί του μαγαζιού, λευκό ή κόκκινο.

Ο Μεζές είναι πάντα ένα από τα πρώτα μαγαζιά που μου έρχονται στο μυαλό, όταν σκέφτομαι πού να πάω για φαγητό. Οι τιμές είναι λογικές και λίγο παραπάνω…υπολογίζω κάθε φορά 15-20 ευρώ το άτομο, ανάλογα με το πόσα άτομα είμαστε. Μετά από όλα αυτά, καταλαβαίνετε ότι δεν είναι τυχαίο ότι ξεκινάω την ενότητα Τρώγοντας γράφοντας για τον Μεζέ. Κλείνοντας σας παραθέτω και μία υποψία της θέας στη θάλασσα. Καλή όρεξη!

Η θέα μέχρι τα παράλια της Μικράς Ασίας.

Στον αέρα

image

Χριστουγεννιάτικα Διηγήματα

Η είσοδος του Καταλύματος.

Χτες ήταν η πρώτη ημέρα του αναλογίου των Χριστουγεννιάτικων Διηγημάτων, που έγραφα στο προηγούμενο post. Η φιλία μου με τον Δημήτρη δεν μου επιτρέπει να εκφέρω δημόσια γνώμη για το θέαμα, μπορώ όμως να σας μεταφέρω την ατμόσφαιρα της παράστασης, μαζί με ελάχιστες φωτογραφίες από το Κατάλυμα της Γλώσσας της Ισπανίας.

Η γειτόνισσα απέναντι έφτιαχνε κουλουράκια.

Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βγάλω κάτι ολοκληρωμένο, γιατί είχε σκοτεινιάσει αρκετά και ο φωτισμός ήταν ιδιαίτερα ατμοσφαιρικός για να βοηθήσει την φωτογράφιση. Μπόρεσα όμως και μπήκα επιτέλους σε ένα κτίριο της οδού των Ιπποτών! Όπως είναι αναμενόμενο ήταν όλο πέτρινο και εξαιρετικά ψηλοτάβανο. Κρυφοκοιτούσα από το παραθυράκι τους γείτονες. Απέναντι, στο ισόγειο η κυρία έφτιαχνε κουλουράκια ή κουραμπιέδες στην κουζίνα της και ο πρώτος όροφος συνεχιζόταν και πάνω από τον δρόμο. Είχαν στολίσει το χριστουγεννιάτικο δέντρο τους πάνω από την οδό των Ιπποτών…

Η Δήμητρα Παπαγιάννη διαβάζει το "Χριστόψωμο".

Την επόμενη φορά, που ελπίζω να υπάρξει, ελπίζω να φανώ και πιο τυχερή με τη φωτογράφιση.

Η Σουσάνα Καρδούλια διαβάζει τη "Χτυπημένη".

Προς το παρόν, μπορείτε να δείτε εδώ λίγες φωτογραφίες από το Αναλόγιο, το οποίο παίζεται και σήμερα,

Ο Δημήτρης Φοινίτσης διαβάζει "το Άνθος του Γιαλού".

Κυριακή 18 Δεκεμβρίου, στις 19:00! Απαραίτητη σημείωση: όλοι όσοι έφευγαν εχθές, μου εύχονταν με χαμόγελο Καλά Χριστούγεννα. Νομίζω ότι πέτυχε αυτό το «μαλάκωμα της ψυχής»…

Ο Παπαδιαμάντης στα κάστρα

Τα σκοτεινά διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ήταν το πρώτο βιβλίο που τράβηξα από το ράφι για να πάρω μαζί μου στη Ρόδο, όταν άρχισα να πακετάρω (μαζί με τα διηγήματα του Βιζυηνού). Νομίζω ότι ένα κομμάτι της φαντασίας μου έχει φυλακιστεί για πάντα ανάμεσα στις γραμμές των διηγημάτων του και δεν πρόκειται να δραπετεύσει. Συγγραφέας ο οποίος δεν τελειώνει ποτέ, πάντα επανέρχομαι στα διηγήματά του και πάντα βρίσκω κάτι καινούριο να με κερδίσει.

Δεν έχω σκοπό να κάνω κάποια ανάλυση για το έργο του Παπαδιαμάντη. Θα μπορούσα βέβαια να ορκιστώ, ότι όταν έκανα ένα λογοτεχνικό σεμινάριο με τον Δημηρούλη, μας έλεγε ότι ενώ όλοι θεωρούν τον Παπαδιαμάντη άγιο και ήσυχο άνθρωπο, υπάρχουν μαρτυρίες ότι αυτός «ήταν ένα κέρατο» (θυμάμαι ακριβώς αυτή τη φράση) που αναστάτωνε τους συνανθρώπους του με την παραξενιά του. Ωστόσο δεν μπορώ να το υποστηρίξω παραπάνω, αφού δεν βρίσκω κάτι τέτοιο στο διαδίκτυο και οι σημειώσεις μου είναι πολύ μακρυά για να τις συμβουλευτώ. Θα προτιμήσω λοιπόν να παραθέσω κάτι που μου ανέφερε η φίλη μου η Μαίρη και που ταιριάζει και πολύ περισσότερο με αυτό που αισθάνομαι εγώ όταν διαβάζω τα έργα του:

Ήταν κάποιος, λέει, μία μέρα πολύ μπερδεμένος, καταβεβλημένος, κουρασμένος ψυχικά και πήγε σε έναν ιερέα να εξομολογηθεί. Αφού είπε στον ιερέα τα κρίματά του, ο ιερέας τον συμβούλεψε: «Υπάρχει ένας συγγραφέας, ο Παπαδιαμάντης. Να πάρεις να τον διαβάσεις, να μαλακώσει η ψυχή σου».
(Η Μαίρη με διόρθωσε άμεσα, διευκρινίζοντάς μου ότι αυτός ο κάποιος ήταν ο ίδιος ο Παπαδιαμάντης!)

Την προσωπογραφία του συγγραφέα ειδικά για το Αναλόγιο φιλοτέχνησε η ζωγράφος Χριστίνα Αδάμ.

Αυτό το μαλάκωμα της ψυχής, εγώ θα το αναζητήσω ξανά το Σαββατοκύριακο. Η Ομάδα Παραστατικών Τεχνών προΤΑΣΗ (που ασχολήθηκε για πρώτη φορά με τον Παπαδιαμάντη το Πάσχα, παρουσιάζοντας τα Πασχαλινά Διηγήματα στον Άγιο Ελισσαίο στην Πλάκα), παρουσιάζει το Σάββατο και την Κυριακή τα Χριστουγεννιάτικα Διηγήματα σε έναν σπάνιο χώρο, το κατάλυμα της γλώσσας της Ισπανίας, που δεν ανοίγει και τόσο συχνά τις πόρτες του για να φιλοξενήσει εκδηλώσεις. Η σκηνοθεσία ανήκει στον φίλο μου Δημήτρη Φοινίτση, με τον οποίο περνάμε παρέα τον φετινό χειμώνα στο νησί. Πρόκειται για αναλόγιο, ανάγνωση των έργων του Παπαδιαμάντη, με συνοδεία ζωντανής μουσικής, λύρας και κρουστών. Παπαδιαμάντης στη γλώσσα του εννοείται. Υπενθυμίζω ότι φέτος είναι επισήμως έτος Παπαδιαμάντη, καθώς μετράμε 100 χρόνια από τον θάνατό του.

Από τη Σκιάθο στην Αθήνα, λοιπόν, κι από κει στα κάστρα της Ρόδου. Μία ευκαιρία για «αγνά» ελληνικά Χριστούγεννα, πέρα από στολισμούς, αλλά πιο κοντά στην «μαλακή ψυχή» για την οποία έλεγε ο ιερέας παραπάνω.

Υ.Γ. Νομίζω ότι θα εκμεταλλευτώ την ευκαιρία να μπω στο κατάλυμα της Ισπανίας, για κάποιο επόμενο post…

Αρέσει σε %d bloggers: