Μια άλλη Καλλιθέα

Μέχρι πριν δυο μήνες, όταν σκεφτόμουν «Καλλιθέα», το μόνο που μου ερχόταν στο μυαλό ήταν τα βρωμερά στενά της αθηναϊκής συνοικίας και το 040 να διασχίζει την λεωφόρο Θησέως. Ένα από τα πρώτα μέρη που πήγα όταν πάτησα στη Ρόδο, ήταν οι Πηγές της Καλλιθέας. Μας είχε πάει για καφέ ο Δημήτρης, που διανύει τη δεύτερη χρονιά του στο νησί, και φυσικά η τοποθεσία και η θέα μου άφησαν μία ανεξίτηλη εντύπωση. Στην επόμενη επίσκεψη, εκτός από τις Πηγές ανακάλυψα και το πάρκο με τα πεύκα ,που ξεκινά και πάει μέχρι τα πρώτα μεγάλα ξενοδοχεία στο Φαληράκι. Σε αυτήν την παραλία, μπροστά στα ξενοδοχεία, έκανα και το πρώτο μου μπάνιο όταν ήρθα.

Από τότε δεν ξέρω πραγματικά πόσες φορές έχω επισκεφτεί το συγκεκριμένο μέρος. Είναι και αρκετά κοντά στο σπίτι μου βέβαια. Πηγαίνω για περπάτημα, για τρέξιμο, απλά έτσι για βόλτα. Μόνη μου ή με παρέα. Υπάρχει μία στροφή, η τελευταία πριν φανούν οι Πηγές, που αισθάνομαι να ανοίγει η ψυχή μου. Τα πεύκα συναντάνε τη θάλασσα, που απλώνεται μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι, πάντα απέραντη, πάντα καταγάλανη και πάντα γαλήνια, καθώς από την πλευρά αυτή της Ρόδου σπάνια πιάνει αέρας. Η κορυφή των κτιρίων των Πηγών πλησιάζει, όμως τώρα πια το ενδιαφέρον μου μονοπωλεί το πάρκο.

Προκειμένου να τριφτεί, της φτάνει ακόμα και το παπούτσι μου...

Οι άπειρες γάτες με περιμένουν με το που παρκάρω και τρέχουν πίσω μου, περιμένοντας ότι θα τις ταΐσω. Η αλήθεια είναι ότι το καλοκαίρι ασχολείται μαζί τους πολύς κόσμος (τουρίστες;), που το χειμώνα εξαφανίζεται. Στην είσοδο του πάρκου υπάρχει μία ταμπέλα που απευθύνεται στους οδηγούς, με πολύ μικρά γράμματα για να τα διαβάσει ο οποιοσδήποτε που βρίσκεται εν κινήσει μέσα σε κάποιο αμάξι, προειδοποιεί ωστόσο ότι υπάρχουν ζωντανά ζώα μες στο πάρκο και ζητά την προσοχή των οδηγών. Τώρα πια τα αμάξια είναι ελάχιστα μέσα στους δρόμους του πάρκου και μπορείς να περπατήσεις ήρεμα μέχρι το τέλος. Ένα χιλιόμετρο η απόσταση από τη μία άκρη ως την άλλη και πάλι πίσω. Πολλές φορές συναντάω κόσμο που πάει για να χαλαρώσει, ακόμα και οδηγούς που μπαίνουν στο πάρκο και αράζουν για λίγο σε κάποιο ξέφωτο με θέα προς τη θάλασσα, μόνο για 5 λεπτά, όσο προλαβαίνουν, να πάρουν μία ανάσα και μετά πάλι πίσω στην καθημερινότητα…

Αυτές τις μέρες έχει συννεφιά στη Ρόδο και τα χρώματα της θάλασσας και του ουρανού είναι αδύνατον να περιγραφούν. Ομορφιά. Απλά, με μία λέξη. Έχω αρχίσει να περπατάω μία άλλη διαδρομή, αφήνω τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο λίγο πριν το τέλος και κατεβαίνω στην παραλία, μπροστά από τα ξενοδοχεία. Μόνο γλάροι και λίγοι ψαράδες είναι εκεί. Χτες δεν ήταν ούτε αυτοί. Άκουγα μόνο το κύμα και στην επιστροφή τη μουσική από τα δέντρα, ενώ τους κουνούσε ο αέρας τα κουκουνάρια. Μια «φυσική» ησυχία, που δεν μπορεί παρά να σε ηρεμήσει απ’ ό,τι κι αν σε ανησυχεί, απ’ ό,τι κι αν ταλαιπωρεί τη σκέψη σου.

Σκέφτομαι ότι είναι πραγματική τύχη να μπορείς να έχεις τόσο άμεση πρόσβαση σε ένα τόσο όμορφο μέρος, σε μία ουσιαστικά Καλή Θέα. Ή μήπως είναι επιλογή;

Advertisements
Προηγούμενο άρθρο
Επόμενο άρθρο
Σχολιάστε

3 Σχόλια

  1. mar8a me ayth th syxnothta ar8rwn 8a mporouses na grapseis sto telos ths xronias to biblio me titlo:»oi empeiries enos 8eatrologou makrya apo thn a8hna twn 8eatrwn»!!!poly wraia perigrafh!!!anypomonw na er8w na pame se ola ayta ta merh!!!

    Απάντηση
  2. theatereality

     /  Δεκέμβριος 13, 2011

    Πολύ ωραίος τίτλος!! Όταν έρθεις θέλω να μου πεις αν αυτά που περιγράφω είναι όντως έτσι.

    Απάντηση
  3. Τύχη είναι το να έχεις τα μάτια να δεις. (ανάσες καθαρές τα κείμενά σου)

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: