Ο Παπαδιαμάντης στα κάστρα

Τα σκοτεινά διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ήταν το πρώτο βιβλίο που τράβηξα από το ράφι για να πάρω μαζί μου στη Ρόδο, όταν άρχισα να πακετάρω (μαζί με τα διηγήματα του Βιζυηνού). Νομίζω ότι ένα κομμάτι της φαντασίας μου έχει φυλακιστεί για πάντα ανάμεσα στις γραμμές των διηγημάτων του και δεν πρόκειται να δραπετεύσει. Συγγραφέας ο οποίος δεν τελειώνει ποτέ, πάντα επανέρχομαι στα διηγήματά του και πάντα βρίσκω κάτι καινούριο να με κερδίσει.

Δεν έχω σκοπό να κάνω κάποια ανάλυση για το έργο του Παπαδιαμάντη. Θα μπορούσα βέβαια να ορκιστώ, ότι όταν έκανα ένα λογοτεχνικό σεμινάριο με τον Δημηρούλη, μας έλεγε ότι ενώ όλοι θεωρούν τον Παπαδιαμάντη άγιο και ήσυχο άνθρωπο, υπάρχουν μαρτυρίες ότι αυτός «ήταν ένα κέρατο» (θυμάμαι ακριβώς αυτή τη φράση) που αναστάτωνε τους συνανθρώπους του με την παραξενιά του. Ωστόσο δεν μπορώ να το υποστηρίξω παραπάνω, αφού δεν βρίσκω κάτι τέτοιο στο διαδίκτυο και οι σημειώσεις μου είναι πολύ μακρυά για να τις συμβουλευτώ. Θα προτιμήσω λοιπόν να παραθέσω κάτι που μου ανέφερε η φίλη μου η Μαίρη και που ταιριάζει και πολύ περισσότερο με αυτό που αισθάνομαι εγώ όταν διαβάζω τα έργα του:

Ήταν κάποιος, λέει, μία μέρα πολύ μπερδεμένος, καταβεβλημένος, κουρασμένος ψυχικά και πήγε σε έναν ιερέα να εξομολογηθεί. Αφού είπε στον ιερέα τα κρίματά του, ο ιερέας τον συμβούλεψε: «Υπάρχει ένας συγγραφέας, ο Παπαδιαμάντης. Να πάρεις να τον διαβάσεις, να μαλακώσει η ψυχή σου».
(Η Μαίρη με διόρθωσε άμεσα, διευκρινίζοντάς μου ότι αυτός ο κάποιος ήταν ο ίδιος ο Παπαδιαμάντης!)

Την προσωπογραφία του συγγραφέα ειδικά για το Αναλόγιο φιλοτέχνησε η ζωγράφος Χριστίνα Αδάμ.

Αυτό το μαλάκωμα της ψυχής, εγώ θα το αναζητήσω ξανά το Σαββατοκύριακο. Η Ομάδα Παραστατικών Τεχνών προΤΑΣΗ (που ασχολήθηκε για πρώτη φορά με τον Παπαδιαμάντη το Πάσχα, παρουσιάζοντας τα Πασχαλινά Διηγήματα στον Άγιο Ελισσαίο στην Πλάκα), παρουσιάζει το Σάββατο και την Κυριακή τα Χριστουγεννιάτικα Διηγήματα σε έναν σπάνιο χώρο, το κατάλυμα της γλώσσας της Ισπανίας, που δεν ανοίγει και τόσο συχνά τις πόρτες του για να φιλοξενήσει εκδηλώσεις. Η σκηνοθεσία ανήκει στον φίλο μου Δημήτρη Φοινίτση, με τον οποίο περνάμε παρέα τον φετινό χειμώνα στο νησί. Πρόκειται για αναλόγιο, ανάγνωση των έργων του Παπαδιαμάντη, με συνοδεία ζωντανής μουσικής, λύρας και κρουστών. Παπαδιαμάντης στη γλώσσα του εννοείται. Υπενθυμίζω ότι φέτος είναι επισήμως έτος Παπαδιαμάντη, καθώς μετράμε 100 χρόνια από τον θάνατό του.

Από τη Σκιάθο στην Αθήνα, λοιπόν, κι από κει στα κάστρα της Ρόδου. Μία ευκαιρία για «αγνά» ελληνικά Χριστούγεννα, πέρα από στολισμούς, αλλά πιο κοντά στην «μαλακή ψυχή» για την οποία έλεγε ο ιερέας παραπάνω.

Υ.Γ. Νομίζω ότι θα εκμεταλλευτώ την ευκαιρία να μπω στο κατάλυμα της Ισπανίας, για κάποιο επόμενο post…

Advertisements
Προηγούμενο άρθρο
Σχολιάστε

2 Σχόλια

  1. Να προσθέσω ότι ο «κάποιος» που πήγε στον ιερέα να εξομολογηθεί ήταν ο ίδιος ο Παπαδιαμάντης.

    Απάντηση
  2. theatereality

     /  Δεκέμβριος 17, 2011

    Α…Αυτό μου ξέφυγε από την αφήγηση. Το διορθώνω άμεσα και στο κείμενο. Ευχαριστώ!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: