Η «Ευτυχία» στο Κατάλυμα της Γαλλίας

Η είσοδος στο Κατάλυμα υπόσχεται πολλή ευτυχία.

Μπήκα και σε αυτό! Νωρίτερα, πριν τα Χριστούγεννα, είχα επισκεφτεί, με αφορμή τα Χριστουγεννιάτικα Διηγήματα του Παπαδιαμάντη, το Κατάλυμα της Γλώσσας της Ισπανίας. Ωστόσο, η περιέργεια για τα υπόλοιπα καταλύματα της οδού των Ιπποτών παρέμενε, ιδιαίτερα για το πιο φημισμένο, αυτό της Γαλλίας. Τα κατάφερα μόλις εχθές, με αφορμή μία έκθεση φωτογραφίας, με τον πολλά υποσχόμενο τίτλο «Ευτυχία είναι…».

Για ποιον λόγο όμως είναι τόσο φημισμένο το Κατάλυμα της Γαλλίας; Μία επιγραφή στην είσοδο εξηγεί τα πάντα. Το Κατάλυμα της Γαλλίας στην οδό των Ιπποτών, θεωρείται το ωραιότερο όσων έχτισαν οι γάλλοι Ιωαννίτες Ιππότες, που «ζούσαν ειρηνικά στη Ρόδο» από τον 13ο αιώνα και θεωρούσαν θέμα γοήτρου να χτίσουν τα πιο επιβλητικά κτίρια στο νησί. Το κτίριο χρησιμοποιούσε ως κατοικία -σωστό μέγαρο- ο μεγάλος Πριόρης της Γαλλίας, Emery d’ Amboise. Χτίστηκε στα τέλη του 15ου αιώνα και ο ίδιος ο d’ Amboise επέλεξε τη θέση της κατοικίας του, για να δεσπόζει απέναντι από το νοσοκομείο (που σήμερα στεγάζει το αρχαιολογικό μουσείο της πόλης). Αυτό βέβαια δεν ήταν απλά θέμα καπρίτσιου: πρώτον, ανάμεσα στις οκτώ γλώσσες των Ιωαννιτών Ιπποτών, η γαλλική ήταν η πιο ισχυρή και δεύτερον τη γαλλική γλώσσα μοιράζονταν τρία πριοράτα (Προβηγεία, Ωβέρνη, Γαλλία), μεταξύ των οποίων αυτό της Γαλλίας ήταν το πιο ισχυρό. Οπότε ο Πριόρης της Γαλλίας στη Ρόδο όφειλε να έχει όχι μόνο την επιβλητικότερη κατοικία, αλλά και στο κεντρικότερο σημείο. Όσο  για τον στολισμό του κτιρίου, μπορεί φυσικά κανείς να φανταστεί ότι ήταν γεμάτο γείσα, πυργίσκους, υδρορροές, επιγραφές, οικόσημα, θυρεούς και αργότερα ένα παρεκκλήσι.

Σωστά και καθόλου φειδωλά φωτισμένο, το κατάλυμα είναι σωστό στολίδι!

Με τα χρόνια, η κατοικία επεκτάθηκε και βελτιώθηκε από τον ίδιο τον ιδιοκτήτη του, που έγινε μετέπειτα Μαγίστρος ή από άλλους ιππότες που διέμειναν εκεί αργότερα. Το κτίριο, όπως μας λέει η επιγραφή, οφείλει σε μεγάλο βαθμό τη διάσωσή του στον Πρέσβυ της Γαλλίας στην Κωνσταντινούπολη Maurice Bombard, που αγόρασε το κτίριο με προσωπικά του έξοδα το 1912 και ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Albert Gabriel να το επισκευάσει. Με την ολοκλήρωση της αποκατάστασης το δώρισε στο γαλλικό κράτος. Το κτίριο υπέστη πολλές ζημιές από τους βομβαρδισμούς κατά της διάρκεια του β’ παγκοσμίου πολέμου, όμως επισκευάστηκε πλήρως και «με φροντίδα». Θεωρείται ένα κτίριο-σύμβολο που αντιπροσωπεύει τη μακραίωνη παρουσία της Γαλλίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η μικρή εξερεύνηση στο Κατάλυμα της Γαλλίας ήταν απολαυστική. Είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση από αυτό της Ισπανίας, καλύτερα φωτισμένο και φροντισμένο. Σίγουρα πολύ πιο επιβλητικό. Όσον αφορά την έκθεση φωτογραφίας, επρόκειτο για το αποτέλεσμα ενός χρηματοδοτούμενου από τον ΟΠΑΠ εργαστηρίου με τίτλο «Panoptikon13X13», που έλαβε χώρα σε 13 πόλεις στην Ελλάδα. Στη Ρόδο πραγματοποιήθηκε από τη Φωτογραφική Ομάδα του Συλλόγου Νέων Παραδεισίου Ωρίωνας. Κάποιος ερασιτεχνισμός δεν έλειπε από τις φωτογραφίες, όσο μου επιτρέπουν οι λιγοστές μου γνώσεις να εκτιμήσω, ωστόσο δε νομίζω ότι αυτό είναι σημαντικότερο από την ολοκλήρωση αυτού του εκπαιδευτικού προγράμματος και την ευκαιρία που δόθηκε στα μέλη της ομάδας να εντρυφήσουν στο αντικείμενο του ενδιαφέροντός τους, με στόχο μία εκδήλωση-άνοιγμα προς το κοινό.

Ο συνδυασμός πάντως έκθεσης και ευκαιρίας να δούμε στο Κατάλυμα, σίγουρα άξιζε μία επίσκεψη!

Μεγαλείο και ομορφιά, ο συνδυασμός που πετυχαίνει το Κατάλυμα της Γαλλίας.

Άγιος Νικόλαος ο Εσφιγμένος

Η θέα στην περίεργη παραλία κατεβαίνοντας προς το εκκλησάκι.

Υπήρξε, λοιπόν, άλλη μία και μοναδική ημέρα που είχε ήλιο. Και πάλι, αν θυμάμαι καλά, αργότερα άρχισε να βρέχει. Πάντως, εκείνο το πρωινό, το προηγούμενο Σάββατο, ξεκίνησα για ακόμα μία βόλτα στη γνωστή πια Καλλιθέα. Όπως έγραψα στο προηγούμενο post, λοξοδρόμησα αρκετά εκείνη τη φορά. Μέσα από το δασάκι και κάτω στην παραλία, όχι όμως μόνο στην παραλία μπροστά από τα μεγάλα ξενοδοχεία, αλλά και προς την καντίνα OASIS, κοντά στο πάρκινγκ των Πηγών.  Σε αυτή την περίεργη μορφολογικά παραλία, υπάρχει ένα μπαράκι που «στεγάζεται» κάτω από έναν βράχο. Φαίνεται πως όταν είχα πρωτοπάει, το μπαράκι και η παραλία τράβηξαν τόσο πολύ την προσοχή μου, που δεν είχα δει καθόλου το εκκλησάκι που βρίσκεται εκεί, τον Άγιο Νικόλαο τον Εσφιγμένο. Μία μικρή πορτούλα μόνο και πιο ψηλά ένα καμπαναριό και ένας σταυρός.

Άγιος Νικόλαος Εσφιγμένος. Στον βράχο.

Το εκκλησάκι είναι μία τρύπα, μία σπηλιά μέσα στον βράχο. Δεν έχει αγιογραφίες, έχει μόνο εικόνες που κρέμονται, καρφωμένες όπου έχει μπορέσει να σταθεί καρφί. Δεν έχει παγκάρι για να ρίχνεις κέρμα, έχει όμως κεριά για να ανάψει όποιος θέλει. Έχει μία ατμόσφαιρα απερίγραπτη. Ο μοναδικός φωτισμός προέρχεται από τα λιγοστά αναμμένα κεριά και καντήλια και από το ανοιγμένο στον βράχο πλέγμα, που αφήνει το φως να κάνει όμορφα παιχνίδια. Λίγο πιο πέρα ακούγεται η θάλασσα. Ο συνδυασμός όλων αυτών προκαλεί, επιβάλει σχεδόν, μία αίσθηση βαθιάς ηρεμίας.

Μετά από όλα αυτά που γίνονται, η Καλλιθέα, το πάρκο και η θέα της είναι όντως ακόμα εκεί. Μεγάλη παρηγοριά. Ελπίζοντας τα πράγματα να πάνε καλύτερα και περιμένοντας τον καιρό να φτιάξει επιτέλους, μοιράζομαι μερικές ακόμα φωτογραφίες από την τελευταία αυτή βόλτα και το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου του Εσφιγμένου.

Arcadia? No! Kallithea of Rhodes!

Είναι αλήθεια! Ο καιρός άνοιξε! Και μυρίζει σιγά-σιγά άνοιξη! Σήμερα μπήκα σε πιο «δασικά» μονοπάτια της Καλλιθέας. Ιδού το τι αντίκρισα.

Δεν ξέρω αν με έχει επηρεάσει τόσο πολύ το πολιτικό και κοινωνικό κλίμα, αλλά αυτό που σκεφτόμουν περπατώντας και πραγματικά με έκανε να αισθανθώ καλύτερα, ήταν ότι ακόμα και αν όλα πάνε στραβά τις προσεχείς ημέρες, το πάρκο της  Καλλιθέας θα συνεχίσει να υπάρχει. Παρηγοριά; Ελπίζω μόνο να ισχύει αυτή η σκέψη.

Βροχή και σήμερα…

…όπως και εχθές. Κάθε μέρα. Με αποκορύφωμα τη θεομηνία της Δευτέρας των 10 μποφόρ και των ιπτάμενων καρεκλών, γάτων, χαλακίων πόρτας, νερατζιών, λαμαρινών, κλαδιών και λοιπόν γνωστών και αγνώστων αντικειμένων.

Πολύ κρύο πάλι. Εχθές το μεσημεράκι, σκεπτόμενη την πραγματικότητα στην οποία ζω, αναστέναξα. Και είδα τότε έκπληκτη την άχνα μου να βγαίνει με φόρα από το στόμα, όχι κάπου στο δρόμο, αλλά μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Αυτό συνεχίζεται μέχρι και αυτή τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο.

Χτες έπρεπε να επιστρέψω τα βιβλία στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Ρόδου. Όπως είπα και πριν, έβρεχε και λόγω ίσως και της ώρας ή της ημέρας οι δρόμοι ήταν άδειοι. Μια γλυκιά ατμόσφαιρα παντού, σχεδόν ρομαντική, που κατέληξε στην ευχάριστη και γεμάτη προσδοκίες αναζήτηση νέων αναγνωσμάτων, στα ράφια κάτω από τα μεσαιωνικά τόξα. Εκεί που έψαχνα τα παιδικά βιβλία, για να βρω κάποιο ενδιαφέρον παραμύθι για τους μικρούς μου μαθητές, άκουσα δίπλα μου ένα σιγανό επαναλαμβανόμενο ήχο. Ναι, ήταν σταγόνες της βροχής που πέφτανε μέσα στον κουβά, ο οποίος βρισκόταν λίγο πιο δίπλα, πάνω σε τόμους καλυμμένους με νάιλον. Κινδυνεύω να χαρακτηριστώ ως πολύ γκρινιάρα, με βάση τα τελευταία μου posts, αλλά φταίει η περιρρέουσα ατμόσφαιρα… Για την ιστορία να αναφέρω ότι για προσωπική τέρψη επέλεξα το Οριζόντιο Ύψος του πρόσφατα χαμένου Αργύρη Χιόνη, που ήδη από τις πρώτες σελίδες με έχει κερδίσει.

 

Μπροστά από την Θαλασσινή Πύλη, μέσα από το αμάξι.

Στα στενά της παλιά πόλης, τα κλειστά μαγαζιά και οι βρεγμένοι δρόμοι.

 

Η είσοδος της Βιβλιοθήκης με τα καργκόλια κάτω από τον βροχερό ουρανό. Δε θέλησα να φωτογραφήσω τον κουβά πάνω στα βιβλία, στο εσωτερικό του κτιρίου, από σεβασμό προς τους ευγενέστατους, εξυπηρετικότατους και ευσυνείδητους υπαλλήλους της.

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: