Μία εξερεύνηση που δεν πήγε καθόλου καλά

Μέσα στην εβδομάδα που πέρασε είχαμε δει την ανακοίνωση: η Rhodes Outdoors θα διοργάνωνε μία ημερήσια ορειβατική εκδρομή πάνω από τη Λίνδο. Συνήθως η ομάδα διοργανώνει διήμερες εξορμήσεις τα Σαββατοκύριακα, με διαμονή σε σκηνές. «Διαδρομή εύκολη και με ωραία θέα», έγραφε η αφίσα, στην οποία ήδη διαφαινόταν ότι κάτι πάει στραβά: δε συμφωνούσαν η ημέρα με την ημερομηνία (Κυριακή 24 Μαρτίου, έγραφε, αντί για Κυριακή 25). Προσωπικά ήθελα πολύ να πάω, είχα κρατήσει ότι πρόκειται για ορειβατική εκδρομή, ωστόσο αρκετός κόσμος έφτασε σίγουρος ότι πρόκειται για πεζοπορική. Δεν γνωρίζω αν μεταδόθηκε κάπως διαφορετικά από άλλα μέσα που έγραψαν για την πρόσκληση της ομάδας, γιατί ενημερώθηκα αποκλειστικά μέσω Facebook.

Η θέα από το σημείο συνάντησης, περιμένοντας τους υπεύθυνους να καταφθάσουν...

Φτάσαμε, λοιπόν, στο σημείο συνάντησης 15 λεπτά πριν τις 10:00 π.μ., πράγμα αρκετά βάρβαρο για πρωινό Κυριακής, θεωρήσαμε ωστόσο ότι άξιζε τον κόπο. Μας είχαν επιστήσει μάλιστα την προσοχή, να μην μπερδευτούμε με την αλλαγή της ώρας και αργήσουμε. Μετά από λίγο έφτασε άλλος ένας. Κανένας από τους διοργανωτές δεν εμφανίστηκε στην ώρα του. Κατά τις 10:10-10:15 εμφανίστηκε ένας, χωρίς να μας ειδοποιήσει για το τι ακριβώς συμβαίνει και άργησε ή γιατί δεν ξεκινάμε. Κάποια στιγμή πήρε το αυτί μας ότι περιμένουμε έναν Θανάση. Δεν ενημερωθήκαμε ότι κάποιους περιμένουμε, δεν ερωτηθήκαμε αν θέλουμε να περιμένουμε, δεν μιλούσαν παρά μόνο όσοι γνωρίζονταν μεταξύ τους. Τελικά αποδείχτηκε ότι τον Θανάση έπρεπε να τον περιμένουμε, γιατί αυτός θα ήταν ο οδηγός μας. Ο Θανάσης εμφανίστηκε όταν ήμασταν έτοιμοι να φύγουμε, στις 10:59, γιατί κάποιος από την παρέα του είχα μπερδέψει την ώρα! Δεν ζήτησε συγνώμη, δε συστήθηκε, δε μας χαιρέτησε, παρά μόνο μας παρότρυνε να τον χειροκροτήσουμε!

Η συνέχεια ήταν ακόμα χειρότερη. Ο Θανάσης έτρεχε μπροστά χωρίς να κοιτάζει πίσω, χωρίς να υπολογίζει το ρυθμό της ομάδας, χωρίς να έχει κανένα άγχος για το αν η ομάδα τα καταφέρνει. Υπενθυμίζω ότι η συντριπτική πλειοψηφία είχε έρθει προετοιμασμένη για πεζοπορία κι όχι για ορειβασία, οπότε μάλλον χρειαζόταν μία επιπλέον προσοχή. Κάποιος από την ομάδα ωστόσο, έκανε μέχρι κάποια ώρα αυτό που οφείλουν οι διοργανωτές, δηλαδή έμενε στα τέλος. Ο Θανάσης έφτανε πρώτος σε κάποιο σημείο, έκανε στάση για τσιγάρο και μόλις έφταναν οι τελευταίοι είχε ήδη τελειώσει το τσιγάρο του, σηκωνόταν και συνέχιζε, χωρίς να ακούει καμία από τις παρακλήσεις μας. Όσο για τις ερωτήσεις μας για το προς τα πού πάμε ήταν πολυάριθμες, αλλά απάντηση καμία. Απλά δεν απαντούσε, έκανε σαν να μην μας άκουγε. Μόνο κάποια στιγμή που μάλλον ο εκνευρισμός μας άρχισε να ξεφεύγει, μας απάντησε επιδεικτικά και με αέρα γνώστη: «Το μόνο που μπορείτε να ξέρετε είναι ότι ο βοράς είναι προς τα εδώ». Το μεσημέρι είχε αρχίσει να προχωράει αρκετά, δεδομένης και της καθυστέρησης της μία ώρας. Καθώς η ενημέρωσή μας ήταν ότι μέχρι το μεσημέρι θα έχουμε επιστρέψει, ρωτήσαμε πόσο προβλέπεται ακόμα να συνεχίσουμε. Μας απάντησε ότι έτσι όπως το βλέπει, δεν πειράζει να επιστρέψουμε και το απογευματάκι. Αποφασίσαμε 6 άτομα να φύγουμε. Δύο πιο έμπειρες κοπέλες αναγνώρισαν σημάδια από κάποιο μονοπάτι που μάλλον θα έβγαζε, αν υπολογίζαμε σωστά, πάνω από τα Βλυχά. Ο Θανάσης όχι μόνο δεν έδινε καμία πληροφορία, αλλά μας αποθάρρυνε γιατί θα ήταν λέει πολύ επικίνδυνο και φυσικά γιατί ως διοργανωτές θα όφειλαν να έρθει και κάποιος από αυτούς μαζί μας. Δεν ήρθε κανείς. Φύγαμε μόνες μας ακολουθώντας το πραγματικά πολύ πιο βατό μονοπάτι και φτάσαμε μετά από μιάμιση ώρα στα αμάξια. Σύνολο ωρών: τέσσερις.

Δεν ξέρω πραγματικά τι σχόλιο να κάνω για τη διοργάνωση αυτή. Δεν ήταν απλά κακή, ήταν επικίνδυνη. Και οι διοργανωτές πολύ αγενείς. Δεν σταματήσαμε να αισθανόμαστε ότι είχαμε παρεισφρήσει σε μία κλειστή παρέα με τα όλα της: καμία συζήτηση μαζί μας, private jokes, αδιάφορη αλλά και αλαζονική προς όσους δε γνώριζε ήδη. Ήταν σαν να τους ενοχλούσαμε. Δεν ξέρω κατά πόσο αυτό συνάδει με μία δράση που έχει ανακοινώσει σε όλη τη Ρόδο και έχει προσκαλέσει κόσμο να έρθει μαζί. Εγώ προσωπικά αποκόμισα τις χειρότερες εντυπώσεις.

Η περίεργη σπηλιά που συναντήσαμε στο δρόμο του γυρισμού.

Στο δρόμο του γυρισμού.

Ένα από τα περίεργα βραχώδη σημεία που βρήκαμε.

Advertisements

Άνοιξη στη Ρόδο

Όπως είπαμε, η Καλλιθέα είναι πάντα εκεί…

RICHeS-Περίπατος στα οθωμανικά μνημεία της Παλιάς Πόλης

Η προσέλευση ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.

Αυτή κι αν ήταν βόλτα! Αυτή κι αν ήταν εξερεύνηση! Η RICHeS (Rhodes International Culture & Heritage Society), την οποία ευγνωμονώ για τη διοργάνωση, μας κάλεσε την Κυριακή 18 Μαρτίου για μία ξενάγηση στα οθωμανικά μνημεία της Παλιάς Πόλης. Σπάνια ευκαιρία να δεις όλα τα μνημεία και να ακούσεις στοιχεία για την ιστορία τους και τη σημασία τους στην πόλη τη Ρόδου. Το event συγκέντρωσε το ενδιαφέρον τόσου πολύ κόσμου, που τελικά ήταν αδύνατον να ξεναγηθούν όλα τα άτομα που μαζεύτηκαν στις 11 το πρωί μπροστά από το Καστέλλο. Αποφασίστηκε να αναχωρήσει το πρώτο γκρουπ, όσοι δηλαδή είχαν προλάβει να πληρώσουν το πραγματικά χαμηλό αντίτιμο (2 ευρώ) και να ακολουθήσει ξενάγηση για τους υπόλοιπους στις 14:00. Εμείς ήμασταν από τους τυχερούς της πρώτης ομάδας! Φυσικά, δεν έχω σκοπό να κάνω πλήρη καταγραφή της ξενάγησης, κάτι τέτοιο ούτε το μπορώ, ούτε το θέλω, ούτε θα είναι δίκαιο για την ομάδα που το διοργάνωσε και το πραγματοποίησε. Θα γράψω όμως για ό,τι κέρδισε την προσοχή μου.

Το σχολείο στον Άγιο Ιωάννη των Ιπποτών και στο βάθος το τζαμί του Σουλεϊμάν.

Η Ρόδος, λοιπόν, ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1522 μέχρι το 1912. Υπάρχουν διάφορα κενά στις πληροφορίες για την περίοδο αυτή και είναι πολύ δύσκολο να καλυφθούν, αφού υπάρχουν περίπου 150.000 έγγραφα σε αραβική γραφή, που φυλάσσονται στην Κωνσταντινούπολη. Στην Παλιά Πόλη πάντως, έμεναν μόνο μωαμεθανοί, οι χριστιανοί βρίσκονταν στα χωριά της Ρόδου. Η ξενάγηση ξεκίνησε από την παλιά εκκλησία του Αγίου Ιωάννη των Ιπποτών. Η παλιά αυτή εκκλησία μετατράπηκε σε τζαμί, μάλιστα θεωρήθηκε ότι αφού ήταν η σημαντικότερη εκκλησία θα έπρεπε να είναι και το σημαντικότερο τζαμί. Ωστόσο, η ιστορία του εξελίχτηκε διαφορετικά: το 1856 χτυπήθηκε από κεραυνό, που είχε σαν αποτέλεσμα να εκραγούν τα ξεχασμένα εκρηκτικά στο υπόγειο και να σκοτωθεί σχεδόν το 1/5 του πληθυσμού της Παλιάς Πόλης (800 νεκροί, 5.000 άτομα ο πληθυσμός της πόλης). Το αξιοσημείωτο είναι ότι όταν ήρθε η ώρα να αποκατασταθεί το κτίριο, δεν ξανάγινε ποτέ τζαμί, αλλά σχολείο και μάλιστα το πρώτο μοντέρνο, δηλαδή μη εκκλησιαστικό! Με λίγα λόγια ήταν το πρώτο σχολείο που δε δίδασκαν οι ιερείς και γι αυτό έρχονταν μαθητές από την Ανατολία, την Κύπρο και άλλα μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Φυσικά, δεν είναι τυχαίο που το νέο στυλ του κτιρίου, αλλά και των τριγύρω, είναι νεοκλασικό: στα τέλη του 19ου αιώνα, η Αυτοκρατορία βρίσκεται σε διαδικασία εκσυγχρονισμού και εξευρωπαϊσμού. Κι αυτό το μαρτυρά επίσης και το ρολόι της πόλης, λίγο πιο πέρα, ένα δείγμα κύρους που κάθε σύγχρονη πόλη έπρεπε να έχει!

O Eric Bruns ενώ μας μιλά για το τζαμί του Σουλεϊμάν που φαίνεται πίσω.

Μετά τον Άγιο Ιωάννη των Ιπποτών, σταθήκαμε λίγο για να μιλήσουμε για το παλιό Ιεροδικείο, ήμασταν όμως πάρα πολλοί για να μπούμε στο στενάκι. Ο Eric Bruns (πρόεδρος της RICHeS) και ο Χριστόδουλος Μαλιαράκης (γραμματέας και δικηγόρος της οργάνωσης), μας μίλησαν για τον ρόλο του Σουλεϊμάν στη Ρόδο, που με το που ήρθε στο νησί, το 1522 έδωσε μία λευκή βίβλο με έργα που έπρεπε να γίνουν και συμπεριλάμβαναν μεταξύ άλλων την ανακατασκευή των τειχών(!), την κατασκευή χαμάμ, συσσίτιου για τους φτωχούς όλων των θρησκειών και φυσικά το ομώνυμο τζαμί, στο οποίο σταθήκαμε. Συνεχίσαμε στη βιβλιοθήκη του Αχμέτ Χαβούζ Αγά.

Τζαμί Μεχμέτ Αγά.

Συνολικά επισκεφτήκαμε έξι τζαμιά της Παλιάς Πόλης. Το highligh, όμως, της ξενάγησης ήταν η επίσκεψη στα δύο τζαμιά που ανήκουν σε βακούφ και δεν είναι επισκέψιμα από το κοινό: το  το Μεχμέτ Αγά και το Χάμζα Μπέη. Το Μεχμέτ Αγά είναι κάπως διαφορετικό από τα υπόλοιπα τζαμιά, γιατί είναι σχεδόν όλο ξύλινο. Βρίσκεται στη μέση της οδού Σωκράτους. Με εντυπωσιακό πολύχρωμο εσωτερικό έκανε τα φλας των επισκεπτών να αστράψουν.

Το εσωτερικό του τζαμιού Χάμζα Μπέη.

Όσον αφορά το τζαμί Χάμζα Μπέη, είναι χαμένο στα στενά της Παλιάς Πόλης. Είναι πιο μικρό και πιο λιτό και μέσα στο βακούφ κατοικεί η οικογένεια που ουσιαστικά μας άνοιξε το σπίτι της για να επισκεφτούμε το τζαμί.

Τη βόλτα μας συμπλήρωσαν το Γενί Χαμάμ (που έκλεισε για επισκευές αμέσως μόλις κατέφθασα στη Ρόδο, το φθινόπωρο!) και το τζαμί του Μουσταφά, που ο μύθος λέει ότι ο Μουσταφά το έχτισε για μία Ροδίτισσα που ερωτεύτηκε. Σήμερα εκεί τελούνται γάμοι. Επίσης, το Τζαμί του Ρετζέπ Πασά, το μόνο που δεν έχει γίνει ποτέ επισκευή ή αποκατάσταση. Στέκει μισογκρεμισμένο και μάλιστα με τις ισχυρές βροχές του φετινού χειμώνα, ένα μέρος του κατέρρευσε. Κάποιος από τους επισκέπτες είπε ότι αποφασίστηκε τελικά η αποκατάστασή του, εύχομαι να είναι αλήθεια. Ο τάφος του Ρετζέπ Πασά βρίσκεται ακόμα στο πίσω μέρος του τζαμιού. Κλείσαμε τη βόλτα μας στο μόνο τζαμί που λειτουργεί κανονικά σήμερα, το τζαμί του Ιμπραήμ Πασά, που είναι και το πιο παλιό από όλα, αφού χρονολογείται από το 1541. Εκεί βρίσκεται και μία ιδιαίτερη επιγραφή, που αντί να αναφέρει στοιχεία για την κατασκευή του τζαμιού, ως συνήθως, αναφέρει τη Ρόδο ως μέρος της διαδρομής των προσκυνητών προς τη Μέκα, κάνοντας μία ευχή για την ασφάλειά τους.

Θα θυμάμαι για καιρό τον απολαυστικό αυτόν περίπατο. Έμαθα ότι πέρυσι είχε γίνει ένας αντίστοιχος περίπατος στα εβραϊκά μνημεία της πόλης, πόσο ενδιαφέρον θα ήταν κι αυτό (μακάρι να ξαναγινόταν…). Πάντως, επειδή το ενδιαφέρον του κόσμου ήταν πολύ μεγάλο, η RICHeS θα επαναλάβει τον περίπατο στα οθωμανικά μνημεία, αυτό το Σάββατο 24 Μαρτίου, στις 11:00 π.μ. με σημείο συνάντησης και πάλι το Καστέλλο. Το κόστος συμμετοχής θα είναι 2 ευρώ. Μέγιστος αριθμός συμμετεχόντων θα είναι τα 100 άτομα και μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή μόνο μέσω email:rhodesriches@gmail.com ή τηλεφωνικά στο 6982458787.

Το μισογκρεμισμένο τζαμί του Ρετζέπ Πασά.

Καθ’ οδόν

Σήμερα θέλησα να επιβεβαιώσω ότι όταν όλα πάνε στραβά, το πάρκο της Καλλιθέας παραμένει στη θέση του. Είδα πως έτσι είναι και ησύχασα. Ωστόσο, το Σάββατο διαπίστωσα πως στη θέση της παραμένει και η εξαιρετική παραλία της Τσαμπίκας. Χάρηκα που είδα πως το διαπίστωναν και άλλοι. Και σκεφτόμουν πως εκείνος ο σκανδιναβός ψυχολόγος που έλεγε πως στη χώρα μας θα πρέπει απλά να βγαίνουμε στον ήλιο και να φωτοσυνθέτουμε, ίσως έχει δίκαιο…

Αρέσει σε %d bloggers: