Στο παγκάκι

Τα posts μου έχουν μειωθεί τελευταία, ιδιαίτερα όσα έχουν να κάνουν με την κατηγορία των εκδηλώσεων. Αυτό δε συμβαίνει επειδή ξαφνικά σταμάτησαν να υπάρχουν στη Ρόδο ενδιαφέρουσες δράσεις και εκδηλώσεις, αλλά γιατί υπάρχει φόρτος εργασίας με τα σχολεία, λόγω των εορτών που ετοιμάζουμε για τη λήξη της σχολικής χρονιάς και κυρίως λόγω της μελέτης. Δεν είναι η καλύτερη εποχή για διάβασμα, όταν ο ήλιος λάμπει βασανιστικά, αλλά τι να γίνει που οι ημερομηνίες και οι προθεσμίες είναι αμείλικτες!

Σε μια μικρή βόλτα στην πόλη το Σάββατο το πρωί, που συνδύαζε δουλείες με έναν σύντομο καφέ, καθίσαμε με την Έφη στο παγκάκι μπροστά από το σιντριβάνι του Ευαγγελισμού. Το έχω φωτογραφίσει και άλλοτε αυτό το παγκάκι, πάντα κάποιος κάθεται και αγναντεύει.

Αυτή τη φορά λοιπόν, ήμασταν εμείς που καθόμασταν και αγναντεύαμε. Για αρκετή ώρα μείναμε και χωρίς να μιλάμε. Οι τουρίστες, που έχουν αρχίσει να γεμίζουν το νησί, περπατούσαν χαμογελώντας ή περνούσαν σε ποδηλατοπομπές. Χαμογελούσαμε κι εμείς. Μετά από λίγο μας έκαψε ο ήλιος και σηκωθήκαμε. Όταν είπαμε στους άλλους ότι καθίσαμε σε αυτό το παγκάκι, μας ρώτησαν μόνο, με έκπληξη: «Μα καλά, πώς το βρήκατε άδειο;»

Advertisements

Στ’ Αφάντου

Η ζωή στη Ρόδο έχει αρχίσει και θυμίζει πολύ τη ζωή που θέλω να έχω. Σε ρυθμούς, σε επαφή με τη φύση, σε ελεύθερο χρόνο, σε παρέες. Μου λείπει πολύ το θέατρο, μου λείπουν και οι φίλοι μου, μου λείπει ο αδερφός μου και ο δέκα μηνών ανιψιός μου (που τον σκέφτομαι συνέχεια, σαν ερωτευμένη). Όμως είμαι αρκετά ήρεμη. Αυτό που με σόκαρε το Πάσχα στην Αθήνα, ήταν το πόσο πολύ έχω ξεσυνηθίσει το καυσαέριο. Και το πόση πολλή ώρα χρειαζόμουν για να πάω κάπου.

Παραλία Αφάντου, δύσκολα κρατήθηκα να μη βουτήξω.

Ετοιμάζομαι να πάω για τρέξιμο στην παραλία Αφάντου. Πήγαμε προχτές ένα γκρουπάκι συναδέλφων και φίλων, τρέξαμε την παραλία πέρα ως πέρα. Κάποιοι λένε ότι είναι η καλύτερη παραλία του νησιού, προσωπικά δεν ενθουσιάζομαι τόσο, αλλά η έκτασή της είναι αξιοπρόσεκτη και εξασφαλίζει ότι δε θα απλώσεις την πετσέτα σου κολλητά σε κάποιον άλλον. Έχει αυτό το υπέροχο βοτσαλάκι που δεν κολλάει πουθενά και δείχνει την καθαρότητα της θάλασσας. Επίσης, στην άκρη της παραλίας βρίσκεται η φοβερή παραλία Τραγανού, στην οποία έχω βγάλει και τη φωτογραφία που έχω στη σελίδα about. Η Τραγανού ήταν ανακάλυψη του Νοέμβρη, δεν κολυμπήσαμε τότε, αλλά έχουμε πει ότι η πρώτη μας βουτιά για φέτος θα είναι εκεί.  Πάντως, προχτές στην παραλία Αφάντου, η ατμόσφαιρα, όπως έλεγαν και τα δελτία καιρού, ήταν λίγο θολή. Αγαπημένο μου παιχνίδι-ερώτηση είναι πάντα το: πού θα ήθελες να είσαι τώρα; Αυτή τη φορά, αισθάνθηκα ότι είμαι ακριβώς εκεί που θα ήθελα να είμαι. Δίπλα από τη θάλασσα, με ησυχία και γαλήνη, με φίλους. Το αισθάνομαι ολοένα και περισσότερο αυτό στη Ρόδο. Την ευχάριστη αίσθηση να μην φεύγει το μυαλό σου σε άλλα πράγματα, να ζεις τη στιγμή, όπως λένε.

Αυτό βέβαια δε συμφωνεί με την τεράστια αδυναμία μου να μελετήσω για τις εξετάσεις που ετοιμάζομαι να δώσω, το μυαλό μου πετάει διαρκώς στις παραλίες και στις μπύρες δίπλα στο κύμα.

Επίσης, σκέφτομαι αρκετά συχνά και όχι χωρίς εκνευρισμό, το τελευταίο trendy βιντεάκι της Κατερίνας Μουτσάτσου για την Ελλάδα (I am Hellene), που για μένα συνοψίζει την κοντόφθαλμη πόρωση για τη χώρα μας, πόρωση που μας εξευτελίζει διαρκώς και θυμίζει τον γραφικό τύπο από τον Γάμο αλά ελληνικά: εμείς επινοήσαμε τα πάντα, οπότε μη μας κουνιέστε και πολύ. Είμαστε εκ προοιμίου ανώτεροι επειδή κάποτε υπήρξε η αρχαία Ελλάδα. Ελπίζω το βίντεο αυτό να μην κυκλοφορήσει πολύ στο εξωτερικό, γιατί υπάρχει πολύς κόσμος που δε σκέφτεται έτσι.

Με αυτές τις σκέψεις, λοιπόν, αναχωρώ για παραλία Αφάντου! Σήμερα έχει λιακάδα και αρκετή ζέστη. Η πρώτη βουτιά είναι κοντά…

Ήσυχο απόγευμα στην παραλία Αφάντου. Στο βάθος η Τραγανού.

Επιστροφή

Η αυλή είναι ηλιόλουστη. Οι μυρωδιές βγαίνουν από τις κουζίνες. Μετά τα νέα μας και το πώς περάσαμε, ακολουθούν οι συζητήσεις για το τι θα μαγειρέψουμε. Η Ρόδος με υποδέχτηκε πίσω με ανοιχτές αγκάλες!

Πάσχα στην Αθήνα

Ήρθα στον χειμώνα. Ευτυχώς που τα παλτό μου τα φυλάω στον Πειραιά και έχω να τυλιχτώ.

Σκέφτομαι την ηλιόλουστη Ρόδο που άφησα πίσω και θέλω να πιστεύω ότι μου φυλάει τον ήλιο της για την επιστροφή μου, σε λίγες ημέρες.

Ηλιοβασίλεμα από το «Έλλη».

Ηλιοβασίλεμα στην Καλλιθέα.

Συμπληρωμένη εκ των υστέρων (βλ. σχόλια): Ηλιοβασίλεμα στην Ιαλυσό.

Αρέσει σε %d bloggers: