Σάββατο στο σπίτι

Έχει καθιερωθεί πλέον να περνάμε τα Σάββατα στο σπίτι. Ακόμα κι αν βγούμε για μία μικρή βόλτα ή δουλειές, θα επιστρέψουμε. Αυτό συνέβη από τότε που ευτύχησα να έχω για γείτονα τον Ρήγα, με τον οποίο μοιραζόμαστε την ίδια αυλή, που ο Ρήγας όχι μόνο έχει γεμίσει λουλούδια, αλλά έχει φυτέψει και το παρτέρι της λεμονονερατζιάς με όσα μπορεί να χρειαζόμαστε στο καθημερινό μας μαγείρεμα: βασιλικό (δεν έχει βγει ακόμα), δυόσμο, μέντα, δεντρολίβανο και κάτι κρεμμυδάκια που ξεμυτίζουν δειλά τις τελευταίες ημέρες. Η Έφη, ο Ρήγας κι εγώ, λοιπόν, κάθε Σάββατο μαγειρεύουμε, τις περισσότερες φορές φτιάχνει ο καθένας από κάτι. Έχοντας ενώσει τις γαστριμαργικές μας αναζητήσεις, φτάνουμε συνήθως σε πολύ ενδιαφέρονται και άκρως απολαυστικά αποτελέσματα.

Ο Ρήγας επί το έργον. Οι ρεβυθοκεφτέδες τηγανίζονται.

Τα φαγητά που έχουν παρελάσει κατά καιρούς από το τραπέζι σίγουρα δεν μπορώ να τα θυμηθώ όλα, αξέχαστες όμως μου έχουν μείνει οι σούπες του Ρήγα όταν ήταν ακόμα χειμώνας, η ταραμοσαλάτα και η μελιτζανοσαλάτα του την Καθαρά Δευτέρα, τα σπιτικά σουβλάκια με μπιφτέκι της Έφης και το παστίτσιο της, η δική μου μακαρονάδα με καλαμαράκια, το χοιρινό με κρασί και δεντρολίβανο, το τραχανώτο…  Προχτές λοιπόν, την τελευταία ημέρα του Μάρτη, η μέρα μας ξεκίνησε με τον καθιερωμένο καφέ στην αυλή μας, την οποία τιμούμε δεόντως τώρα που άνοιξε ο καιρός. Τα Σαββατοκυριακάτικα πρωινά συνοδεύονται απαραιτήτως από μπισκότα! Όχι σπιτικά δυστυχώς (μετά από πολυάριθμες δοκιμές, πιστεύουμε ακράδαντα ότι τα petite beurre με επικάλυψη σοκολάτας του Carefour, του Lidl και του Βερόπουλου είναι ακριβώς τα ίδια). Μετά τον καφέ και τα μπισκότα, αφού τελειώσαμε τις δουλειές μας και  με έναν μικρό δισταγμό λόγω λιακάδας, αποφασίσαμε να επιστρέψουμε σπίτι για να καταπιαστούμε με τις κατσαρόλες.

Έτοιμα!

Το αποτέλεσμα ήταν μία μακαρονάδα με τόνο από μένα, μία ομελέτα  σούπερ σπέσιαλ με λαχανικά και προσούτο από την Έφη. Ο Ρήγας αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τα ρεβύθια που είχαν περισσέψει από την Έφη, η οποία φτιάχνει πάντα ποσότητες για έναν λόχο. Οι ρεβυθοκεφτέδες που έφτιαξε δεν περιγράφονται!

Και επιδόρπιο; Κανένα πρόβλημα! Πάνω στην ώρα κατέφθασε η κυρία Σταματία, η συμπαθής γειτόνισσά μας, η οποία είχε πάρει το θάρρος να μου χτυπήσει την πόρτα και να μου ζητήσει να της δώσω νεράτζια. Τόσο καιρό τα βλέπει περνώντας από το σπίτι, αλλά κανέναν δεν έβρισκε να της ανοίξει. Έφτιαξε, λοιπόν, το γλυκό νερατζάκι και μας το έφερε, διεκδικώντας φυσικά ακόμα περισσότερα νεράτζια! Ελπίζω να μας φέρει κι άλλο γλυκό, γιατί πολύ το ευχαριστηθήκαμε αυτό. Παράλληλα, βέβαια, ο Ρήγας προσπαθούσε να σοροπιάσει το έτοιμο τούρκικο καταΐφι. Βγήκαμε και μία βόλτα στη γειτονιά για να κόψουμε ματζουράνα για το σιρόπι, κόψαμε και ένα από τα μυρωδάτα λεμόνια του δέντρου μας, ψιλοκόψαμε και καβουρδίσαμε και λίγο αμυγδαλάκι. Δυστυχώς το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό, απλά δεν τρωγόταν. Εμείς εδώ δεν έχουμε από αυτά τα έτοιμα καταΐφια που απλώς τα σοροπιάζεις, αλλά αν τα βρείτε σας συνιστώ να μην τα προτιμήσετε.

Άλλο τι φαίνεται, άλλο τι είναι...

Το βάζο με το νερατζάκι της κυρίας Σταματίας, με φόντο τη λεμονονερατζιά μας (που έχει αδειάσει από νεράτζια).

Εις υγείαν!

Τι ακολούθησε όλων αυτών; Μία ταινία με πολύ γέλιο και αργότερα η παρασκευή σπιτικών μοχίτο, με υλικά από την αυτή μας! Και ενώ τα πίναμε, κατεύθασε και ο Μάνος, απών από τις κουζίνες, αλλά παρών σε όλες τις συνεστιάσεις μας, με έναν προσκεκλημένο… Έξω από την πόρτα μας ακριβώς καθόταν υπομονετικά ο συμπαθέστατος αδέσποτος σκυλάκος. Τον ταΐσαμε και παρέμεινε έξω από την πόρτα μας μέχρι το επόμενο μεσημέρι.

Είχαν περισέψει λίγα μακαρόνια.

 

Τα επόμενα δύο Σαββατοκύριακα θα τα περάσω στην Αθήνα, ξέρω όμως ότι όταν επιστρέψω θα έχει ακόμα περισσότερη λιακάδα και θα με περιμένουν περισσότεροι ηλιόλουστοι καφέδες στην αυλή και περισσότερες γευστικές αναζητήσεις.

Advertisements
Επόμενο άρθρο
Σχολιάστε

3 Σχόλια

  1. gavgavgav

     /  Απρίλιος 4, 2012

    χμμμμμμ α ωστε ετσι ε;
    χαχα
    καλοπερναμε βλεπω 🙂

    Απάντηση
  2. α ωστε ετσι καλοπερνατε εσεις ε ;
    χαχα
    μια χαρα! 🙂

    Απάντηση
  3. theatereality

     /  Απρίλιος 4, 2012

    Καλοπερνάμε είναι η αλήθεια… Γιατί να το κρύψομεν άλλωστε;

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: