Ένα γεμάτο απόγευμα στην πόλη

Η Τετάρτη είναι πάντα μία πολύ φορτωμένη μέρα εργασιακά. Εκτός αυτού, το γεγονός ότι βρίσκεται στο μέσο της εβδομάδας την έχει φορτίσει με την κούραση των προηγούμενων (και η Τρίτη δε στερείται κούρασης), αλλά και το βάρος των επόμενων, που ακολουθούν ως το Σαββατοκύριακο. Έχω πει στους φίλους μου τις Τετάρτες να μη με ρωτάνε πώς είναι η δουλειά μου… Τα βλέπω όλα μαύρα. Ευτυχώς που υπάρχουν όμως και κάτι απογεύματα Τετάρτης σαν το χθεσινό, που αποζημιώνουν για όλη την κακοπέραση και την ταλαιπωρία των προηγούμενων ημερών, δίνοντας και κουράγιο για τις επόμενες.

Πύλη D’ Amboise. Όσες φορές κι αν έχω περάσει, πάντα σηκώνω τη μηχανή μου να την ξανα-φωτογραφήσω.

Το απόγευμα ξεκίνησε από μία επίσκεψη στην έκθεση φωτογραφίας «Πρώτη Πράξη«, την έκθεση δηλαδή των σπουδαστών του τμήματος φωτογραφίας του Cine Απόπειρα, με δασκάλα τους τη Νίκη Σπάρταλη. Να πω την αλήθεια, δεν είχα πολλές προσδοκίες από την έκθεση και πήγα κυρίως για να δω τον χώρο, που δεν ανοίγει παρά μόνο για εκδηλώσεις. Γινόταν σε κάτι αμπάρια που βρίσκονται πλάι στην πύλη D’ Amboise. Η έκθεση με εντυπωσίασε και με τις λιγοστές μου γνώσεις βρήκα πολύ καλή τη δουλειά των παιδιών που έκαναν τα πρώτα τους μαθήματα φέτος το χειμώνα. Έπιασα και συζήτηση με έναν από αυτούς και με ενημέρωσε για το πώς λέγεται το είδος της φωτογραφίας που δε μου αρέσει καθόλου (και που υπήρχε σχεδόν αποκλειστικά στην άλλη έκθεση φωτογραφίας που είχα πάει τον χειμώνα): σκηνοθετημένη φωτογραφία. Ευχαριστώ τον άνθρωπο αυτόν για την ωραία κουβέντα, τι κρίμα που δε συστηθήκαμε καν. Εκτός αυτού, η έκθεση αν και μικρή είχε πολύ ωραία οργάνωση, κατά θεματικές ενότητες, με την ίδια σειρά έκθεσης ανά δημιουργό και φυσικά με πολύ ωραίο φωτισμό, που έδινε ξεχωριστή ατμόσφαιρα στην όλη εκδήλωση. Η έκθεση θα υπάρχει μέχρι αύριο, 1η Ιουνίου.

«Πρώτη Πράξη». Μια ωραία έκθεση σε έναν ωραίο χώρο.

Και μετά από αυτό, θέατρο! Η ομάδα Τέχνη Εντός – Τεχνηέντως, παρουσιάζει το έργο της Λένας Διβάνη «Η Ωραία Θυμωμένη«. Πρόκειται για μία ομάδα ερασιτεχνική, που δουλεύει όμως με συνέχεια και συνέπεια υπό την καθοδήγηση της Σουσάνας Καρδούλια.  Όταν είχα πρωτοέρθει στο νησί είχα δει τους «Ηλίθιους» του Νηλ Σάιμον, που με είχαν ενθουσιάσει. Το ίδιο ένιωσα και με τη χθεσινή παράσταση. Παρά τα όποια λάθη, είναι από τις καλύτερες δουλειές που έχω δει από ερασιτεχνικές ομάδες και σίγουρα έχει καταφέρει να αναδείξει το καταπληκτικό κείμενο της Διβάνη, κείμενο από αυτά που σε κάνουν να ξεκαρδίζεσαι και μετά να προβληματίζεσαι. Το κοινό γελούσε πολύ κατά της διάρκεια της παράστασης και έφευγε συζητώντας έντονα για τις ερωτικές σχέσεις, που αποτελούν το θέμα του έργου. Κάπως έτσι φύγαμε κι εμείς.

Ποιοι ήμασταν οι «εμείς». Εμείς που θα πηγαίναμε στη milonga της Τετάρτης. Άτομα που είχα γνωρίσει την Παρασκευή στην practica και άτομα που γνώρισα εχθές. Οι milongas στη Ρόδο γίνονται στο Diverso, ένα μαγαζί πίσω από το Δημοτικό Θέατρο, που το είχα ακουστά για την πίτσα στον ξυλόφουρνο. Τελικά εκεί φιλοξενούνται κάθε Τετάρτη και Σάββατο οι δύο βραδιές tango, όπου συγκεντρώνονται οι τανγκέροι του νησιού. Από τη μια η παρέα, από την άλλη οι ωραίες μουσικές, φτάσαμε να χορεύουμε μέχρι τη 01:00 το βράδυ. Και ναι, εκεί οι καβαλιέροι χορεύουν τις ντάμες… Ιδού και η φωτογραφία μου, θολή-θολή, όπως αρμόζει στην γενικότερη ονειρική ατμόσφαιρα του χορού.

Milonga στο Diverso.

Advertisements

Ηλιοβασίλεμα στην παραλία Αφάντου

Αυτή τη φορά τη βόλτα ήταν μοναχική. Βέβαια, όταν πάω για τρέξιμο μόνη δε σημειώνω τις ίδιες επιδόσεις με αυτές που κάνω όταν τρέχουμε παρέα με τους άλλους «αθλητές». Απόδειξη το ότι συνήθως φορτώνω το κινητό με νέες φωτογραφίες από τη διαδρομή. Σήμερα αφοσιώθηκα στο να φωτογραφίζω το δειλινό στην παραλία. Ιδού το αποτέλεσμα.

Αποχαιρετώντας τη μέρα…

…ήσυχα…

…και ήρεμα.

 

Tango και πολιτική

Τυραννήθηκα για να κρατηθώ και να μην ανεβάσω αυτή τη φωτογραφία. Δεν μπορώ άλλο. Μετά από αυτές τις ημέρες που έχουν περάσει από τότε που την τράβηξα, την κοιτάζω ακόμα και γελάω.

Όσοι με ξέρουν προσωπικά, γνωρίζουν ότι έχω ασχοληθεί με το tango. Μετά από αποχή ενάμιση χρόνου, τώρα τελευταία άρχισαν πάλι τα ακούσματα και οι φαντασιώσεις μου να προσεγγίζουν την Αργεντινή κι έτσι είπα να δοκιμάσω την τύχη μου στο νησί. Ήξερα ότι υπάρχουν δύο milongas και μία practica, αλλά δεν είχα τολμήσει να πάω. Χρειάστηκε να επιστρατεύσω το κουράγιο μου, καθότι δεν ήξερα ούτε ένα άτομο από δω, αλλά και το θράσος μου, γιατί ήξερα ότι λόγω αποχής θα είμαι σαν κούτσουρο στο χορό. Έτσι, εμφανίστηκα στην practica στις 20:00 στο Πανεπιστήμιο, όπου συνάντησα την ωραία και ευχάριστη παρέα των τανγκέρων του νησιού.

Κάθε Παρασκευή στο ισόγειο του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Δύο παρατηρήσεις. Η μία αφορά τη φύση της practica. Είναι ακριβώς αυτό που λέει η λέξη, όχι μία «μεταμφιεσμένη» milonga, όπως είχα συνηθίσει στην Αθήνα. Οι χορευτές ζητούσαν να δοκιμάσουν τις φιγούρες που φαντάζονταν ή που έχουν δει, διέκοπταν, έδειχναν ο ένας στον άλλον. Όπως είπε η Ζαχαρούλα, «εδώ το σύστημα είναι κάπως αλληλοδιδακτικό». Ευχαριστώ πολύ όλα τα παιδιά που έδειξαν ανοχή στα ξυλοπόδαρά μου, αλλά κυρίως που με καλωσόρισαν στην παρέα τους και δεν παραλείπουν από τότε να με ενημερώνουν για το πού θα πάνε να χορέψουν.

Δεύτερη παρατήρηση: η ίδια η φωτογραφία. Είχα συνηθίσει στο ημίφως. Μου φαίνεται πολύ αστείο το γεγονός ότι χορεύαμε ανάμεσα σε αφίσες της Κ.Ν.Ε., με σαφείς υποδείξεις για την ώρα της ψήφου, εντελώς αδιάφορες για εμάς. Μάλιστα, η practica άργησε να ξεκινήσει, γιατί τον χώρο είχαν καταλάβει για συνέλευση τα μέλη της συγκεκριμένης νεολαίας, που έφυγαν αφήνοντας πίσω ένα σωρό αποτσίγαρα… Ένιωσα ότι το tango ακύρωσε εντελώς ό,τι είχε συμβεί πριν στον συγκεκριμένο χώρο. Ανεβάζω, λοιπόν, αυτή την ελαφρώς «σουρεαλιστική» φωτογραφία και ονειρεύομαι κι άλλες τέτοιες.

Κάντε χορό, όχι πόλεμο.

Και κάτι τελευταίο. Έμαθα και κάτι ακόμα από τα παιδιά. Στις αρχές Ιουλίου θα γίνει στη Ρόδο το πρώτο Rodos Tango Festival. Εδώ θα βρίσκομαι! Για πληροφορίες εδώ και εδώ.

Και φίσκα οι παραλίες…

Σκέφτομαι τόσες μέρες ότι δεν είναι ο καιρός για βουτιές, γιατί όταν δε συννεφιάζει φυσάει αρκετά και ψυχρά. Και σήμερα, με τη φίλη Χρυσούλα που έχει έρθει για λίγες μέρες στη Ρόδο, κάναμε τη βόλτα μας στο λιμάνι και συνεχίσαμε από το Έλλη προς το Καζίνο. Με το που στρίψαμε από το Έλλη, λοιπόν, αποκάλυψη! Η παραλία που εκτείνεται από εκεί μέχρι το Ενυδρείο ποτέ δεν είναι άδεια, καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς υπάρχουν και οι οργανωμένοι χειμερινοί κολυμβητές αλλά και άλλος κόσμος που κολυμπάει. Η αλήθεια είναι ότι έχω και αρκετό καιρό να περάσω, αλλά και αυτό που είδα σήμερα δεν το περίμενα! Φίσκα! Δε είναι μόνο το γεγονός ότι έχει γεμίσει παντού ομπρέλες και ξαπλώστρες, αλλά και ότι είναι γεμάτες. Βουτιές, απλωτές, ρακέτες, θαλάσσια σπορ, φραπέδες, μουσική από το νέο beach bar του Έλλη. Ιδού, λοιπόν, το τι αντίκρισαν τα ματάκια μου. Η τουριστική σαιζόν έχει αρχίσει για τα καλά.

Η γνωστή σκάλα καλωσόρισε τους βουτηχτές της.

Κόσμος μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι.

Αρέσει σε %d bloggers: