Κρυφοκοιτάζοντας

Απόγευμα Πέμπτης 28 Ιουνίου, στην γεμάτη τουρίστες Παλιά Πόλη της Ρόδου.

Σας έχω πει ότι πολύς κόσμος στέκεται και κρυφοκοιτάζει εντυπωσιασμένος την αυλή του Αρχαιολογικού Μουσείου, από την πορτούλα της Οδού του Ιπποτών. Να λοιπόν ένας κύριος, που αρχικά έριξε ένα βιαστικό βλέμμα ανεβαίνοντας προς το παλάτι, αλλά αυτή η φευγαλέα ματιά τον έκανε να γυρίσει πίσω, να σταθεί κρεμασμένος στα κάγκελα και τελικά να προσπαθήσει να απαθανατίσει την ατμόσφαιρα. Παραμόνευα το στιγμιότυπο, κρεμασμένη σε ένα παράθυρο του Καταλύματος της Γλώσσας της Γαλλίας…

Μαγεμένος τουρίστας κρυφοκοιτά.

Advertisements

Κοσκινού

Πόρτα στα Κοσκινού.

Η αποχώρησή μου από το νησί πλησιάζει κι έχει αρχίσει και μου δημιουργείται μία διάθεση απολογισμού. Σκεφτόμουν, λοιπόν, πως τόσο καιρό δεν έχω γράψει και πολλά πράγματα για το χωριό όπου μένω, τα Κοσκινού. Ο λόγος ήταν πάντα πολύ συγκεκριμένος, ήθελα να έχω μελετήσει περισσότερο, να έχω ερευνήσει από πού προέρχεται η ονομασία αυτή, να μάθω λίγο την ιστορία του χωριού. Είχα εντοπίσει και βιβλία γι αυτό, αλλά δεν αξιώθηκα να τα προμηθευτώ και να τα διαβάσω. Οπότε, το post αυτό θα μείνει στην προσωπική εμπειρία.

Επέλεξα να μείνω στο χωριό για να είμαι κοντά στο ένα από τα δύο σχολεία όπου δουλεύω. Ένας κάτοικος με πληροφόρησε ότι δεν είναι σίγουροι για το από πού βγήκε το όνομα του χωριού. Κάποιοι λένε ότι παλιά έφτιαχναν κόσκινα, κάποιοι άλλοι ότι φταίει η μορφολογία του μέρους, που είναι χτισμένο γύρω από ένα βαθούλωμα, οπότε και μοιάζει με κόσκινο, άλλοι λένε ότι κάποτε ήταν εδώ άρχοντας κάποιος Κοσκινάς (λέτε να έχω καταγωγή από εδώ και να μην το ξέρω;). Σε κάθε περίπτωση, πιστεύω ότι ο άνθρωπος που επέλεξε να με τοποθετήσει στο Δημοτικό Σχολείο Κοσκινού είχε χιούμορ. Ελπίζω να το διατηρήσει και την επόμενη σχολική χρονιά.

Χαρακτηριστικό σοκάκι στον παραδοσιακό οικισμό στα Κοσκινού.

Τι το ξεχωριστό έχει το χωριό, λοιπόν; Έναν παραδοσιακό οικισμό με αυλόπορτες με παλιές πέτρινες αψίδες. Μέσα στον παραδοσιακό οικισμό μένω κι εγώ. Το καλό είναι ότι είναι πολύ όμορφα και εντυπωσιακά. Βγαίνεις μία βόλτα και χαίρεσαι, ειδικά αν όλη την υπόλοιπη ζωή σου μένεις μέσα στα τσιμέντα. Εντυπωσιάζει η εικόνα, όμορφες και παμπάλαιες αψίδες, περίτεχνες πόρτες, έντονα χρώματα από κάποιους πιο παιχνιδιάρηδες κατοίκους. Αυτή βέβαια είναι μόνο η όψη, γιατί στην κόψη γίνονται άλλα πράγματα. Όλος ο οικισμός είναι πλακόστρωτος και υποτίθεται ότι απαγορεύονται τα τροχοφόρα. Όμως ολοένα και περισσότερα μηχανάκια γκαζώνουν και μάλιστα κορνάρουν κιόλας πριν τις στροφές για να πας στην άκρη (δεν έχουν ορατότητα βλέπετε), αντί να κόψουν ταχύτητα. Έχουμε δηλαδή και επικινδυνότητα και θράσος και θόρυβο και καυσαέριο. Επίσης, δε θέλετε να ξέρετε πώς μυρίζει το σοκάκι μπροστά από το σπίτι μου. Ζέχνει! Πρόσφατα η κοινότητα κόλλησε στις κολόνες την παράκληση οι ιδιοκτήτες των σκύλων να μην αφήνουν τις ακαθαρσίες των ζωντανών τους μες στη μέση. Βέβαια, μπορείς να το δεις και σαν παιχνίδι, ειδικά το βράδυ: βρες τον σωστό δρόμο προς το σπίτι, σε κάθε λάθος βήμα χάνεις ζωή (από τη βρώμα). Δεν έχει υπάρξει καμία ουσιαστική διαφορά από τότε που κόλλησαν τις ανακοινώσεις στις κολόνες και ειδικά τώρα το καλοκαίρι που οι θερμοκρασίες είναι υψηλές, μπορείτε να φανταστείτε τι γίνεται.

Το καλό με τα Κοσκινού είναι ότι είναι και χωριό, είναι και κοντά στη Ρόδο. Από την πλατεία του χωριού είναι 9-10 χιλιόμετρα, ανάλογα τον δρόμο που θα επιλέξεις. Είναι και πολύ κοντά στις «καλές» παραλίες του νησιού, Καλλιθέα, Φαληράκι, Αφάντου, δέκα λεπτά απόσταση το πολύ, στοιχείο πολύ σημαντικό κι όχι μόνο για το καλοκαίρι. Υπάρχουν σημεία που η θέα είναι πολύ ωραία, φαίνεται όλη η πόλη και η θάλασσα. Τα τελευταία χρόνια πολύς κόσμος έχτισε τα σπίτια του στα Κοσκινού, μεγάλα σπίτια, τα οποία βρίσκονται κυρίως προς το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία. Κοντά στο σπίτι μου έχει το εργαστήριό της η κα Σοφία, που όπως λένε φτιάχνει τα καλύτερα μελεκούνια της Ρόδου. Από όσα έχω φάει είναι σίγουρα τα καλύτερα και θα σας πω μόνο ότι τα Χριστούγεννα πήρα στην Αθήνα για δώρα τέσσερα ολόκληρα κιλά μελεκούνια! Επίσης, στο χωριό υπάρχει και το Παραδοσιακό Σπίτι, που πραγματικά ντρέπομαι που δεν έχω πάει ακόμα, αν και τα πρωινά που είναι ανοιχτό, μέχρι τώρα δούλευα.

Τα Εισόδια της Θεοτόκου, η εκκλησία του χωριού με το καμπαναριό της, που χρονολογούνται από το 1830 και 1873 αντίστοιχα.

Αυτό που σίγουρα θέλω να γράψω για το χωριό μου, είναι το πόσο καλοί είναι οι άνθρωποι εδώ. Όταν θα ερχόμουν στη Ρόδο, ήταν πολλοί αυτοί που μου έλεγαν πως οι Ροδίτες είναι τουλάχιστον περίεργοι και πολλά άλλα επίθετα… Αυτό που συνάντησα εγώ δεν έχει καμία σχέση. Καταρχάς, πριν ακόμα έρθω να μείνω στα Κοσκινού, οι λιγοστοί άνθρωποι που γνώρισα, φίλοι του φίλου Δημήτρη που με φιλοξενούσε, σκοτώνονταν για να με βοηθήσουν. Μέχρι και με το μηχανάκι του με έτρεχε δεξιά κι αριστερά για να κάνω τις δουλειές μου, ένας άνθρωπος που έβλεπα πρώτη φορά. Ένας άλλος με ρώτησε αν χρειάζομαι λεφτά μέχρι να τακτοποιηθώ! Στα Κοσκινού δε, όταν πρωτοήρθα έπαθα μία μικρή δηλητηρίαση και δε σκέφτηκα καν να ζητήσω βοήθεια, βγήκα απλά στο δρόμο και πήγα στο σούπερ μάρκετ για να πω τον πόνο μου. Οι γείτονες με καλημερίζουν με χαμόγελο, μου δίνουν βερύκοκα από τα περιβόλια τους και σύκα, μου ζητάνε τα νεράτζια από το δέντρο της αυλής μου και μου τα επιστρέφουν σε γλυκό του κουταλιού, με καλούν στο σπίτι για καφέ. Οι μαθητές μου δε, όταν με βλέπουν στο δρόμο ξετρελαίνονται και χοροπηδάνε. Για την υπέροχη αυλή που μοιραζόμαστε με τον Ρήγα έχω ξαναγράψει, όπως και για τη γειτνίαση με την Έφη, τρεις πόρτες πιο πέρα. Στο ενδιάμεσο μένει και η Claire, που μας έκανε yoga το χειμώνα. Οπότε, πώς να μη νιώθω καλά εδώ;

Δεν ξέρω αν θα επιστρέψω στη Ρόδο και αν θα επιστρέψω στα Κοσκινού. Πάντως φέτος ήταν το χωριό μου και θα μείνει στις αναμνήσεις μου σαν κάτι ξεχωριστό.

Tango-καλοκαιράκι

Οι practicas όχι μόνο δε σταμάτησαν, αλλά γίνονται πια δις εβδομαδιαίως και διαρκούν πέντε ώρες αντί για τρεις! Βέβαια, μεταφέρθηκαν στην αίθουσα χορού του Πανεπιστημίου κι έτσι έχασαν τη σουρεαλιστική τους διάσταση-δεν υπάρχουν εκεί αφίσες της  ΚΝΕ. Σημαντική και ουσιαστική εξάσκηση η practica, υπάρχουν βέβαια και οι προϋποθέσεις για να είναι έτσι: φιλική ατμόσφαιρα και διάθεση, συνεργασία, ενθουσιασμός, επιμονή.

Οι milongas γίνονται κανονικά κάθε Τετάρτη και Σάββατο. Μέχρι τώρα είχα πάει μόνο στο Diverso, το οποίο μάλλον είναι ο χειμερινός τόπος διεξαγωγής κι έχει εγκαταλειφθεί για την ώρα. Την Τετάρτη που πέρασε η milonga έγινε στο Τεχνουργείο, που μου φάνηκε πολύ πιο συμπαθές υπό τους αργεντίνικους ήχους, φυσούσε δε κι ένα απολαυστικό αεράκι. Έξω έπεφτε δυνατά η ξαφνική μπόρα και τον Pugliese συνόδευαν βροντεροί κεραυνοί.

Η milonga της Τετάρτης στο «Τεχνουργείο», με βροχή, αγκαλιά, κεραυνούς και δροσερό αεράκι.

Εχθές πήγα επιτέλους στη milonga που είχε αποκτήσει θρυλικές διαστάσεις στο μυαλό μου: στη Ροτόντα! Καμία από τις προηγούμενες φορές δεν είχα πάει, είτε γιατί αισθανόμουν αρκετά «καινούρια» είτε γιατί είχε προκύψει κάτι άλλο. Τα παιδιά παίρνουν ένα φορητό cd player, καταλαμβάνουν τη Ροτόντα και χορεύουν. Αυτό δεν είναι ανάγκη να γίνει προγραμματισμένα, όπως εχθές, αλλά μπορεί μία μέρα εκεί που κάθονται να τους έρθει η όρεξη, να τηλεφωνηθούν και να μαζευτούν να χορέψουν.

Εχθές, λοιπόν, μέχρι αρκετά αργά υπήρχε μόνο ένας καβαλιέρος, ο ηρωικός Αντώνης που χόρευε με όλες μας. Υπήρχε κι ένας προβολέας πάνω από τα κεφάλια μας, που δεν μπορούσε να σβήσει μέχρι να φύγουν οι άνθρωποι από τα τουριστικά καραβάκια απέναντι. Η παρέα μαζεύτηκε πιο αργά, ο προβολέας έσβησε λίγο πριν φύγω, αλλά το αποτέλεσμα ήταν το κάτι άλλο… Το δροσερό αεράκι συνόδευε κι εδώ τα ζευγάρια. Είναι λίγο περίεργα να χορεύεις σε κοινή θέα, η Ροτόντα βρίσκεται στο λιμάνι μπροστά από τον Ευαγγελισμό.Ο κόσμος σταματούσε για να παρακολουθήσει, κάποια περαστικά ζευγάρια δοκίμαζαν χαμογελώντας να χορέψουν κι αυτά με τη μουσική, αρκετοί χειροκροτούσαν. Τον μεγαλύτερο ενθουσιασμό τον έδειχναν τα μικρά παιδιά, που μάλιστα απαιτούσαν και ησυχία και μετά φώναζαν ενθουσιασμένα όταν τελείωνε ένα κομμάτι. Από εκεί η επόμενη φωτογραφία, ίσως καταφέρνει να αποδώσει λίγο την ατμόσφαιρα.

Milonga στη Ροτόντα.

Σε λίγες ημέρες αρχίζει στη Ρόδο το πρώτο Διεθνές Φεστιβάλ Tango και ανυπομονώ να πάω για milonga στο Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου! Πάντως, τώρα που έχω ξαναρχίσει να χορεύω θυμάμαι διαρκώς το πρώτο ξεκίνημα σε αυτόν τον χορό, στη φιλόξενη αγκαλιά του διαλυμένου πλέον Πανελληνίου Συνδέσμου Ελληνοαργεντίνικης Φιλίας, στον Πειραιά. Θυμάμαι τον ενθουσιασμό μας όσο εξελισσόμασταν, τους χορούς μας στο νεοκλασικό της Φίλωνος, τον ενθουσιασμό του Γεράσιμου με το tango-vals, τα τηλεφωνήματα με τον Κωστή για να λέμε ότι θα χορεύουμε μέχρι να πεθάνουμε, τα ποτά στη βεράντα, τους καλούς και αγαπημένους φίλους που απέκτησα, τον Νεκτάριο που έβαζε μουσική, την Παρασκευή μου, τη Βάγια, τον Βασίλη, τη Νεκταρία, τη Στεφανία, τη Μαρία, τον Γιώργο, τη Γιώτα, τη Δώρα, την Εύη, τον Φώτη, τον Στάθη, την Daniela, τον Jonatan, τη Vanina, τον Felipe, τη Μύριαμ, τον Daniel, τους Tango Folk… Eso mis amigos!

Απογευματινό τραγούδι

Έρχονται κάθε απόγευμα γύρω στις 7, κάθονται στα καλώδια της ΔΕΗ και κελαηδάνε πολύ δυνατά. Άρχισαν από την άνοιξη και συνεχίζουν μέχρι και σήμερα, που είναι επισήμως η πρώτη ημέρα του καλοκαιριού. Βγαίνω στην αυλή και τα κοιτάζω χαμογελώντας. Είναι το φυσικό μου ρολόι για να ξέρω ότι σιγά-σιγά ο ήλιος δύει.

Αρέσει σε %d bloggers: