Κοσκινού

Πόρτα στα Κοσκινού.

Η αποχώρησή μου από το νησί πλησιάζει κι έχει αρχίσει και μου δημιουργείται μία διάθεση απολογισμού. Σκεφτόμουν, λοιπόν, πως τόσο καιρό δεν έχω γράψει και πολλά πράγματα για το χωριό όπου μένω, τα Κοσκινού. Ο λόγος ήταν πάντα πολύ συγκεκριμένος, ήθελα να έχω μελετήσει περισσότερο, να έχω ερευνήσει από πού προέρχεται η ονομασία αυτή, να μάθω λίγο την ιστορία του χωριού. Είχα εντοπίσει και βιβλία γι αυτό, αλλά δεν αξιώθηκα να τα προμηθευτώ και να τα διαβάσω. Οπότε, το post αυτό θα μείνει στην προσωπική εμπειρία.

Επέλεξα να μείνω στο χωριό για να είμαι κοντά στο ένα από τα δύο σχολεία όπου δουλεύω. Ένας κάτοικος με πληροφόρησε ότι δεν είναι σίγουροι για το από πού βγήκε το όνομα του χωριού. Κάποιοι λένε ότι παλιά έφτιαχναν κόσκινα, κάποιοι άλλοι ότι φταίει η μορφολογία του μέρους, που είναι χτισμένο γύρω από ένα βαθούλωμα, οπότε και μοιάζει με κόσκινο, άλλοι λένε ότι κάποτε ήταν εδώ άρχοντας κάποιος Κοσκινάς (λέτε να έχω καταγωγή από εδώ και να μην το ξέρω;). Σε κάθε περίπτωση, πιστεύω ότι ο άνθρωπος που επέλεξε να με τοποθετήσει στο Δημοτικό Σχολείο Κοσκινού είχε χιούμορ. Ελπίζω να το διατηρήσει και την επόμενη σχολική χρονιά.

Χαρακτηριστικό σοκάκι στον παραδοσιακό οικισμό στα Κοσκινού.

Τι το ξεχωριστό έχει το χωριό, λοιπόν; Έναν παραδοσιακό οικισμό με αυλόπορτες με παλιές πέτρινες αψίδες. Μέσα στον παραδοσιακό οικισμό μένω κι εγώ. Το καλό είναι ότι είναι πολύ όμορφα και εντυπωσιακά. Βγαίνεις μία βόλτα και χαίρεσαι, ειδικά αν όλη την υπόλοιπη ζωή σου μένεις μέσα στα τσιμέντα. Εντυπωσιάζει η εικόνα, όμορφες και παμπάλαιες αψίδες, περίτεχνες πόρτες, έντονα χρώματα από κάποιους πιο παιχνιδιάρηδες κατοίκους. Αυτή βέβαια είναι μόνο η όψη, γιατί στην κόψη γίνονται άλλα πράγματα. Όλος ο οικισμός είναι πλακόστρωτος και υποτίθεται ότι απαγορεύονται τα τροχοφόρα. Όμως ολοένα και περισσότερα μηχανάκια γκαζώνουν και μάλιστα κορνάρουν κιόλας πριν τις στροφές για να πας στην άκρη (δεν έχουν ορατότητα βλέπετε), αντί να κόψουν ταχύτητα. Έχουμε δηλαδή και επικινδυνότητα και θράσος και θόρυβο και καυσαέριο. Επίσης, δε θέλετε να ξέρετε πώς μυρίζει το σοκάκι μπροστά από το σπίτι μου. Ζέχνει! Πρόσφατα η κοινότητα κόλλησε στις κολόνες την παράκληση οι ιδιοκτήτες των σκύλων να μην αφήνουν τις ακαθαρσίες των ζωντανών τους μες στη μέση. Βέβαια, μπορείς να το δεις και σαν παιχνίδι, ειδικά το βράδυ: βρες τον σωστό δρόμο προς το σπίτι, σε κάθε λάθος βήμα χάνεις ζωή (από τη βρώμα). Δεν έχει υπάρξει καμία ουσιαστική διαφορά από τότε που κόλλησαν τις ανακοινώσεις στις κολόνες και ειδικά τώρα το καλοκαίρι που οι θερμοκρασίες είναι υψηλές, μπορείτε να φανταστείτε τι γίνεται.

Το καλό με τα Κοσκινού είναι ότι είναι και χωριό, είναι και κοντά στη Ρόδο. Από την πλατεία του χωριού είναι 9-10 χιλιόμετρα, ανάλογα τον δρόμο που θα επιλέξεις. Είναι και πολύ κοντά στις «καλές» παραλίες του νησιού, Καλλιθέα, Φαληράκι, Αφάντου, δέκα λεπτά απόσταση το πολύ, στοιχείο πολύ σημαντικό κι όχι μόνο για το καλοκαίρι. Υπάρχουν σημεία που η θέα είναι πολύ ωραία, φαίνεται όλη η πόλη και η θάλασσα. Τα τελευταία χρόνια πολύς κόσμος έχτισε τα σπίτια του στα Κοσκινού, μεγάλα σπίτια, τα οποία βρίσκονται κυρίως προς το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία. Κοντά στο σπίτι μου έχει το εργαστήριό της η κα Σοφία, που όπως λένε φτιάχνει τα καλύτερα μελεκούνια της Ρόδου. Από όσα έχω φάει είναι σίγουρα τα καλύτερα και θα σας πω μόνο ότι τα Χριστούγεννα πήρα στην Αθήνα για δώρα τέσσερα ολόκληρα κιλά μελεκούνια! Επίσης, στο χωριό υπάρχει και το Παραδοσιακό Σπίτι, που πραγματικά ντρέπομαι που δεν έχω πάει ακόμα, αν και τα πρωινά που είναι ανοιχτό, μέχρι τώρα δούλευα.

Τα Εισόδια της Θεοτόκου, η εκκλησία του χωριού με το καμπαναριό της, που χρονολογούνται από το 1830 και 1873 αντίστοιχα.

Αυτό που σίγουρα θέλω να γράψω για το χωριό μου, είναι το πόσο καλοί είναι οι άνθρωποι εδώ. Όταν θα ερχόμουν στη Ρόδο, ήταν πολλοί αυτοί που μου έλεγαν πως οι Ροδίτες είναι τουλάχιστον περίεργοι και πολλά άλλα επίθετα… Αυτό που συνάντησα εγώ δεν έχει καμία σχέση. Καταρχάς, πριν ακόμα έρθω να μείνω στα Κοσκινού, οι λιγοστοί άνθρωποι που γνώρισα, φίλοι του φίλου Δημήτρη που με φιλοξενούσε, σκοτώνονταν για να με βοηθήσουν. Μέχρι και με το μηχανάκι του με έτρεχε δεξιά κι αριστερά για να κάνω τις δουλειές μου, ένας άνθρωπος που έβλεπα πρώτη φορά. Ένας άλλος με ρώτησε αν χρειάζομαι λεφτά μέχρι να τακτοποιηθώ! Στα Κοσκινού δε, όταν πρωτοήρθα έπαθα μία μικρή δηλητηρίαση και δε σκέφτηκα καν να ζητήσω βοήθεια, βγήκα απλά στο δρόμο και πήγα στο σούπερ μάρκετ για να πω τον πόνο μου. Οι γείτονες με καλημερίζουν με χαμόγελο, μου δίνουν βερύκοκα από τα περιβόλια τους και σύκα, μου ζητάνε τα νεράτζια από το δέντρο της αυλής μου και μου τα επιστρέφουν σε γλυκό του κουταλιού, με καλούν στο σπίτι για καφέ. Οι μαθητές μου δε, όταν με βλέπουν στο δρόμο ξετρελαίνονται και χοροπηδάνε. Για την υπέροχη αυλή που μοιραζόμαστε με τον Ρήγα έχω ξαναγράψει, όπως και για τη γειτνίαση με την Έφη, τρεις πόρτες πιο πέρα. Στο ενδιάμεσο μένει και η Claire, που μας έκανε yoga το χειμώνα. Οπότε, πώς να μη νιώθω καλά εδώ;

Δεν ξέρω αν θα επιστρέψω στη Ρόδο και αν θα επιστρέψω στα Κοσκινού. Πάντως φέτος ήταν το χωριό μου και θα μείνει στις αναμνήσεις μου σαν κάτι ξεχωριστό.

Advertisements
Προηγούμενο άρθρο
Επόμενο άρθρο
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: