Αποχώρηση

Ήρθε, λοιπόν, η ώρα… Το πλοίο φεύγει αύριο στις 02:00 και τα δάκρυα σπρώχνουν και σπρώχνουν να ξεχυθούν από τα μάτια. Η σύνδεση του τηλεφώνου κόβεται απόψε και αυτό είναι το τελευταίο post που ανεβάζω από το νησί.

Αυτά που βρήκα στη Ρόδο ήταν πολλά, πάρα πολλά. Εαυτό, φίλους, ελευθερία, ηρεμία, αλήθεια, χρόνο, ανάσα, καθαρότητα σκέψης, δύναμη και θάρρος επιλογής και πόσα άλλα…

Πόσους ανθρώπους έχω στην καρδιά μου τώρα πια, μετά από αυτή τη χρονιά στο νησί… Φίλους, συναδέλφους, μαθητές, γνωστούς, συγχορευτές, συνοδοιπόρους. Την Έφη και τον Ρήγα πρωτίστως, τον Μάνο, τον Σάκη, τον Τόλη, τον Γιώργο, τη Σταματία, τη Μαρία, τον κο Γιάννη, τη Νικολέττα, την Εμμανουέλλα, τη Νατάσσα, την Ειρήνη, τον Γαβριήλ, τον Ηλία, την άλλη Ειρήνη, τον Αντώνη, τον Γιώργο, τον άλλο Γιώργο, τη Σαμπίνα, τον κο Περικλή, την Claire, τους γειτόνους μου…

Αυτό πρέπει να είναι το πιο συναισθηματικό post που έχω γράψει ως τώρα. Το γράφω με μία μόνο ευχή: να έρθει η στιγμή που θα γράψω το επόμενο post, με τίτλο «Επιστροφή».

Στο παγκάκι 12

Παγκάκι το κρυμμένο, το δροσερό.

Στην παλιά πόλη της Ρόδου υπάρχει μία «μυστική» πλατεία, που δεν την πιάνει και πολύ το μάτι σου. Μπαίνοντας από την Πύλη της Ελευθερίας, μετά την πλατεία Σύμης και πριν το Αρχαιολογικό Μουσείο, στα αριστερά υπάρχει ένα μικρό πέρασμα. Ένας λόγος που δεν το εντοπίζει το μάτι είναι ίσως επειδή είναι ιδιαίτερα σκιερά. Βρισκόμαστε μπροστά από την Παναγία του Πύργου, την εκκλησία του 11ου αιώνα που μέρος της κατέρρευσε πρόσφατα και επισκευάζεται. Στη μέση της πλατείας, που έχει κάτι το μυστικιστικό, βρίσκεται ένας τεράστιος ροδιακός φίκος και τριγύρω, στα μεσαιωνικά κτίρια στεγάζονται διάφορες υπηρεσίες. Οι τουρίστες της φωτογραφίας κατάφεραν να εντοπίσουν την πλατεία και βρήκαν έτσι ένα δροσερό παγκάκι για να ξαποστάσουν από την πολύωρη εξερεύνηση στην Παλιά Πόλη. Δυστυχώς αυτή η πλατεία συχνά χρησιμοποιείται ως πάρκινγκ για μηχανάκια, και πάλι όμως δε χάνει τη γοητεία της.

Εδώ ολοκληρώνεται και η πρώτη ντουζίνα των παγκακιών της Ρόδου. Ας ελπίσουμε ότι του χρόνου θα συνεχιστεί η αρίθμηση, με νέες ιστορίες.

Τα μελεκούνια της κας Σοφίας

Το εργαστήριο της κας Σοφίας.

Έτυχε το εργαστήριο να βρίσκεται σε πολύ κοντινή απόσταση από το σπίτι μου και η ύπαρξή του ήταν από τα πρώτα πράγματα που μου ανέφεραν οι γείτονες όταν ήρθα. Ο μύθος λέει ότι η κα Σοφία φτιάχνει τα καλύτερα μελεκούνια της Ρόδου. Τον επιβεβαιώνω!

Για όσους δεν ξέρουν τι είναι το μελεκούνι, πρόκειται για ένα γλύκισμα που μοιάζει με το παστέλι. Σουσάμι και μέλι περιέχει, όμως δεν έχει την ίδια υφή. Είναι αρκετά πιο μαλακό και έχει έντονη γεύση εσπεριδοειδών και αμύγδαλα. Κατά της γνώμη μου είναι πολύ ωραιότερο του παστελιού, κάτι που είχα ανακαλύψει ήδη από την Αθήνα, όταν παίρναμε με τη Μαρία στα διαλείμματα του Φεστιβάλ, όχι βέβαια τα μελεκούνια της κας Σοφίας.

Η κα Σοφία δουλεύει κάθε μέρα στο εργαστήριο κι έτσι όποτε και να πάει κανείς βρίσκει φρέσκα μελεκούνια. Μυρίζει το ζεστό μέλι από μακρυά. Η επιχείρηση είναι και λίγο οικογενειακή, έχω βρει κατά καιρούς μέσα την κόρη της και γειτόνισσες να τα τυλίγουν και τα εγγόνια της να κολλάνε τα αυτοκόλλητα πάνω στο σελοφάν.

Θα σας πω μόνο ότι τα Χριστούγεννα που θα έφευγα με άδεια βαλίτσα από τη Ρόδο (προκειμένου να τη γεμίσω με χειμωνιάτικα κατά την επιστροφή), την γέμισα τελικά με 5 ολόκληρα κιλά μελεκούνια! Ενθουσιάστηκαν όλοι στην Αθήνα! Και τώρα ετοιμάζομαι για αναχώρηση για παραλία με μελεκούνια στην τσάντα.

Νέα παρτίδα ημέρας!

Στο παγκάκι 11

Παγκάκι ενδέκατο, το αλλεπάλληλο.

Ένα σημείο, τρία παγκάκια το ένα δίπλα στο άλλο! Στα πέριξ του αγάλματος του Κλεόβουλου, απέναντι από το συντριβάνι του Ευαγγελισμού και πριν τα δικαστήρια, τρεις άνθρωποι αναζητούν δροσιά και ησυχία κάτω από την ομολογουμένως παχιά σκιά των δέντρων. Η κυρία έμοιαζε πολύ σκεπτική και προβληματισμένη, μου έριξε και ένα σύντομο βλέμμα, αλλά νομίζω έπαιξα καλά τον ρόλο μου, σαν εντυπωσιασμένη τουρίστρια που προσπαθούσε να φωτογραφήσει με τη φίλη της έναν από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας. Ο καθισμένος κύριος στο βάθος έμοιαζε να ζεσταίνεται πολύ, ενώ στο παγκάκι δεξιά στο βάθος, ο άλλος κύριος έπαιρνε έναν υπνάκο. Ήταν την περασμένη Δευτέρα, 9 Ιουλίου, με τον καύσωνα να παρελαύνει καμαρωτός στο νησί.

Ανθή, σε ευχαριστώ για τη βοήθεια και σε αυτό το παγκάκι.

Αρέσει σε %d bloggers: