Πάρκο Ροδίνι

Γιατί δεν το είχα επισκεφτεί από την πρώτη στιγμή, δεν ξέρω! Έβλεπα τα παγόνια να βγαίνουν μέχρι τη λεωφόρο Ρόδου-Λίνδου και αναρωτιόμουν τι να έχει μέσα. Οι ντόπιοι θεωρούν πως δεν είναι τίποτα σπουδαίο και μάλλον αυτή η ατμόσφαιρα με είχε κάνει κι εμένα να το υποτιμήσω. Πρωτοπάτησα το πόδι μου κάτι ανοιξιάτικες νύχτες με την tango-παρέα για μεταμεσονύκτιους χορούς, πράγμα που σημαίνει πως δεν είχα ιδέα τι κρυβόταν στα σκοτεινά δρομάκια που ξεκινούσαν από την πίστα μας. Είχε παραμείνει το βλέμμα μου στην πίστα και στην κλειστή και ολοσκότεινη αίθουσα εκδηλώσεων που φαίνεται από το δρόμο και δε χρησιμοποιείται ποτέ.

Η αποκάλυψη έγινε πριν μία εβδομάδα, όταν αποφασίσαμε την Έφη να κάνουμε μία βόλτα στο πάρκο. Μία βόλτα που κράτησε 2,5 ώρες! Δεν πίστευα ποτέ πως σε τόση μικρή απόσταση από τον δρόμο μπορεί να βρίσκεται τέτοιο τοπίο, τόσο έντονη βλάστηση, ποτάμι, γεφυράκια, πάπιες, τεράστια ψάρια και χελώνες, αψίδες, παγόνια που οι φωνές τους ακούγονται παντού, πηγές και νερά που ορμούν μέσα από τοίχους, σπηλιές… Η Έφη ενθουσιάστηκε με μία υπόγεια σπηλιά μέσα από την οποία πήγαζε ολόκληρο ρεματάκι, έλεγε με χαρά πως είναι σαν να βλέπει σκηνή από το βιντεοπαιχνίδι της Λάρα Κροφτ. Πραγματικά δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου. Είναι ιδανικό μέρος για περίπατο και χαλάρωση. Σε κάποια σημεία κάθονται οικογένειες και παιδιά παίζουν φωνάζοντας. Πιο αθλητικοί τύποι έχουν πάει για τρέξιμο και ερωτευμένα ζευγάρια κάνουν βόλτες. Θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουμε από μόνες τους και παρότι είναι αμφίβολο αν θα καταφέρω να παραμείνω στη Ρόδο, θα συνεχίσω να ελπίζω ότι θα ξαναεπισκεφτώ το υπέροχο αυτό πάρκο.

Walk inn

Άλλο ένα μέρος, του οποίου την ύπαρξη πληροφορήθηκα όταν πρωτοέφτασα στο νησί πέρυσι, είναι το Walk Inn. Σε μία από τις πρώτες βόλτες στην παλιά πόλη, φεύγοντας από τον Άγιο Φανούριο και προχωρώντας προς την πλατεία Δωριέως, στο δεξί σου χέρι μόλις μπεις στο στενό, βλέπεις τη μπυραρία. Πλατεία Δωριέως 1, λέει η διεύθυνση. Φτιάχνει μόνο πίτσα, σάντουιτς, μακαρονάδες και σαλάτες. Όλοι μιλάνε για την πίτσα, βέβαια!

Συνήθως οι παρέες αράζουν στα τραπεζάκια που βλέπουν στην πλατεία.

Συνήθως διάφοροι άνθρωποι κάθονται στα τραπεζάκια εκτός του μαγαζιού, απολαμβάνοντας τη μπύρα τους και ρίχνοντας ματιές προς την πλατεία και προς το τζαμί του Ρετζέπ Πασά (που παραμένει μισογκρεμισμένο από τις περσινές βροχές). Χαλαρή μουσική ακούγεται από το μαγαζί και οι πίτσες που ψήνονται σπάνε τη μύτη. Την τελευταία φορά που πήγαμε με την Έφη, η μουσική επιλογή ήταν από παραδοσιακά μουσικά όργανα.

Συνήθως καταλήγουμε στην εσωτερική αυλή, για πίτσα και βαρελίσια μπύρα. Το ελάχιστο που μπορείς να πεις για την πίτσα στο Walk Inn είναι ότι έχει πάρα πολλά υλικά. Είναι πεντανόστιμη και την παραγγέλνεις όσο μικρή ή όσο μεγάλη θέλεις. Οι τιμές είναι πολύ λογικές και η φιλική ατμόσφαιρα σε προδιαθέτει να χαλαρώσεις και να μείνεις για αρκετή ώρα. Ο κωδικός για το wifi είναι ενδεικτικός της θετικής διάθεσης των ιδιοκτητών, που πάντα θα σε ρωτήσουν με ενδιαφέρον αν είσαι καλά. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το Walk Inn έχει τόσες αναφορές στο Trip Advisor.

Pizza και χαλαρή διάθεση, στην καρδιά της παλιάς πόλης.

Θέατρο μεσαιωνικής πόλης -νεότερα

Όταν ο φίλος Αντρέας διάβασε το προηγούμενο post περί Σαββατιάτικης Βόλτας, έσπευσε να με ενημερώσει για το μυστηριώδες θέατρο που είχα εντοπίσει στην παλιά πόλη. «Σε αυτό το θέατρο χόρευα από το ’87 ως και το ’99»! Πληροφόρηση, λοιπόν, από την πηγή! Όπως με πληροφόρησε ο Αντρέας, τα «μπαλέτα» που μου έλεγε η γειτόνισσα, ήταν οι μαθητές της σχολής ελληνικών και παραδοσιακών χωρών της Νέλλης Δημόγλου, που έδιναν μάλιστα καθημερινές παραστάσεις στο θέατρο. Και οι «φορεσιές» που μου ανέφερε, ήταν το αντίστοιχο κοστούμι για κάθε περιοχή που παρουσίαζαν τους χορούς της (Ήπειρο, Θεσσαλία, Νησιά, Θράκη, κ.λ.π.). Πρόκειται για έναν οργανισμό αντίστοιχο με τον γνωστό Θέατρο της Δώρας Στράτου. Το Εκπολιτιστικό Σωματείο Νέλλης Δημόγλου υπάρχει ακόμα, αλλά δυστυχώς έχει σταματήσει να χρησιμοποιεί το συγκεκριμένο θέατρο, που έχει σφραγιστεί και ρημάζει. Κάπου νομίζω ότι είδα και μία αφίσα που καλεί τους μαθητές για την έναρξη των μαθημάτων της νέας χρονιάς. Υπάρχει μάλιστα και και προφίλ στο facebook, όπου μπορεί να βρει κανείς και φωτογραφίες από σύγχρονες παραστάσεις του. Ο Αντρέας, βέβαια, φρόντισε να μου στείλει φωτογραφίες από παλιές παραστάσεις στο εν λόγω θέατρο.

Αντρέα, σε ευχαριστώ για όλα!

 

Σαββατιάτικη βόλτα

Η σαββατιάτικη βόλτα είχε καθιερωθεί από πέρσι. Μάλιστα πίστευα πως η Έφη, μετά από τόσο καιρό στη Ρόδο, θα έχει βαρεθεί να γυρίζει και θα χρειαστεί να ικανοποιήσω μόνη μου την τουριστική μου διάθεση. Όμως ευτυχώς η Έφη είναι ακούραστη κι έτσι σήμερα το πρωί ξεκινήσαμε για μία βόλτα στην παλιά πόλη, με διάθεση να ανακαλύψουμε κρυφές μεριές και σημεία που μέχρι τώρα μας είχαν ξεφύγει.

Κρυφοκοιτάζοντας μέσα στον Άγιο Γεώργιο.

Πολύ γρήγορα ξεφύγαμε από τη συνήθη μονοπάτια κι αντί να στρίψουμε μετά το Ρολόι προς τη Σωκράτους, στρίψαμε δεξιά. Αμέσως πέσαμε πάνω σε μία νέα ανακάλυψη, την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, του 15ου αιώνα, που όμως ήταν κλειστή. Η Ειρήνη λέει πως υπάρχουν διάφορες τέτοιες εκκλησίες στην παλιά πόλη, που ανοίγουν μόνο πρωινά για λίγες ώρες και αξίζει να το ψάξουμε και να τις επισκεφτούμε. Πάντως, στην πινακίδα έξω από τον ναό το πεδίο των ωρών επίσκεψης ήταν κενό.

Δίπλα από τον ναό υπήρχε ο προμαχώνας του Αγ. Γεωργίου, εγκαταλελειμμένος, βρώμικος, και μυστηριώδης. Πολύ θα θέλαμε να ξέρουμε τι κρύβεται πίσω από την κλειστή πόρτα. Το σκηνικό συμπλήρωναν ένα πρόχειρο εικονοστάσι, με κεριά που έκαιγαν κάτω από έναν φουντωμένο κισσό, ένα ζευγάρι γυναικεία φθαρμένα παπούτσια και μία κούτα με βοηθήματα για τη β’ λυκείου. Προχωρώντας ακόμα πιο βαθιά σε εκείνη την πλευρά της παλιάς πόλης, περνώντας από στενά που δεν είχαμε ξαναδεί, πέσαμε πάνω σε ένα περίεργο ερειπωμένο σπίτι, ζωγραφισμένο με περίεργα χρώματα: ώχρα και μπλε σε σχήματα σταυρού, ένα περίεργο μικρό μεταλλικό γλυπτό σε σχήμα λουλουδιού σφηνωμένο ψηλά στον τοίχο πάνω από ένα κεραμίδι με ανεξιχνίαστη επιγραφή ψηλά. Οι δύο είσοδοι σφραγισμένες με σανίδες, στη μία κολλημένη μία φωτοτυπημένη φωτογραφία του Άρη Βελουχιώτη και στην άλλη ο Άγιος Λουκάς… Πίσω από τα σανίδια το σπίτι ρημάδι, στοίβες από παλιά ποδήλατα, μηχανάκια, λεκάνες, μία παιδική στράτα, απροσδιόριστοι σωροί από σκουπίδια.

Άγιος Φανούριος, εκκλησία από τον 13ο αιώνα.

Επόμενη στάση στον περίπατο, μία εκκλησία που έχουμε και άλλοτε επισκεφτεί, μάλιστα μας είχε πάει ο Δημήτρης όταν είχαμε πρωτοέρθει πέρσι στο νησί. Ο Άγιος Φανούριος, εκκλησία του 13ου αιώνα, της οποίας η εξωτερική εμφάνιση δεν προδιαθέτει για κάτι αξιόλογο. Η παλιά εκκλησία βρίσκεται κρυμμένη βαθιά, πρέπει να μπει κανείς στο νέο, προχειροφτιαγμένο μέρος και μετά να κατέβει τα σκαλιά μέχρι τον ναό που σώζεται από παλιά. Καπνισμένες και κάπου αδιάκριτες τοιχογραφίες στους τοίχους, ένα ξυλόγλυπτο ιερό που μετρά αιώνες ζωής, όλα διακρίνονται στο λιγοστό φως που μπαίνει από τον τρούλο, που βγαίνει στην πλατεία μπροστά από το τζαμί του Ρετζέπ Πασά. Πίσω από τον Άγιο Φανούριο βρίσκεται η «πονηρή» συνοικία της Ρόδου με τα πορνεία, μία περίεργη και ίσως αστεία γειτνίαση. Φεύγοντας από τον Άγιο Φανούριο και πηγαίνοντας ξανά προς το κέντρο, περνάς από το σπίτι της κυρίας που ψήνει φρέσκους λουκουμάδες, η μυρωδιά σε παίρνει από τη μύτη και δε μετανιώνεις που δεν αντιστάθηκες στην παρόρμησή σου να αγοράσεις έναν… Πάντως έμαθα πως όσο καιρό έλειπα από το νησί, άνοιξε μία μέχρι τώρα κλειστή πτέρυγα στο Παλάτι, με διάφορες πληροφορίες για την εποχή που χτίστηκε η εκκλησία. Εκεί δίνονται και πληροφορίες για την τοιχογραφία που φωτογράφισα και μάλλον θα πρέπει να είναι εντάξει την επίσκεψη στο παλάτι σε κάποια από τις επόμενες βόλτες στην πόλη.

Η είσοδος του θεάτρου μεσαιωνικής πόλης, καλυμμένη από φυτά.

Μετά και από τον Άγιο Φανούριο, τα βήματά μας μάς έβγαλαν στην αγαπημένη πιτσαρία «Walk inn», για την οποία θα ακολουθήσει αναλυτικό post. Και φεύγοντας, καθώς περπατούσαμε στην πλατεία Δωριέως, μπροστά από το τζαμί του Ρετζέπ Πασά, ρίξαμε μία ματιά σε έναν χάρτη της παλιάς πόλης και διαπιστώσαμε ότι βρισκόμασταν πολύ κοντά στο «Θέατρο Μεσαιωνικής Πόλης»! Η εστιατόρισσα εκεί δίπλα έπιασε τον ενθουσιασμό μας και μας έδωσε κατευθύνσεις για να το βρούμε, συμπληρώνοντας βέβαια στο τέλος: «Τι να πάτε να δείτε; Είναι κλειδωμένο και γεμάτο σκουπίδια». Κάναμε την προσπάθεια και τελικά εντοπίσαμε το θέατρο. Ήταν όντως όπως το περιέγραψε η κυρία και λογικό που δεν το είχαμε προσέξει ποτέ: είναι πολύ δύσκολο να το πιάσει το μάτι σου περνώντας, γιατί η είσοδος είναι σκεπασμένη από φυτά. Κρυφοκοιτάζοντας από τα κάγκελα είδαμε έναν κήπο που είχε θεριέψει μέσα στην εγκατάλειψή του. Από τις αφηγήσεις της γειτόνισσας, που όπως μας είπε έμενε στο σπίτι απέναντι από το θέατρο από 10 χρονών, καταλάβαμε πως δεν πρόκειται σίγουρα για μεσαιωνικό θέατρο, αλλά για έναν κήπο τον οποίο διαμόρφωσαν για χορευτικές παραστάσεις. «Τα μπαλέτα φορούσαν ωραία κοστούμια του νησιού», μας είπε η κυρία, ενώ μας διηγήθηκε πως τις προάλλες είχε έρθει για να ανοίξει «ο γιος του Βαγγέλη, που είχε τα μπαλέτα και μόνο αυτός έχει κλειδί». Είχε να ‘ρθει τόσο καιρό που η κλειδαριά σκούριασε και το κλειδί δεν έμπαινε κι έτσι έφυγε στεναχωρημένος…

Κρυφοκοιτάζοντας το θέατρο από τα κάγκελα.

Μετά από μία τόσο γεμάτη βόλτα, είμαι πλέον σίγουρη πως οι βόλτες στην παλιά πόλη δεν τελειώνουν ποτέ. Και γεμάτη αισιοδοξία για νέα κρυμμένα μυστικά, υποδέχομαι το φθινόπωρο, που μπήκε επισήμως σήμερα, με σχέδια για πολλές εξερευνήσεις στα σοκάκια της.

Αρέσει σε %d bloggers: