100 χρόνια Αμαράντειος Σχολή

Θυμάμαι πως πέρσι ο Γαβριήλ είχε εξαφανιστεί για αρκετές ημέρες, δουλεύοντας πυρετωδώς στα γυρίσματα και αργότερα στο μοντάζ της ταινίας. «Με λένε Αμαράντειο» ονομάστηκε τελικά το ντοκιμαντέρ που γύρισαν μαζί με τον Νίκο Τζεδάκη για ένα από τα σημαντικότερα σχολεία της Ρόδου, την Αμαράντειο. Το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε με αφορμή τα 100 χρόνια λειτουργίας του σχολείου, που εγκαινιάστηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1911. Δεν πρόκειται όμως απλά για ένα ντοκιμαντέρ που το ενδιαφέρον του εξαντλείται στην ιστορία του σχολείου και δεν είναι τυχαίο που επιλέγω να ανεβάσω αυτό το post σήμερα, ημέρα εθνικής εορτής στα Δωδεκάνησα που γιορτάζουν την ενσωμάτωσή τους στην Ελλάδα. Ο θεατής μπορεί να δει όλη την πορεία της ελληνικής εκπαίδευσης μέσα σε ένα καθεστώς αρχικά οθωμανικής κατοχής και έπειτα Ιταλοκρατίας, όταν απαγορευόταν ακόμα και να μιλούν οι κάτοικοι την ελληνική γλώσσα μπροστά τους Ιταλούς. Ουσιαστικά, η ιστορία του σχολείου είναι άρρηκτα δεμένη και αντανακλά την ιστορία της Ρόδου.

Χαιρετώντας την ελληνική σημαία, Ρόδος, 7 Μαρτίου 1948.

Χαιρετώντας την ελληνική σημαία. Ρόδος.

Η Αμαράντειος Σχολή δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου από τους αιγυπτιώτες ευεργέτες της Δωδεκανήσου, Γεώργιο Αμάραντο και την αδελφή του Δέσποινα Αμάραντου, με σκοπό να διατηρηθεί η ελληνική παιδεία και γλώσσα στη Ρόδο. Ο Γεώργιος Αμάραντος δεν έζησε για να δει το σχολείο να λειτουργεί, ενώ και η αδερφή τους πέθανε πολύ λίγα χρόνια μετά την έναρξη της λειτουργίας του. Στο ντοκιμαντέρ αυτό μιλούν παλαιοί και νέοι δάσκαλοι και μαθητές του σχολείου, συμπλέκοντας τις ιστορίες τους και δημιουργώντας ένα πλέγμα αφηγήσεων που συμπεριλαμβάνει ιστορικά στοιχεία, προσωπικές μαρτυρίες, ευγνωμοσύνη για τους παλαιούς δασκάλους, αναμνήσεις από εποχές δύσκολες. Η Αμαράντειος σχολή, με τη συμβολή της Εκκλησίας και με πολλούς αγώνες κατάφερε να γίνει κάτι σαν το κρυφό σχολείο της Ρόδου, αντιστάθηκε στην Ιταλοκρατία, συνέχισε να διδάσκει την ελληνική γλώσσα μέσα από αντίξοες συνθήκες που περιγράφονται γλαφυρά από τα συμπαθέστατα γεροντάκια που κάποτε ήταν οι μικροί μαθητές της Σχολής και φύλαγαν τσίλιες μήπως περάσει ο Ιταλός και τους πιάσει να διδάσκονται ελληνικά. «Γιατί υπήρχε ο ιδιαίτερος σύνδεσμος με το σχολείο; Υπήρχε διότι αγοράστηκε από Έλληνες, χτίστηκε από Έλληνες, γεμίστηκε από Ελληνόπουλα και τα Ελληνόπουλα τα διαχειρίστηκαν πνευματικά δάσκαλοι που είχαν τη δυνατότητα να τους μεταδώσουν Ελλάδα, αγάπη για τον τόπο», λέει ο αντιπρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων της Αμαραντείου, Ιωάννης Χαρίτος.

Τα Δωδεκάνησα είναι, ως γνωστόν, η τελευταία περιφέρεια της χώρας που ενσωματώθηκε στην Ελλάδα, το 1948. Σκέφτομαι πως η γιαγιά μου και ο παππούς μου γεννήθηκαν ως ιταλοί υπήκοοι. Το ντοκιμαντέρ αυτό μεταδίδει τόση πολλή συγκίνηση, όση δεν περίμενα να βρω σε ένα ντοκιμαντέρ. Ο ίδιος ο Γαβριήλ μου εξομολογήθηκε πως και οι ίδιοι δάκρυζαν όταν δούλευαν το μοντάζ. Οι μαρτυρίες από την ημέρα της απελευθέρωσης είναι απλά συγκλονιστικές. Τελικά, μέσα στα 47 λεπτά του «Με λένε Αμαράντειο» χωράει η ιστορία του σχολείου, η ιστορία της Ρόδου, αλλά και η ιστορία της ελληνικής εκπαίδευσης.

Πρέπει οπωσδήποτε να σημειώσω πως μοιάζει απίστευτο, αλλά το ντοκιμαντέρ αυτό γυρίστηκε με μηδενικό προϋπολογισμό, πράγμα που στα δικά μου μάτια κάνει αυτό το πόνημα ακόμα πιο σημαντικό. Η ποιότητα του ντοκιμαντέρ, αλλά και η διαχείριση του υλικού από τον Γαβριήλ Χαρίτο και τον Νίκο Τζεδάκη δε θα μου επέτρεπαν με τίποτα να το υποψιαστώ.

Ελπίζω να απολαύσετε αυτό το ντοκιμαντέρ όσο εγώ. Χρόνια πολλά σε όλα τα Δεδεκάνησα!

Με λένε Αμαράντειο

Σκηνοθεσία -Παραγωγή : Γαβριήλ Χαρίτος -Νίκος Τζεδάκης
Σενάριο – Συνεντεύξεις : Γαβριήλ Χαρίτος
Κάμερα : Νίκος Τζεδάκης – Γιώργος Τζεδάκης
Φωτογραφίες – Επεξεργασία αρχειακού υλικού : Τάνια Φραράκη -Μπαλαμπανίδη
Μετάφραση στα αγγλικά – Υποτιτλισμός :Στέφανος Ψαρομήλιγκας
Διάρκεια 47′
Ελληνικά – Αγγλικοί υπότιτλοι
Ρόδος, 2012

Advertisements
Προηγούμενο άρθρο
Σχολιάστε

2 Σχόλια

  1. ΑΝΝΑ

     /  Μαρτίου 18, 2013

    Αγαπητή φίλη…που δεν ξέρω το όνομα σου, αλλά σε ονομάζω «λάτρη της Ρόδου», έπεσα κατά τύχη (όπως γίνεται συνήθως στο διαδίκτυο) στο υπέροχο αυτό Blog σου!
    Με συνεπήρε τόσο το γράψιμό σου, μα κυρίως το πόσο αληθινά και ουσιαστικά προσδίδεις τη ζωή και τις εικόνες αυτού του νησιού, μέσα από τις οποίες διαφαίνεται η αγάπη σου για τη Ρόδο. Με έχεις συγκινήσει πολύ, καθότι κατάγομαι και μεγάλωσα στη Ρόδο και τώρα όντας μακριά μου μεταφέρεις τόσο έντονα τις εικόνες του παρελθόντος και τα συναισθήματα που εύχομαι να σας είχα ανακαλύψει νωρίτερα (εσένα και αυτό το Blog). Βλέπω ότι πλέον είσαι στην Κω – και θα συνεχίσω να σε ακολουθώ, ωστόσο πρέπει πρώτα να εξερευνήσω το «Me and Rhodes» και να ξεζουμίσω κάθε εικόνα, κάθε γεύση, κάθε συναίσθημα!!!
    Συγχαρητήρια για την έξοχη αυτή περιήγηση στο Νησί Των Ιπποτών και στη ζωή σου σ’αυτό!!!
    Έξοχο το post και το ντοκυμαντερ για την Αμαράντειο! Ο μπάμπας μου καθότι Νιοχωρίτης έζησε όλα τα παιδικά του χρόνια σε αυτά τα μέρη.
    Σου εύχομαι Καλή Συνέχεια στις Περιπέτειες σου!!!

    Απάντηση
    • theatereality

       /  Μαρτίου 19, 2013

      Απλά ευχαριστώ. Χαίρομαι πολύ που η αγάπη μου για τη Ρόδο ειναι τόσο εμφανής και που καταφέρνω να αποδώσω με τόση επιτυχία το πώς τη βλέπω. Ευχαριστώ!

      Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: