Ακόμα ένα Σαββατοκύριακο στο νησί

Καθόλου δε μ’ ευχαριστεί που η επαφή μου με τη Ρόδο έχει περιοριστεί σε κάποια λίγα Σαββατοκύριακα εδώ κι εκεί. Ομολογώ πως όσο χαίρομαι όταν πηγαίνω, τόσο στεναχωριέμαι και μου μένει πικρή γεύση όταν φεύγω. Άλλο ένα Σαββατοκύριακο ήταν και το περασμένο, οπότε και πέρασα τρεις σχεδόν μέρες ανάμεσα σε φίλους, αφιερώνοντας χρόνο σε παλιές αγαπημένες συνήθειες, αλλά και σε καινούριες ανακαλύψεις.

Ανοιξιάτικο απόγευμα κι ο ήλιος πέφτει πίσω από τα κάστρα.

Ανοιξιάτικο απόγευμα κι ο ήλιος πέφτει πίσω από τα κάστρα.

Έφτασα Παρασκευή απόγευμα με το κατάρα-μαν, που για ακόμα μία φορά έβαλε σε ισχυρή δοκιμασία τις αντοχές του στομάχου μου. Παρόλα αυτά, έφτασα στη Ρόδο σε μόλις δύο ώρες και με το που βγήκα από το πλεούμενο αντίκρισα τον ήλιο να πέφτει πίσω από τα κάστρα. Σέρνοντας τη βαλίτσα πίσω μου, πήγα κατευθείαν στο κέντρο της πόλης για κάποια απαραίτητα ψώνια. Εκεί συνάντησα τους πρώτους φίλους και έπιασα κουβέντα στο δρόμο, με μια χαρούμενη αίσθηση πως η παλιά  μου αγαπημένη καθημερινότητα με περιμένει ακόμα.

Κι από κει κατευθείαν στο Πανεπιστήμιο για tango practica! Μαζί με την Ειρήνη, τον Ηλία, το Σπύρο, τον Τάσσο, τη Σοφία, το Γιώργο και ένα σωρό ακόμα κόσμο. Μεγάλη έλλειψη φέτος ο χορός και δύσκολο να αναπληρωθεί. Ίσως γι αυτό είναι τόσο μεγάλη η ευχαρίστηση όταν πηγαίνω στη Ρόδο και χορεύω με τα παιδιά.

2nd Rodos Tango Festival

2nd Rodos Tango Festival

Αυτή τη φορά υπήρχε μία ειδική περίσταση, η οποία με έκανε να επιλέξω και το συγκεκριμένο Σαββατοκύριακο για να επισκεφτώ το νησί: το δεύτερο Tango Festival της Ρόδου. Πέρσι είχαμε χορέψει αρκετά, φέτος μπόρεσα να πάω μόνο σε μία milonga, το Σάββατο το βράδυ. Είχε πολύ περισσότερο, πιο νέο και πιο έμπειρο κόσμο. Μπόρεσα να δω σόου από τους Βαγγέλη Χατζόπουλο και Μαριάννα Κουτάντου, που μάλλον αξίζουν την καλή τους φήμη και από ένα άλλο ζευγάρι που χόρευε…κάπως περίεργα, τον Ιταλό Marco Palladino και την Αργεντίνα Sabrina Garcia. Το σαλόνι του ξενοδοχείου La Marquise γέμισε αγκαλιές και χαμόγελα στη συνέχεια, μέχρι αργά. Οι φίλοι μου ήταν πολύ ευχαριστημένοι και από τα σεμινάρια που έκανε με τους χορευτές που φιλοξενήθηκαν φέτος. Εύχομαι πραγματικά να συνεχιστεί με ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία το Φεστιβάλ αυτό και να καθιερωθεί ως θεσμός για το νησί.

Liberty, το φημισμένο σάντουιτς, χωρίς πολλά-πολλά.

Liberty, το φημισμένο σάντουιτς, χωρίς πολλά-πολλά.

Οι νέες ανακαλύψεις αυτή τη φορά είχαν να κάνουν με το φαγητό και δη το πρόχειρο. Έφαγα για πρώτη φορά σε μία φημισμένη καντίνα της Ρόδου, το Liberty, πάνω από το 12ο δημοτικό σχολείο. Ο σοβαρός κύριος που κρατάει την καντίνα φημίζεται για να σάντουιτς και το μπιφτέκι του. Ντεκόρ μηδέν, πολυτέλεια μηδέν, απόλαυση φουλ. Επίσης, στο δρόμο προς το Lick it στο Φαληράκι, κάναμε μία στάση στο TGI (χωρίς Friday’s μετά). Τι μπέργκερ ήταν αυτό! Είχα πολύ καιρό να φάω τόσο ωραίο μπέργκερ, περιποιημένο και τεράστιο, νόστιμο και ζουμερό. Το περιβάλλον είναι λίγο περίεργο στο μαγαζί, καθώς πάει να μιμηθεί τη διακόσμηση της γνωστής αμερικάνικης αλυσίδας, χωρίς να το καταφέρνει απόλυτα. Η μουσική (ελληνική ελαφρολαϊκή από το ραδιόφωνο) δεν ταιριάζει με τίποτα. Το μπέργκερ όμως αποζημιώνει για τα πάντα! Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον ψάχνει κάτι να φάει στο Φαληράκι.

Και φτάνουμε στον Πάολο και το θεϊκό παγωτό του… Το ονειρευόμουν εδώ και πολύ καιρό και ξεκίνησα να πάω αρχικά το Σάββατο. Δεν ξέρω τι έκφραση πήρα όταν έφτασα και το βρήκα κλειστό. Είχε χαλάσει η παγωτομηχανή και ο Πάολο που δεν παίζει με την ποιότητά του είχε κλείσει εντελώς το μαγαζί. Οπότε το ραντεβού ανανεώθηκε για την επόμενη ημέρα. Μετά το μπέργκερ που προανέφερα κατευθυνθήκαμε τρέχοντας προς το Lick it, λίγο από τη λαχτάρα και λίγο από τη βιασύνη να προλάβουμε και το πλοίο της επιστροφής. Μας περίμεναν τα υπέροχα παγωτά στη σειρά και ο Πάολο χαμογελαστός και φιλικός όπως πάντα. Η απόλαυση πάντα η ίδια… κι ας έκανα λάθος κι αντί για το θεϊκό φυστίκι παρήγγειλα φουντούκι. Με το παγωτό του Πάολο γίνεται το εξής περίεργο: κρυώνεις κι ας έχει 40 βαθμούς. Δεν ξέρω γιατί, ξέρω μόνο πως συμβαίνει πάντα, εκεί, όπως παραδίδεσαι στη γλύκα της κίτρινης βανίλιας, ενώ μόλις έχεις φάει μία κουταλιά υπέροχης πικρής σοκολάτας (η μόνη σοκολάτα που απολαμβάνω κι εγώ), κάτι γίνεται και ανατριχιάζεις σύγκορμος.

Τι άλλο να πω για αυτό το νησί; Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν έφτασα, αντικρύζοντας τα τείχη ήταν πως δύσκολα μπορώ να σκεφτώ ωραιότερο μέρος. Τυχεροί αυτοί που την απολαμβάνουν αυτή την εποχή, που ακόμα δεν έχει έρθει πολύς κόσμος, αλλά το νησί φοράει ήδη τα καλοκαιρινά του.

Όπως έχω πει πολλές φορές: Lick it! Το καλύτερο παγωτό του κόσμου!

Όπως έχω πει πολλές φορές: Lick it! Το καλύτερο παγωτό του κόσμου!

100 χρόνια Αμαράντειος Σχολή

Θυμάμαι πως πέρσι ο Γαβριήλ είχε εξαφανιστεί για αρκετές ημέρες, δουλεύοντας πυρετωδώς στα γυρίσματα και αργότερα στο μοντάζ της ταινίας. «Με λένε Αμαράντειο» ονομάστηκε τελικά το ντοκιμαντέρ που γύρισαν μαζί με τον Νίκο Τζεδάκη για ένα από τα σημαντικότερα σχολεία της Ρόδου, την Αμαράντειο. Το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε με αφορμή τα 100 χρόνια λειτουργίας του σχολείου, που εγκαινιάστηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1911. Δεν πρόκειται όμως απλά για ένα ντοκιμαντέρ που το ενδιαφέρον του εξαντλείται στην ιστορία του σχολείου και δεν είναι τυχαίο που επιλέγω να ανεβάσω αυτό το post σήμερα, ημέρα εθνικής εορτής στα Δωδεκάνησα που γιορτάζουν την ενσωμάτωσή τους στην Ελλάδα. Ο θεατής μπορεί να δει όλη την πορεία της ελληνικής εκπαίδευσης μέσα σε ένα καθεστώς αρχικά οθωμανικής κατοχής και έπειτα Ιταλοκρατίας, όταν απαγορευόταν ακόμα και να μιλούν οι κάτοικοι την ελληνική γλώσσα μπροστά τους Ιταλούς. Ουσιαστικά, η ιστορία του σχολείου είναι άρρηκτα δεμένη και αντανακλά την ιστορία της Ρόδου.

Χαιρετώντας την ελληνική σημαία, Ρόδος, 7 Μαρτίου 1948.

Χαιρετώντας την ελληνική σημαία. Ρόδος.

Η Αμαράντειος Σχολή δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου από τους αιγυπτιώτες ευεργέτες της Δωδεκανήσου, Γεώργιο Αμάραντο και την αδελφή του Δέσποινα Αμάραντου, με σκοπό να διατηρηθεί η ελληνική παιδεία και γλώσσα στη Ρόδο. Ο Γεώργιος Αμάραντος δεν έζησε για να δει το σχολείο να λειτουργεί, ενώ και η αδερφή τους πέθανε πολύ λίγα χρόνια μετά την έναρξη της λειτουργίας του. Στο ντοκιμαντέρ αυτό μιλούν παλαιοί και νέοι δάσκαλοι και μαθητές του σχολείου, συμπλέκοντας τις ιστορίες τους και δημιουργώντας ένα πλέγμα αφηγήσεων που συμπεριλαμβάνει ιστορικά στοιχεία, προσωπικές μαρτυρίες, ευγνωμοσύνη για τους παλαιούς δασκάλους, αναμνήσεις από εποχές δύσκολες. Η Αμαράντειος σχολή, με τη συμβολή της Εκκλησίας και με πολλούς αγώνες κατάφερε να γίνει κάτι σαν το κρυφό σχολείο της Ρόδου, αντιστάθηκε στην Ιταλοκρατία, συνέχισε να διδάσκει την ελληνική γλώσσα μέσα από αντίξοες συνθήκες που περιγράφονται γλαφυρά από τα συμπαθέστατα γεροντάκια που κάποτε ήταν οι μικροί μαθητές της Σχολής και φύλαγαν τσίλιες μήπως περάσει ο Ιταλός και τους πιάσει να διδάσκονται ελληνικά. «Γιατί υπήρχε ο ιδιαίτερος σύνδεσμος με το σχολείο; Υπήρχε διότι αγοράστηκε από Έλληνες, χτίστηκε από Έλληνες, γεμίστηκε από Ελληνόπουλα και τα Ελληνόπουλα τα διαχειρίστηκαν πνευματικά δάσκαλοι που είχαν τη δυνατότητα να τους μεταδώσουν Ελλάδα, αγάπη για τον τόπο», λέει ο αντιπρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων της Αμαραντείου, Ιωάννης Χαρίτος.

Τα Δωδεκάνησα είναι, ως γνωστόν, η τελευταία περιφέρεια της χώρας που ενσωματώθηκε στην Ελλάδα, το 1948. Σκέφτομαι πως η γιαγιά μου και ο παππούς μου γεννήθηκαν ως ιταλοί υπήκοοι. Το ντοκιμαντέρ αυτό μεταδίδει τόση πολλή συγκίνηση, όση δεν περίμενα να βρω σε ένα ντοκιμαντέρ. Ο ίδιος ο Γαβριήλ μου εξομολογήθηκε πως και οι ίδιοι δάκρυζαν όταν δούλευαν το μοντάζ. Οι μαρτυρίες από την ημέρα της απελευθέρωσης είναι απλά συγκλονιστικές. Τελικά, μέσα στα 47 λεπτά του «Με λένε Αμαράντειο» χωράει η ιστορία του σχολείου, η ιστορία της Ρόδου, αλλά και η ιστορία της ελληνικής εκπαίδευσης.

Πρέπει οπωσδήποτε να σημειώσω πως μοιάζει απίστευτο, αλλά το ντοκιμαντέρ αυτό γυρίστηκε με μηδενικό προϋπολογισμό, πράγμα που στα δικά μου μάτια κάνει αυτό το πόνημα ακόμα πιο σημαντικό. Η ποιότητα του ντοκιμαντέρ, αλλά και η διαχείριση του υλικού από τον Γαβριήλ Χαρίτο και τον Νίκο Τζεδάκη δε θα μου επέτρεπαν με τίποτα να το υποψιαστώ.

Ελπίζω να απολαύσετε αυτό το ντοκιμαντέρ όσο εγώ. Χρόνια πολλά σε όλα τα Δεδεκάνησα!

Με λένε Αμαράντειο

Σκηνοθεσία -Παραγωγή : Γαβριήλ Χαρίτος -Νίκος Τζεδάκης
Σενάριο – Συνεντεύξεις : Γαβριήλ Χαρίτος
Κάμερα : Νίκος Τζεδάκης – Γιώργος Τζεδάκης
Φωτογραφίες – Επεξεργασία αρχειακού υλικού : Τάνια Φραράκη -Μπαλαμπανίδη
Μετάφραση στα αγγλικά – Υποτιτλισμός :Στέφανος Ψαρομήλιγκας
Διάρκεια 47′
Ελληνικά – Αγγλικοί υπότιτλοι
Ρόδος, 2012

Δυο μέρες μόνο

Κι ας μας τα χάλασε λίγο η βροχή. Κι ας ταλαιπωρήθηκα πολύ για να φτάσω. Κι ας ήταν λίγο. Μία γεύση από Ρόδο ήταν απαραίτητη και απορώ γιατί ανέβαλα τόσο καιρό την επίσκεψη. Σα να μην πέρασε μία μέρα βρέθηκα στα αγαπημένα μου μέρη με τους αγαπημένους μου ανθρώπους και φυσικά δεν ήθελα να φύγω.

Ατμόσφαιρα εξαιρετικά φροντισμένη από τα μέλη της ομάδας.

Ατμόσφαιρα εξαιρετικά φροντισμένη από τα μέλη της ομάδας.

Το πρώτο βράδυ έσπευσα με λαχτάρα να επισκεφτώ την tango practica στο Πανεπιστήμιο. Χάρηκα πάρα πολύ που είδα τους φίλους με τους οποίους μοιράστηκα τόσα χορευτικά βράδια, χάρηκα πολύ και για τη θερμή υποδοχή που μου επιφύλασσαν. Φέτος το κλίμα είναι ακόμα καλύτερο και οι δραστηριότητες πιο οργανωμένες. Η ατμόσφαιρα στην αίθουσα χορού του Πανεπιστημίου ήταν τόσο όμορφη και ζεστή, που σκεφτόμουν πως χρόνια έχω να συναντήσω κάτι τέτοιο. Επιτέλους χόρεψα, μετά από πέντε μήνες απραξίας, ενώ σκεφτόμουνα πόσο μου λείπει ο χορός και πόσο θα ήθελα να συμμετέχω φέτος στις δράσεις της ομάδας.

Κρατάω επίσης στη μνήμη μου με χαμόγελο το πρωινό του Σαββάτου παρέα με την Έφη και τον Ρήγα. Βγήκαμε για καφέ στην πόλη και για μία από τις αγαπημένες μας ασχολίες, βόλτα στα μαγαζιά χωρίς σκοπό. Όχι ότι δεν ψωνίσαμε κάτι τελικά, αλλά είναι μία συνήθεια που μας αρέσει. Θυμάμαι τις άσκοπες βόλτες το καλοκαίρι στα τουριστικά μαγαζιά στο Φαληράκι, να δοκιμάζουμε όλα τα γυαλιά ηλίου και να προσπαθούμε να εντοπίσουμε το πιο άσχημο αγαλματάκι του καταστήματος. Κρατάω την κουβέντα του Σαββάτου με την Έφη, όταν πέσαμε να ρίξουμε έναν μεσημεριανό υπνάκο, αλλά τελικά μας βρήκε το βραδάκι μιλώντας. Κρατάω το Σάββατο το βράδυ στο club Viveur στην παλιά πόλη, να χοροπηδάμε σαν τα κατσίκια με την Άντζελα, το Μάνο, τον Ρήγα και την Έφη. Κρατάω τη ματαίωση της περπατάδας στην παλιά πόλη, που είχαμε προγραμματίσει για την Κυριακή το πρωί, αλλά η βροχή μας τα χάλασε. Τελικά καταλήξαμε να τρώμε σούπερ πρωινό και να τα λέμε εφ’ όλης της ύλης, για ακόμα μία φορά.

Καθώς έφευγα από τη Ρόδο, την Κυριακή το απόγευμα βγήκα στο κατάστρωμα του Blue Star για να κρατήσω μία τελευταία εικόνα της Ρόδου. Μακάρι να μπορέσω να ξαναπάω σύντομα. Πόσο το αγαπάω αυτό το νησί…

Χειμωνιάτικο, γρίζο ηλιοβασίλεμα στη Ρόδο. Θα επιστρέψω...

Χειμωνιάτικο, γρίζο ηλιοβασίλεμα στη Ρόδο. Θα επιστρέψω…

Ανοιχτές πόρτες 2012

Έχουν υπάρξει δύο φορές στη ζωή μου που η ομορφιά που αντίκριζα με έκανε να κλάψω. Χθες αξιώθηκα να ζήσω και την τρίτη, λίγες μέρες πριν αφήσω το νησί και αναζητήσω νέες περιπέτειες στη διπλανή Κω. Έχω ξαναγράψει και παλαιότερα για την Rhodes RICHeS και το πόσο ωραία πράγματα διοργανώνει στο νησί. Αυτό το Σαββατοκύριακο διοργανώθηκαν οι «Ανοιχτές Πόρτες», δύο ημέρες κατά τις οποία ανοίγουν τις πόρτες τους κτίρια και χώροι στην παλιά πόλη, που δεν είναι επισκέψιμοι. Κατευθυνθήκαμε προς το γραφείο πληροφοριών, στην αρχή της Οδού των Ιπποτών με βαριά διάθεση, λόγω της επικείμενης αναχώρησής μου. Ωστόσο, δεν αργήσαμε να ενθουσιαστούμε στον υπέρτατο βαθμό με αυτά που είδαμε τις υπόλοιπες δύο ώρες της βόλτας μας.

Ξεκινήσαμε από το Σπίτι του Τζεμ, του οποίου δε γνώριζα καν την ύπαρξη. Όπως λένε και οι ίδιοι οι διοργανωτές στον οδηγό που εξέδωσαν, πρόκειται για ένα από τα διάσημα μεν, άγνωστα δε αρχιτεκτονικά στολίδια της Ρόδου, που χρονολογείται από τις αρχές του 15ου αιώνα και πήρε την ονομασία του από το γεγονός ότι σε αυτό φιλοξενήθηκε ο οθωμανός πρίγκηπας Τζεμ το 1482, όταν βρήκε καταφύγιο στη Ρόδο. Το σπίτι είναι χτισμένο πάνω από την αρχαία οδό που ένωνε το Μανδράκι με την πόλη και ήταν τμήμα του καταλύματος της Γαλλίας (βρίσκεται ακριβώς δίπλα). Ενθουσιαστήκαμε με το ισόγειο, που έχει διαμορφωθεί έτσι ώστε τα ευρήματα της αρχαία οδού να φαίνονται κάτω από το πλαστικό διαφανές δάπεδο, αλλά κυρίως με την αυλή του σπιτιού, με θέα προς το κάστρο.

Το σπίτι του Τζεμ. Φαίνεται η αρχαία οδός στα θεμέλια και ο υπέροχος κήπος με θέα στο παλάτι.

Ελπίζω να επιστρέψει στη θέση της αυτή η ξυλόγλυπτη αυτή ντουλάπα, καλυμμένη από τον μουσαμά.

Επόμενη στάση, το συγκρότημα του Αγίου Γεωργίου. Με μεγάλη έκπληξη διαπιστώσαμε ότι μπαίναμε στον χώρο που τις προάλλες είχαμε σκαρφαλώσει για να δούμε τι μπορεί να έχει μέσα. Δε φανταζόμασταν ότι ο Άγιος Γεώργιος εκτός από εκκλησία, κρύβει τόσα κτίρια στον ίδιο χώρο και κυρίως αυτόν τον υπέροχο παραδεισένιο κήπο, που με έκανε να προσπαθώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Επισκεφθήκαμε  καταρχήν την εκκλησία, που βρίσκεται στην είσοδο, μάθαμε μάλιστα πως έχει σπάνια για την Ελλάδα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά και εικάζεται πως εκεί αρχικά ζούσαν Φραγκισκανοί μοναχοί. Στα δεξιά της εκκλησίας βρίσκεται ένα μοναστήρι και λίγο πιο δίπλα ένα καλοδιατηρημένο αρχοντικό από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Το διώροφο κτίριο είναι φτιαγμένο κυρίως από  ασβεστόλιθο και ξύλο κι έχει κι αυτό συγκλονιστική θέα προς το κάστρο. Στην είσοδο του αρχοντικού, στο ισόγειο, βρίσκεται παρατημένη μία ξυλόγλυπτη ντουλάπα της ίδιας εποχής, σκεπασμένη με μουσαμά. Ελπίζω να την έβγαλαν για να την προστατέψουν απλά… Λίγο πιο δίπλα βρίσκεται και ο μικρός ναός του Αγίου Μάρκου, με τον σπάνιο τρούλο του, σε σταυροειδή μορφή, που όμως η αριστερή κεραία είναι μακρύτερη από τις υπόλοιπες, φανερώνοντας έτσι έναν ρυθμό που είχε εξαπλωθεί στη Ρόδο τον 14ο αιώνα, εποχή που χτίστηκε ο ναός.

Πόσες φορές δεν είχα κρυφοκοιτάξει τον κήπο από αυτό το άνοιγμα!

Για τον κήπο του Ιδρύματος Marc de Montalembert, δεν ξέρω τι να γράψω. Δε νομίζω να μπορέσω ποτέ να μπορέσω να βγάλω από τα μάτια μου τις εικόνες που είδα. Είναι ένα ίδρυμα που δημιουργήθηκε εις μνήμην του Marc από τους γονείς του, με σκοπό να ενθαρρύνει την ανταλλαγή των ιδεών μεταξύ των νέων της Μεσογείου. Οι  πηγές μαρτυρούν πως ο παραδεισένιος αυτός κήπος υπήρχε ήδη από τον 13ο αιώνα. Δεν μπορώ να μετρήσω καν πόσες φορές είχα κρυφοκοιτάξει από το χώρισμα των τοίχων προς τον κήπο, από ένα στενάκι της παλιάς πόλης. Ο κήπος βρίσκεται ακριβώς κάτω από τα τείχη του κάστρου και όπως μάθαμε έχει ήδη γίνει δωρεά στον Δήμο Ρόδου από το 1995. Ωστόσο, δεν είναι επισκέψιμος. Ο κόσμος ήταν ενθουσιασμένος που έμπαινε, βγάζαμε όλοι φωτογραφίες και μία κυρία που συνομιλήσαμε, αλλοδαπή κάτοικος Ρόδου επί 36 χρόνια, φοβάται πως αν ανοίξει στο ευρύ κοινό, όπως φημολογείται, θα ρημάξει όπως τόσα άλλα πράγματα στο νησί.

Ο παραδεισένιος κήπος του Ιδρύματος Marc de Montalembert.

Μία πολλά υποσχόμενη είσοδος προς τις στοές.

Και πάνω που είχαμε ενθουσιαστεί και λέγαμε «άντε να πάμε στον Προμαχώνα και να ξαναγυρίσουμε στον κήπο», βρεθήκαμε να ξεφωνίζουμε από χαρά πάνω στα τείχη. Στην ίδια σαββατιάτικη βόλτα που είχαμε ανακαλύψει τον Άγιο Γεώργιο, είχαμε σταθεί και μπροστά στις κλειστές πύλες του προμαχώνα. Ήταν, όπως είπε και η Έφη, σα να άνοιξε μία πόρτα και να μεταφερθήκαμε στον χρόνο… Αμέσως μόλις μπήκαμε, την προσοχή μας τράβηξε μία σκάλα, που κατέβαινε προς τα κάτω και φαινόταν πολλά υποσχόμενη. Δεν πέσαμε έξω! Περπατήσαμε μέσα σε στοές που έβγαζαν προς την άλλη πλευρά του προμαχώνα, αίθουσες με στοιβαγμένα τεράστια βόλια και κανόνια, σωστά φωτισμένα και υποβλητικά, όλα έμοιαζαν με σκηνικό από ταινία. Κανένας δεν πίστευε πως υπάρχει τέτοια ομορφιά μέσα στη Ρόδο. Ο προμαχώνας του Αγίου Γεωργίου είναι ένα ανεπτυγμένο αμυντικό σύστημα, που αναπτύχθηκε από τους Ιππότες της Ωβέρνης και επέτρεψε στους μόλις 6000 κατοίκους να αντισταθούν για πάνω από 6 μήνες σε περισσότερους από 150.000 Οθωμανούς που διεκδικούσαν το νησί.

Στη μέση του προμαχώνα δεσπόζει ο πύργος του Αγίου Γεωργίου, χτισμένος στο 1421-1431. Γύρω από αυτόν οικοδομήθηκε όλος ο προμαχώνας και η μοναδική πρόσβαση στον πύργο ήταν μέσω κινητής γέφυρας από τα τείχη. Στη δυτική πλευρά του είναι τοποθετημένο το πανέμορφο ανάγλυφο του Αγίου Γεωργίου, που σκοτώνει τον δράκο. Όσο για τη θέα από τα τείχη, πραγματικά συγκλονιστική. Χαίρομαι τόσο που μπόρεσα επιτέλους να περπατήσω πάνω τους και να δω τη θέα από εκεί προς το παλάτι. Οι φύλακες φώναζαν πως οι πόρτες θα κλείσουν κι οι επισκέπτες δεν έλεγαν να φύγουν.

Το ανάγλυφο στον πύργο του Αγ. Γεωργίου με θέα προς τα κάστρα.

Και θέα προς το Ρολόι και το Τζαμί.

Θέα από τα τείχη προς την τάφρο, το παλάτι και την πύλη D’ Amboise.

Δεν υπήρχε άλλος λόγος για να φύγουμε, παρά μόνο το ότι έπρεπε και ίσως η επιθυμία να προλάβουμε και τα άλλα δύο επισκέψιμα μέρη, την Αγία Παρασκευή και την Αγία Μαρίνα. Η Αγία Παρασκευή ήταν όντως πολύ κοντά και μπορέσαμε να μπούμε. Πρόκειται για μία μικρή εκκλησία, που πραγματικά δεν είχαμε προσέξει ποτέ. Όπως και πολλές άλλες είχε κάποτε μετατραπεί σε τζαμί.

Στην Αγία Μαρίνα πήγαμε με την πεποίθηση ότι θα είναι σίγουρα κλειστή, καθώς βρίσκεται και την άλλη μεριά των τειχών, ωστόσο θέλαμε να τη δούμε τουλάχιστον απέξω. Κι όμως, όχι μόνο ήταν ακόμα ανοιχτή, αλλά ήταν παρών και ο ιδιοκτήτης της, καθώς πρόκειται για τη μόνη ιδιωτική εκκλησία που λόγω ακριβώς του ότι άνηκε σε κάποιον δε μετατράπηκε σε τζαμί, αλλά σε σπίτι. Ο κος Σωτήρης Νικόλης μόλις πρόσφατα επισκεύασε το κτίριο, εδώ και 60 ημέρες, όπως μας είπε. Από την επισκευή αποκαλύφθηκε η πέτρα που μέχρι τώρα ήταν ασβεστωμένη, μισοσβησμένες τοιχογραφίες, ένα τζάκι και το όμορφο δάπεδο. Ο κος Σωτήρης θέλει να παραδώσει το εκκλησάκι στη Μητρόπολη, ώστε να αρχίσει ξανά να λειτουργείται. Ήταν εκεί και ο παπα-Χρήστος, ο οποίος το περιμένει πώς και πώς, αφού είναι η μόνη Αγία Μαρίνα στην πόλη της Ρόδου. Την Τετάρτη 3/10, στις 17:30, θα το λειτουργήσουν για πρώτη φορά και την Παρασκευή θα γίνει ο πρώτος εσπερινός. Ωραία περάσαμε και συζητήσαμε με εκείνη την παρέα των συμπαθέστατων ανθρώπων που κάθονταν στο παγκάκι έξω από την εκκλησία, οι γιαγιάδες δε μας έδωσαν εγκάρδιες ευχές για πρόοδο και τύχη. Αν τυχόν κάτι αλλάξει και μείνω στο νησί, την Τετάρτη στις 17:30 θα πάω στη λειτουργία…

Το εξωτερικό της πρόσφατα αποκατεστημένης Αγίας Μαρίνας. Η πέτρα που φαίνεται ήταν κρυμμένη κάτω από παχύ στρώμα ασβέστη. Ο παπα-Χρήστος που φαίνεται στην άκρη θέλει πολύ να ξαναλειτουργήσει η εκκλησία. Πρώτη λειτουργία την Τετάρτη στις 17:30.

Αρέσει σε %d bloggers: