Στο παγκάκι 12

Παγκάκι το κρυμμένο, το δροσερό.

Στην παλιά πόλη της Ρόδου υπάρχει μία «μυστική» πλατεία, που δεν την πιάνει και πολύ το μάτι σου. Μπαίνοντας από την Πύλη της Ελευθερίας, μετά την πλατεία Σύμης και πριν το Αρχαιολογικό Μουσείο, στα αριστερά υπάρχει ένα μικρό πέρασμα. Ένας λόγος που δεν το εντοπίζει το μάτι είναι ίσως επειδή είναι ιδιαίτερα σκιερά. Βρισκόμαστε μπροστά από την Παναγία του Πύργου, την εκκλησία του 11ου αιώνα που μέρος της κατέρρευσε πρόσφατα και επισκευάζεται. Στη μέση της πλατείας, που έχει κάτι το μυστικιστικό, βρίσκεται ένας τεράστιος ροδιακός φίκος και τριγύρω, στα μεσαιωνικά κτίρια στεγάζονται διάφορες υπηρεσίες. Οι τουρίστες της φωτογραφίας κατάφεραν να εντοπίσουν την πλατεία και βρήκαν έτσι ένα δροσερό παγκάκι για να ξαποστάσουν από την πολύωρη εξερεύνηση στην Παλιά Πόλη. Δυστυχώς αυτή η πλατεία συχνά χρησιμοποιείται ως πάρκινγκ για μηχανάκια, και πάλι όμως δε χάνει τη γοητεία της.

Εδώ ολοκληρώνεται και η πρώτη ντουζίνα των παγκακιών της Ρόδου. Ας ελπίσουμε ότι του χρόνου θα συνεχιστεί η αρίθμηση, με νέες ιστορίες.

Στο παγκάκι 11

Παγκάκι ενδέκατο, το αλλεπάλληλο.

Ένα σημείο, τρία παγκάκια το ένα δίπλα στο άλλο! Στα πέριξ του αγάλματος του Κλεόβουλου, απέναντι από το συντριβάνι του Ευαγγελισμού και πριν τα δικαστήρια, τρεις άνθρωποι αναζητούν δροσιά και ησυχία κάτω από την ομολογουμένως παχιά σκιά των δέντρων. Η κυρία έμοιαζε πολύ σκεπτική και προβληματισμένη, μου έριξε και ένα σύντομο βλέμμα, αλλά νομίζω έπαιξα καλά τον ρόλο μου, σαν εντυπωσιασμένη τουρίστρια που προσπαθούσε να φωτογραφήσει με τη φίλη της έναν από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας. Ο καθισμένος κύριος στο βάθος έμοιαζε να ζεσταίνεται πολύ, ενώ στο παγκάκι δεξιά στο βάθος, ο άλλος κύριος έπαιρνε έναν υπνάκο. Ήταν την περασμένη Δευτέρα, 9 Ιουλίου, με τον καύσωνα να παρελαύνει καμαρωτός στο νησί.

Ανθή, σε ευχαριστώ για τη βοήθεια και σε αυτό το παγκάκι.

Στο παγκάκι 10

Παγκάκι το παλαιοπολίτικο, το ζωγραφικό.

Πρόσφατα διαπίστωσα πως μέσα στο παλάτι του Μαγίστρου υπάρχει σταθμός της Σχολής Καλών Τεχνών, πράγμα που σημαίνει πως φοιτητές της Σχολής μπορούν να έρθουν και να μείνουν στο νησί. Την Κυριακή, λοιπόν, που κατέφθασε η Ανθή, υπήρχαν διάσπαρτοι παντού στην παλιά πόλη νεαροί και νεαρές που είχαν στήσει το καβαλέτο τους σε ένα στενό ή κάθονταν απέναντι από κάποιο από τα αξιοθέατα και προσπαθούσαν να αποτυπώσουν αυτό που έβλεπαν με το κάρβουνό τους. Στο παγκάκι αυτό, απέναντι από το παλάτι μετά την πύλη d’ Amboise, μία παρέα επίδοξων ζωγράφων έχουν τις ακουαρέλες τους στα γόνατα και συζητούν περί της γωνίας του φωτός πάνω στην απέναντι πολεμίστρα.

Στο παγκάκι 9

Παγκάκι το Λινδιακό, το ξεκουραστικό. Μπορεί να βρίσκονται μες στον καυτό ήλιο, αλλά όποιος έχει επισκεφτεί τη Λίνδο γνωρίζει πόσο κουραστικό είναι να ανέβεις και να κατέβεις από την Ακρόπολη, οπότε καταλαβαίνει την επιλογή. Οι κυρίες τις φωτογραφίες, που στα μεσογειακά μου μάτια θα μπορούσαν να είναι αδερφές, ξαποσταίνουν στα παγκάκια περιμένοντας το λεωφορείο του γυρισμού και κρατώντας σακούλες με παγωμένα νερά. Το κάστρο της Λίνδου δεσπόζει στο βάθος, υποβλητικό και μεγαλοπρεπές.

Αρέσει σε %d bloggers: