Ακόμα ένα Σαββατοκύριακο στο νησί

Καθόλου δε μ’ ευχαριστεί που η επαφή μου με τη Ρόδο έχει περιοριστεί σε κάποια λίγα Σαββατοκύριακα εδώ κι εκεί. Ομολογώ πως όσο χαίρομαι όταν πηγαίνω, τόσο στεναχωριέμαι και μου μένει πικρή γεύση όταν φεύγω. Άλλο ένα Σαββατοκύριακο ήταν και το περασμένο, οπότε και πέρασα τρεις σχεδόν μέρες ανάμεσα σε φίλους, αφιερώνοντας χρόνο σε παλιές αγαπημένες συνήθειες, αλλά και σε καινούριες ανακαλύψεις.

Ανοιξιάτικο απόγευμα κι ο ήλιος πέφτει πίσω από τα κάστρα.

Ανοιξιάτικο απόγευμα κι ο ήλιος πέφτει πίσω από τα κάστρα.

Έφτασα Παρασκευή απόγευμα με το κατάρα-μαν, που για ακόμα μία φορά έβαλε σε ισχυρή δοκιμασία τις αντοχές του στομάχου μου. Παρόλα αυτά, έφτασα στη Ρόδο σε μόλις δύο ώρες και με το που βγήκα από το πλεούμενο αντίκρισα τον ήλιο να πέφτει πίσω από τα κάστρα. Σέρνοντας τη βαλίτσα πίσω μου, πήγα κατευθείαν στο κέντρο της πόλης για κάποια απαραίτητα ψώνια. Εκεί συνάντησα τους πρώτους φίλους και έπιασα κουβέντα στο δρόμο, με μια χαρούμενη αίσθηση πως η παλιά  μου αγαπημένη καθημερινότητα με περιμένει ακόμα.

Κι από κει κατευθείαν στο Πανεπιστήμιο για tango practica! Μαζί με την Ειρήνη, τον Ηλία, το Σπύρο, τον Τάσσο, τη Σοφία, το Γιώργο και ένα σωρό ακόμα κόσμο. Μεγάλη έλλειψη φέτος ο χορός και δύσκολο να αναπληρωθεί. Ίσως γι αυτό είναι τόσο μεγάλη η ευχαρίστηση όταν πηγαίνω στη Ρόδο και χορεύω με τα παιδιά.

2nd Rodos Tango Festival

2nd Rodos Tango Festival

Αυτή τη φορά υπήρχε μία ειδική περίσταση, η οποία με έκανε να επιλέξω και το συγκεκριμένο Σαββατοκύριακο για να επισκεφτώ το νησί: το δεύτερο Tango Festival της Ρόδου. Πέρσι είχαμε χορέψει αρκετά, φέτος μπόρεσα να πάω μόνο σε μία milonga, το Σάββατο το βράδυ. Είχε πολύ περισσότερο, πιο νέο και πιο έμπειρο κόσμο. Μπόρεσα να δω σόου από τους Βαγγέλη Χατζόπουλο και Μαριάννα Κουτάντου, που μάλλον αξίζουν την καλή τους φήμη και από ένα άλλο ζευγάρι που χόρευε…κάπως περίεργα, τον Ιταλό Marco Palladino και την Αργεντίνα Sabrina Garcia. Το σαλόνι του ξενοδοχείου La Marquise γέμισε αγκαλιές και χαμόγελα στη συνέχεια, μέχρι αργά. Οι φίλοι μου ήταν πολύ ευχαριστημένοι και από τα σεμινάρια που έκανε με τους χορευτές που φιλοξενήθηκαν φέτος. Εύχομαι πραγματικά να συνεχιστεί με ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία το Φεστιβάλ αυτό και να καθιερωθεί ως θεσμός για το νησί.

Liberty, το φημισμένο σάντουιτς, χωρίς πολλά-πολλά.

Liberty, το φημισμένο σάντουιτς, χωρίς πολλά-πολλά.

Οι νέες ανακαλύψεις αυτή τη φορά είχαν να κάνουν με το φαγητό και δη το πρόχειρο. Έφαγα για πρώτη φορά σε μία φημισμένη καντίνα της Ρόδου, το Liberty, πάνω από το 12ο δημοτικό σχολείο. Ο σοβαρός κύριος που κρατάει την καντίνα φημίζεται για να σάντουιτς και το μπιφτέκι του. Ντεκόρ μηδέν, πολυτέλεια μηδέν, απόλαυση φουλ. Επίσης, στο δρόμο προς το Lick it στο Φαληράκι, κάναμε μία στάση στο TGI (χωρίς Friday’s μετά). Τι μπέργκερ ήταν αυτό! Είχα πολύ καιρό να φάω τόσο ωραίο μπέργκερ, περιποιημένο και τεράστιο, νόστιμο και ζουμερό. Το περιβάλλον είναι λίγο περίεργο στο μαγαζί, καθώς πάει να μιμηθεί τη διακόσμηση της γνωστής αμερικάνικης αλυσίδας, χωρίς να το καταφέρνει απόλυτα. Η μουσική (ελληνική ελαφρολαϊκή από το ραδιόφωνο) δεν ταιριάζει με τίποτα. Το μπέργκερ όμως αποζημιώνει για τα πάντα! Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον ψάχνει κάτι να φάει στο Φαληράκι.

Και φτάνουμε στον Πάολο και το θεϊκό παγωτό του… Το ονειρευόμουν εδώ και πολύ καιρό και ξεκίνησα να πάω αρχικά το Σάββατο. Δεν ξέρω τι έκφραση πήρα όταν έφτασα και το βρήκα κλειστό. Είχε χαλάσει η παγωτομηχανή και ο Πάολο που δεν παίζει με την ποιότητά του είχε κλείσει εντελώς το μαγαζί. Οπότε το ραντεβού ανανεώθηκε για την επόμενη ημέρα. Μετά το μπέργκερ που προανέφερα κατευθυνθήκαμε τρέχοντας προς το Lick it, λίγο από τη λαχτάρα και λίγο από τη βιασύνη να προλάβουμε και το πλοίο της επιστροφής. Μας περίμεναν τα υπέροχα παγωτά στη σειρά και ο Πάολο χαμογελαστός και φιλικός όπως πάντα. Η απόλαυση πάντα η ίδια… κι ας έκανα λάθος κι αντί για το θεϊκό φυστίκι παρήγγειλα φουντούκι. Με το παγωτό του Πάολο γίνεται το εξής περίεργο: κρυώνεις κι ας έχει 40 βαθμούς. Δεν ξέρω γιατί, ξέρω μόνο πως συμβαίνει πάντα, εκεί, όπως παραδίδεσαι στη γλύκα της κίτρινης βανίλιας, ενώ μόλις έχεις φάει μία κουταλιά υπέροχης πικρής σοκολάτας (η μόνη σοκολάτα που απολαμβάνω κι εγώ), κάτι γίνεται και ανατριχιάζεις σύγκορμος.

Τι άλλο να πω για αυτό το νησί; Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν έφτασα, αντικρύζοντας τα τείχη ήταν πως δύσκολα μπορώ να σκεφτώ ωραιότερο μέρος. Τυχεροί αυτοί που την απολαμβάνουν αυτή την εποχή, που ακόμα δεν έχει έρθει πολύς κόσμος, αλλά το νησί φοράει ήδη τα καλοκαιρινά του.

Όπως έχω πει πολλές φορές: Lick it! Το καλύτερο παγωτό του κόσμου!

Όπως έχω πει πολλές φορές: Lick it! Το καλύτερο παγωτό του κόσμου!

Advertisements

Walk inn

Άλλο ένα μέρος, του οποίου την ύπαρξη πληροφορήθηκα όταν πρωτοέφτασα στο νησί πέρυσι, είναι το Walk Inn. Σε μία από τις πρώτες βόλτες στην παλιά πόλη, φεύγοντας από τον Άγιο Φανούριο και προχωρώντας προς την πλατεία Δωριέως, στο δεξί σου χέρι μόλις μπεις στο στενό, βλέπεις τη μπυραρία. Πλατεία Δωριέως 1, λέει η διεύθυνση. Φτιάχνει μόνο πίτσα, σάντουιτς, μακαρονάδες και σαλάτες. Όλοι μιλάνε για την πίτσα, βέβαια!

Συνήθως οι παρέες αράζουν στα τραπεζάκια που βλέπουν στην πλατεία.

Συνήθως διάφοροι άνθρωποι κάθονται στα τραπεζάκια εκτός του μαγαζιού, απολαμβάνοντας τη μπύρα τους και ρίχνοντας ματιές προς την πλατεία και προς το τζαμί του Ρετζέπ Πασά (που παραμένει μισογκρεμισμένο από τις περσινές βροχές). Χαλαρή μουσική ακούγεται από το μαγαζί και οι πίτσες που ψήνονται σπάνε τη μύτη. Την τελευταία φορά που πήγαμε με την Έφη, η μουσική επιλογή ήταν από παραδοσιακά μουσικά όργανα.

Συνήθως καταλήγουμε στην εσωτερική αυλή, για πίτσα και βαρελίσια μπύρα. Το ελάχιστο που μπορείς να πεις για την πίτσα στο Walk Inn είναι ότι έχει πάρα πολλά υλικά. Είναι πεντανόστιμη και την παραγγέλνεις όσο μικρή ή όσο μεγάλη θέλεις. Οι τιμές είναι πολύ λογικές και η φιλική ατμόσφαιρα σε προδιαθέτει να χαλαρώσεις και να μείνεις για αρκετή ώρα. Ο κωδικός για το wifi είναι ενδεικτικός της θετικής διάθεσης των ιδιοκτητών, που πάντα θα σε ρωτήσουν με ενδιαφέρον αν είσαι καλά. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το Walk Inn έχει τόσες αναφορές στο Trip Advisor.

Pizza και χαλαρή διάθεση, στην καρδιά της παλιάς πόλης.

Τα μελεκούνια της κας Σοφίας

Το εργαστήριο της κας Σοφίας.

Έτυχε το εργαστήριο να βρίσκεται σε πολύ κοντινή απόσταση από το σπίτι μου και η ύπαρξή του ήταν από τα πρώτα πράγματα που μου ανέφεραν οι γείτονες όταν ήρθα. Ο μύθος λέει ότι η κα Σοφία φτιάχνει τα καλύτερα μελεκούνια της Ρόδου. Τον επιβεβαιώνω!

Για όσους δεν ξέρουν τι είναι το μελεκούνι, πρόκειται για ένα γλύκισμα που μοιάζει με το παστέλι. Σουσάμι και μέλι περιέχει, όμως δεν έχει την ίδια υφή. Είναι αρκετά πιο μαλακό και έχει έντονη γεύση εσπεριδοειδών και αμύγδαλα. Κατά της γνώμη μου είναι πολύ ωραιότερο του παστελιού, κάτι που είχα ανακαλύψει ήδη από την Αθήνα, όταν παίρναμε με τη Μαρία στα διαλείμματα του Φεστιβάλ, όχι βέβαια τα μελεκούνια της κας Σοφίας.

Η κα Σοφία δουλεύει κάθε μέρα στο εργαστήριο κι έτσι όποτε και να πάει κανείς βρίσκει φρέσκα μελεκούνια. Μυρίζει το ζεστό μέλι από μακρυά. Η επιχείρηση είναι και λίγο οικογενειακή, έχω βρει κατά καιρούς μέσα την κόρη της και γειτόνισσες να τα τυλίγουν και τα εγγόνια της να κολλάνε τα αυτοκόλλητα πάνω στο σελοφάν.

Θα σας πω μόνο ότι τα Χριστούγεννα που θα έφευγα με άδεια βαλίτσα από τη Ρόδο (προκειμένου να τη γεμίσω με χειμωνιάτικα κατά την επιστροφή), την γέμισα τελικά με 5 ολόκληρα κιλά μελεκούνια! Ενθουσιάστηκαν όλοι στην Αθήνα! Και τώρα ετοιμάζομαι για αναχώρηση για παραλία με μελεκούνια στην τσάντα.

Νέα παρτίδα ημέρας!

Lick it…

Κοσμοσυρροή μπροστά από το κατάστημα.

Τι ανακάλυψη ήταν αυτή, τώρα στα τελευταία; Ο Αντώνης, βέβαια, επέμενε από καιρό ότι πρόκειται για το καλύτερο παγωτό της Ρόδου, καλύτερο κι από της Στάνης, που έτσι κι αλλιώς εμένα δε μου αρέσει. Δεν είχα πάει, μέχρι που με πήρε και με πήγε σηκωτή, μετά από ένα απόγευμα στην παραλία.

Τι να πρωτοδιαλέξεις;

Στο Φαληράκι, λοιπόν, υπάρχει στην παραλία ένα υπέροχο παγωτατζίδικο με το επίσημο όνομα «Lick it» και το κωδικό όνομα «ο Ιταλός». Ο Αντώνης λέει ότι μέχρι και το παγωτό-καρότο που είχε φτιάξει ο Ιταλός κάποτε ήταν θεϊκό. Είχαμε την τύχη όταν πήγαμε να μην έχει καθόλου ουρά, έτσι εξυπηρετηθήκαμε γρήγορα. Μέχρι να αρχίσουμε να τρώμε, τα πλήθη είχαν συρρεύσει. Δεν έχω λόγια για να περιγράψω τη νοστιμιά αυτού του παγωτού, την υφή του και τη δροσιά του. Τα παγωτά είναι εντελώς αγνά, με ελάχιστη ζάχαρη και καθόλου χρωστικές. Αυτό σημαίνει ότι το παγωτό μπανάνα, για παράδειγμα, δεν είναι κίτρινο, όπως το βλέπουμε συνήθως, αλλά λευκό, το ίδιο και το πραγματικά συγκλονιστικό παγωτό φυστίκι. Νομίζω ότι έτρωγα βγάζοντας άναρθρες κραυγές και με γουρλωμένα μάτια. Είχα επιλέξει το φυστίκι που προανέφερα, βανίλια που παίρνω πάντα και πιστεύω ότι πρόκειται για τη γεύση που αποκαλύπτει την ποιότητα του παγωτού και φουντούκι. Οι φήμες λένε πως ο Ιταλός, όταν δεν έχει τόσο κόσμο στην ουρά, σε προκαλεί να επιλέξεις μία γεύση που δε θα έπαιρνες ποτέ, για να δεις ότι ΚΑΙ αυτή είναι τέλεια.  Η Έφη πάντως, δεν προλάβαμε να φύγουμε και σκεφτόταν πότε θα ξαναπάμε.

Πραγματικά νομίζω ότι καλά κάνει αυτό το κατάστημα και παραμένει στο Φαληράκι κι όχι στο κέντρο της πόλης, γιατί θα είχε κατά πάσα πιθανότητα, χάσει την απίστευτη ποιότητά του. Μην παραλείψετε να περάσετε αν επισκεφτείτε το νησί!

Lick it! Ο Ιταλός σερβίρει αυτοπροσώπως τα δημιουργήματά του.

Αρέσει σε %d bloggers: