Πάρτυ στην αυλή

Περάσαμε πολύ ωραία! Την Κυριακή η αφορμή ήταν διπλή: γενέθλια του Ρήγα  και ονομαστική εορτή δική μου. Φυσικά το ρίξαμε πάλι στο μαγείρεμα. Στρώσαμε κάτω από τη λεμονιά, ανάψαμε τα κεράκια, βάλαμε μουσική και περιμέναμε τους φίλους μας για να το ευχαριστηθούμε όλοι μαζί. Από το τραπέζι παρέλασαν: μοσχαράκι με λαχανικά, μοσχαράκι με μελιτζάνες, κοτόπουλο γεμιστό, γεμιστές ντομάτες, λουκάνικα πολλών ειδών.

Το τραπέζι μας στρωμένο με όλα τα καλά!

Δύο μέρες ετοιμάζαμε με τον Ρήγα! το αποτέλεσμα μας δικαίωσε, αφού δεν έμεινε και σχεδόν τίποτα στο τραπέζι. Μεζέ στο μεζέ και γουλιά τη γουλιά φτάσαμε και στα γλυκά. Είχαμε κάνει τέσσερα! Εγώ, ακολουθώντας πάντα τις οδηγίες από τις Συνταγές της παρέας, έφτιαξα τούρτα μπισκότο για τον Ρήγα, που άρεσε πάρα πολύ. Έγραψα και το όνομά του με τρούφα. Έφτιαξα και για τη δική μου γιορτή ένα κολασμένο cheese cake σοκολάτα, που το τιμήσαμε δεόντως, ειδικά όσοι μας αρέσει να διαδέχεται το αλμυρό με το γλυκό στη γεύση (εξ’ ου και οι πειραματισμοί με το φυστικοβούτυρο, που τελειωμό δεν έχουν). Ο Ρήγας είχε φτιάξει banoffee, που εγώ δεν είχα ξαναφάει ποτέ και βρήκα φανταστικό! Το καρέ συμπληρώθηκε από ένα millefeuille που ετοίμασε ο Ρήγας εκείνη τη στιγμή και εγώ δεν άντεξα να φάω, απλά δεν υπήρχε άλλος χώρος…

Κινδυνεύοντας να κάνω τον επίλογό μου πολύ τετριμμένο, θα τονίσω ότι στην όλη ευχάριστη περίσταση καθοριστικό ρόλο είχε η παρέα. Κρατάω το σχόλιο της Μάρτας, που είπε ότι όταν ερχόταν σε αυτή τη χώρα να ζήσει δεν περίμενε ότι θα βρει τόσους και τέτοιους φίλους. Τα μπουκάλια άδειασαν, η κουβέντα προχώρησε, γέλια, τραγούδια, χοροί… Μία πολύ ωραία ονομαστική γιορτή, η δεύτερη που γιορτάζω στη ζωή μου (και η πρώτη που θυμάμαι – στην προηγούμενη ήμουν πολύ μεθυσμένη…). Τους ευχαριστώ όλους!

Γλυκάκι;

Advertisements

Τη μέρα που οι φασίστες μπήκαν στη βουλή

Τη μέρα που οι νεοναζί μπήκαν στην βουλή, εμείς είχαμε αποφασίσει ότι θα φάμε πολλά γλυκά. Είμαστε από αυτούς που το ρίχνουν στη δίαιτα μόλις μπει η άνοιξη, οπότε για αρκετό καιρό τώρα έχουμε καταπιαστεί με την υγιεινή διατροφή και τα νερόβραστα. Συνεννοηθήκαμε, λοιπόν, να φτιάξουμε παγωτά και γλυκά και να του δώσουμε να καταλάβει. Αμέριμνοι λοιπόν, ανίδεοι για το γεγονός ότι από την Κυριακή 6 Μαΐου οι έλληνες θα πρέπει να γράφονται με μικρό ε, καταπιαστήκαμε με την προετοιμασία των παγωτών!

Σάββατο απόγευμα: στην κατάψυξη για να παγώσουν.

Τις συνταγές μου τις πήρα από το αγαπημένο μου site μαγειρικής, Συνταγές της Παρέας. Το παγωτό cheese cake το είχα ξαναφτιάξει παλιότερα. Είχα κεράσει μία φορά τους φίλους και την οικογένεια και το υπόλοιπο το είχα κρατήσει για τον εαυτό μου. Με είχε ξετρελάνει η γεύση του! Για όσους θέλουν να το φτιάξουν, έχω να πω ότι βγαίνει πραγματικά πολλή ποσότητα. Τα μυστικά είναι τα εξής: η καλύτερη μαρμελάδα κεράσι είναι η bonne maman, μακράν. Αν θέλετε μία πιο φτηνή λύση, προτείνω τη μαρμελάδα Maribel του Lidl, είναι πολύ καλύτερη από του Carrefour. Μην παρασυρθείτε και βάλετε περισσότερο από ένα βάζο 450gr. Επίσης, χρειάζεται, κατά τη γνώμη μου, κάτι λιγότερο από ένα πακέτο petite-beurre, γιατί «σφίγγει» πολύ μετά.

Έτοιμα! Το cheese cake φαίνεται πως το έχουμε κουταλιάσει από πριν, για να δούμε «αν πέτυχε»…

Το δεύτερο παγωτό ήταν για τους λάτρεις της σοκολάτας, με πραλίνα. Δε μου γέμισε το μάτι καθώς το έφτιαχνα, αλλά βγήκε πολύ γευστικό. Δεν έβαλα καθόλου μπισκότα μέσα, μόνο λίγη τρούφα, επίσης πρόσθεσα όντως κακάο καθώς είχα διαβάσει στα σχόλια ότι βγαίνει πολύ γλυκό διαφορετικά. Και πάλι βγήκε κάπως γλυκό, αλλά εξαρτάται και από τα γούστα σας. Τα παγωτά αυτά δε μοιάζουν με τίποτα με κάτι αποτυχημένες απόπειρες παλαιών νοικοκυρών για παγωτό. Μάλλον μοιάζουν σε κάτι: επειδή δεν έχουν τίποτα χημικό μέσα, σκληραίνουν αρκετά στην κατάψυξη, οπότε χρειάζεται κάνα τεταρτάκι για να μαλακώσουν και να μπορέσετε να τα σερβίρετε. Πάντως η Έφη, παρότι δεν της αρέσει το cheese cake, το τίμησε δεόντως το παγωτό του…

Τα υπέροχα και αρωματικά μηλοπιτάκια της Έφης.

Εκτός, λοιπόν από εμένα, η Έφη είχε φτιάξει κάτι υπέροχα μηλοπιτάκια, τα οποία όμως έκανε το λάθος να τα φτιάξει από το Σάββατο το απόγευμα, οπότε…φαγώθηκαν. Ήταν πολύ νόστιμα και μύριζε μήλο και κανέλα από τον δρόμο ακόμα.

Ο Ρήγας μεγαλούργησε! Είχε αναλάβει να φτιάξει σοκολατάκια. Το βασικό πλάνο ήταν να φτιάξει κάποια που λιγουρευόμασταν καιρό, με καρύδια και ρούμι. Πρόσθεσε και νεράτζι. Βγήκαν υπέροχα! Του λέω να τα προσθέσουμε στο site των Συνταγών της Παρέας. Λιώνουν στο στόμα και σε κατακλύζει μία το ρούμι και μία οι νότες του νερατζιού. Υπέροχο. Βέβαια, ο Ρήγας δε σταμάτησε εκεί. Με την ελάχιστη περισσευούμενη κουβερτούρα, στην οποία πρόσθεσε και νέα, λιώνοντας τα πασχαλιάτικα κοτόπουλα από τη Στάνη, έφτιαξε μερικά αυτοσχέδια σοκολατάκια ακόμα. Με φυστικοβούτυρο! Δε θα σας πω τη συνταγή, γιατί είναι δική του και μπορεί να θέλει δικαιώματα για να τη μοιραστεί.

Ο Ρήγας επί το έργον.

Δεν έχω ξαναφάει φυστικοβούτυρο. Δεν μπορώ να περιγράψω το πώς δένει με τη σοκολάτα. Είναι σαν ο εγκέφαλος να μην καταλαβαίνει τι του γίνεται: από τη μία η γλύκα της σοκολάτας, από την άλλη η αλμύρα του φυστικοβούτυρου, που κολλάει στα δόντια και το αισθάνεσαι συνέχεια…

Όλα αυτά τα ωραία τα τρώγαμε το απογευματάκι στην αυλή μας, κάτω από τη λεμονιά. Δεν ξέραμε ακόμα τα των εκλογών και είχαμε την ελπίδα ότι δε θα γίνουν τέτοια αίσχη. Ελπίζω από δω και πέρα, να μη μας μείνουν μόνο τα γλυκά για να μας γλυκαίνουν.

Πρωτομαγιά στου Φουντουκλή

Η ιδέα ήταν πολύ συγκεκριμένη και την υπερασπίστηκαν με επιμονή. Να πάμε να ψήσουμε στου Φουντουκλή. Έχει ψησταριές χτισμένες ο δήμος (Καμίρου). Αγόρασαν τα πολλά και παντός είδους κρέατα, αγόρασαν τα συνοδευτικά, αγόρασαν τα πλαστικά σερβίτσια. Φύγαμε πρωί-πρωί για να προλάβουμε ψησταριά ελεύθερη και χώρο να στρώσουμε. Όλα πήγαν καλά. Η ομπρέλα στήθηκε για να σκιάζει τον πάγκο μας, ενώ επιλέχθηκε τελικά μια αυτοσχέδια ψησταριά πάνω σε πέτρες.

Προετοιμάζοντας την ψησταριά. Στο βάθος συνάδελφοι στο ψήσιμο.

Το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου Φουντουκλη και τα καταπράσινα πέριξ του τα είχα εντοπίσει από πριν τα Χριστούγεννα, όμως δεν τα είχα δει σε τέτοια «αξιοποίηση». Ο κόσμος που είχε έρθει να ψήσει και να γιορτάσει την Πρωτομαγιά εκεί ήταν πραγματικά πολύς. Σε ορισμένα σημεία έφτανε να είναι ενοχλητικό, όμως φαίνεται πως εμείς είχαμε επιλέξει το σωστό, ήταν αρκετά ήσυχα  και ευρύχωρα. Σε ένα καθησυχαστικά γνωστό παιχνίδι ρόλων, οι μπαμπάδες ψήνανε, οι μαμάδες συζητούσαν και ετοίμαζαν τα συνοδευτικά πιάτα και τα παιδιά έπαιζαν. Αρκετοί ξάπλωσαν στις σκιές των δέντρων. Οι παρέες χαλάρωναν. Τα παιδιά λέγαν πως άλλες φορές που είχαν περάσει από το σημείο, Κυριακές που ο κόσμος θα μπορούσε να βγαίνει επίσης εκδρομή και να ψήνει, δεν ήταν κανείς.

Το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου Φουντουκλή χρονολογείται από τον 15ο αιώνα. 

Το ίδιο το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου Φουντουκλη (για το οποίο δηλώνω αδυναμία αυτή τη στιγμή να εντοπίσω την προέλευση του ονόματος, άρα επιφυλάσσομαι για κάποιο επόμενο post), χρονολογείται από τον 15ο αιώνα και δέχτηκε αρκετές επισκέψεις, όχι μόνο από τους τριγύρω ψήστες, αλλά και από γκρουπ τουριστών που κατέφθαναν με πούλμαν και αφού θαύμαζαν τις καπνισμένες τοιχογραφίες του, δροσίζονταν στην τρεχούμενη πηγή του. Όταν είχα βρεθεί στο ίδιο μέρος για πρώτη φορά, μοναδική επισκέπτης τότε, ο περιβάλλον χώρος που τώρα φιλοξενούσε τις παρέες ήταν γεμάτος παγόνια. Τα παγόνια την Πρωτομαγιά είχαν κρυφτεί στο δάσος και έσκουζαν κάθε λίγο, απαιτώντας ίσως την ηρεμία τους και περιμένοντας να λήξει η γιορτή.

Το ψήσιμο πέτυχε, η παρέα χαλάρωσε, ήπιε τον καφέ της και άρχισε και αθλητική δραστηριότητα, πότε βόλεϋ, πότε ποδόσφαιρο.. Όσο για μένα πέρασα όλη την ώρα χαλαρώνοντας ξαπλωμένη στον μουσαμά κάτω από τα δέντρα, με σοβαρότερο καθήκον να διώχνω τα μυρμήγκια που περπατούσαν πάνω μου. Χαλάρωση. Όσο περνούσε η ώρα ο κόσμος αραίωνε και μόλις έπεσε ο ήλιος πίσω από το βουνό, στο πίσω μέρος της εκκλησιάς στήθηκε αυτοσχέδιο ματς από τα πιτσιρίκια. Ένα ματς που τα είχε όλα, πάθος, τακτικές και πορωμένη εξέδρα από μπαμπάδες και παππούδες.

Όταν έφτασε η ώρα να φύγουμε είχα ήδη χαλαρώσει αρκετά. Οδηγούσα προς τα πίσω κοιτώντας τις αστραπές που διαγράφονταν στον ορίζοντα πάνω από τη Ρόδο. Με τις πρώτες ψιχάλες διαπίστωσα ότι έχω ροδοκοκκινήσει από τον ήλιο.

Φουντουκλή cup!

.

Σάββατο στο σπίτι

Έχει καθιερωθεί πλέον να περνάμε τα Σάββατα στο σπίτι. Ακόμα κι αν βγούμε για μία μικρή βόλτα ή δουλειές, θα επιστρέψουμε. Αυτό συνέβη από τότε που ευτύχησα να έχω για γείτονα τον Ρήγα, με τον οποίο μοιραζόμαστε την ίδια αυλή, που ο Ρήγας όχι μόνο έχει γεμίσει λουλούδια, αλλά έχει φυτέψει και το παρτέρι της λεμονονερατζιάς με όσα μπορεί να χρειαζόμαστε στο καθημερινό μας μαγείρεμα: βασιλικό (δεν έχει βγει ακόμα), δυόσμο, μέντα, δεντρολίβανο και κάτι κρεμμυδάκια που ξεμυτίζουν δειλά τις τελευταίες ημέρες. Η Έφη, ο Ρήγας κι εγώ, λοιπόν, κάθε Σάββατο μαγειρεύουμε, τις περισσότερες φορές φτιάχνει ο καθένας από κάτι. Έχοντας ενώσει τις γαστριμαργικές μας αναζητήσεις, φτάνουμε συνήθως σε πολύ ενδιαφέρονται και άκρως απολαυστικά αποτελέσματα.

Ο Ρήγας επί το έργον. Οι ρεβυθοκεφτέδες τηγανίζονται.

Τα φαγητά που έχουν παρελάσει κατά καιρούς από το τραπέζι σίγουρα δεν μπορώ να τα θυμηθώ όλα, αξέχαστες όμως μου έχουν μείνει οι σούπες του Ρήγα όταν ήταν ακόμα χειμώνας, η ταραμοσαλάτα και η μελιτζανοσαλάτα του την Καθαρά Δευτέρα, τα σπιτικά σουβλάκια με μπιφτέκι της Έφης και το παστίτσιο της, η δική μου μακαρονάδα με καλαμαράκια, το χοιρινό με κρασί και δεντρολίβανο, το τραχανώτο…  Προχτές λοιπόν, την τελευταία ημέρα του Μάρτη, η μέρα μας ξεκίνησε με τον καθιερωμένο καφέ στην αυλή μας, την οποία τιμούμε δεόντως τώρα που άνοιξε ο καιρός. Τα Σαββατοκυριακάτικα πρωινά συνοδεύονται απαραιτήτως από μπισκότα! Όχι σπιτικά δυστυχώς (μετά από πολυάριθμες δοκιμές, πιστεύουμε ακράδαντα ότι τα petite beurre με επικάλυψη σοκολάτας του Carefour, του Lidl και του Βερόπουλου είναι ακριβώς τα ίδια). Μετά τον καφέ και τα μπισκότα, αφού τελειώσαμε τις δουλειές μας και  με έναν μικρό δισταγμό λόγω λιακάδας, αποφασίσαμε να επιστρέψουμε σπίτι για να καταπιαστούμε με τις κατσαρόλες.

Έτοιμα!

Το αποτέλεσμα ήταν μία μακαρονάδα με τόνο από μένα, μία ομελέτα  σούπερ σπέσιαλ με λαχανικά και προσούτο από την Έφη. Ο Ρήγας αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τα ρεβύθια που είχαν περισσέψει από την Έφη, η οποία φτιάχνει πάντα ποσότητες για έναν λόχο. Οι ρεβυθοκεφτέδες που έφτιαξε δεν περιγράφονται!

Και επιδόρπιο; Κανένα πρόβλημα! Πάνω στην ώρα κατέφθασε η κυρία Σταματία, η συμπαθής γειτόνισσά μας, η οποία είχε πάρει το θάρρος να μου χτυπήσει την πόρτα και να μου ζητήσει να της δώσω νεράτζια. Τόσο καιρό τα βλέπει περνώντας από το σπίτι, αλλά κανέναν δεν έβρισκε να της ανοίξει. Έφτιαξε, λοιπόν, το γλυκό νερατζάκι και μας το έφερε, διεκδικώντας φυσικά ακόμα περισσότερα νεράτζια! Ελπίζω να μας φέρει κι άλλο γλυκό, γιατί πολύ το ευχαριστηθήκαμε αυτό. Παράλληλα, βέβαια, ο Ρήγας προσπαθούσε να σοροπιάσει το έτοιμο τούρκικο καταΐφι. Βγήκαμε και μία βόλτα στη γειτονιά για να κόψουμε ματζουράνα για το σιρόπι, κόψαμε και ένα από τα μυρωδάτα λεμόνια του δέντρου μας, ψιλοκόψαμε και καβουρδίσαμε και λίγο αμυγδαλάκι. Δυστυχώς το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό, απλά δεν τρωγόταν. Εμείς εδώ δεν έχουμε από αυτά τα έτοιμα καταΐφια που απλώς τα σοροπιάζεις, αλλά αν τα βρείτε σας συνιστώ να μην τα προτιμήσετε.

Άλλο τι φαίνεται, άλλο τι είναι...

Το βάζο με το νερατζάκι της κυρίας Σταματίας, με φόντο τη λεμονονερατζιά μας (που έχει αδειάσει από νεράτζια).

Εις υγείαν!

Τι ακολούθησε όλων αυτών; Μία ταινία με πολύ γέλιο και αργότερα η παρασκευή σπιτικών μοχίτο, με υλικά από την αυτή μας! Και ενώ τα πίναμε, κατεύθασε και ο Μάνος, απών από τις κουζίνες, αλλά παρών σε όλες τις συνεστιάσεις μας, με έναν προσκεκλημένο… Έξω από την πόρτα μας ακριβώς καθόταν υπομονετικά ο συμπαθέστατος αδέσποτος σκυλάκος. Τον ταΐσαμε και παρέμεινε έξω από την πόρτα μας μέχρι το επόμενο μεσημέρι.

Είχαν περισέψει λίγα μακαρόνια.

 

Τα επόμενα δύο Σαββατοκύριακα θα τα περάσω στην Αθήνα, ξέρω όμως ότι όταν επιστρέψω θα έχει ακόμα περισσότερη λιακάδα και θα με περιμένουν περισσότεροι ηλιόλουστοι καφέδες στην αυλή και περισσότερες γευστικές αναζητήσεις.

Αρέσει σε %d bloggers: