Δυο μέρες μόνο

Κι ας μας τα χάλασε λίγο η βροχή. Κι ας ταλαιπωρήθηκα πολύ για να φτάσω. Κι ας ήταν λίγο. Μία γεύση από Ρόδο ήταν απαραίτητη και απορώ γιατί ανέβαλα τόσο καιρό την επίσκεψη. Σα να μην πέρασε μία μέρα βρέθηκα στα αγαπημένα μου μέρη με τους αγαπημένους μου ανθρώπους και φυσικά δεν ήθελα να φύγω.

Ατμόσφαιρα εξαιρετικά φροντισμένη από τα μέλη της ομάδας.

Ατμόσφαιρα εξαιρετικά φροντισμένη από τα μέλη της ομάδας.

Το πρώτο βράδυ έσπευσα με λαχτάρα να επισκεφτώ την tango practica στο Πανεπιστήμιο. Χάρηκα πάρα πολύ που είδα τους φίλους με τους οποίους μοιράστηκα τόσα χορευτικά βράδια, χάρηκα πολύ και για τη θερμή υποδοχή που μου επιφύλασσαν. Φέτος το κλίμα είναι ακόμα καλύτερο και οι δραστηριότητες πιο οργανωμένες. Η ατμόσφαιρα στην αίθουσα χορού του Πανεπιστημίου ήταν τόσο όμορφη και ζεστή, που σκεφτόμουν πως χρόνια έχω να συναντήσω κάτι τέτοιο. Επιτέλους χόρεψα, μετά από πέντε μήνες απραξίας, ενώ σκεφτόμουνα πόσο μου λείπει ο χορός και πόσο θα ήθελα να συμμετέχω φέτος στις δράσεις της ομάδας.

Κρατάω επίσης στη μνήμη μου με χαμόγελο το πρωινό του Σαββάτου παρέα με την Έφη και τον Ρήγα. Βγήκαμε για καφέ στην πόλη και για μία από τις αγαπημένες μας ασχολίες, βόλτα στα μαγαζιά χωρίς σκοπό. Όχι ότι δεν ψωνίσαμε κάτι τελικά, αλλά είναι μία συνήθεια που μας αρέσει. Θυμάμαι τις άσκοπες βόλτες το καλοκαίρι στα τουριστικά μαγαζιά στο Φαληράκι, να δοκιμάζουμε όλα τα γυαλιά ηλίου και να προσπαθούμε να εντοπίσουμε το πιο άσχημο αγαλματάκι του καταστήματος. Κρατάω την κουβέντα του Σαββάτου με την Έφη, όταν πέσαμε να ρίξουμε έναν μεσημεριανό υπνάκο, αλλά τελικά μας βρήκε το βραδάκι μιλώντας. Κρατάω το Σάββατο το βράδυ στο club Viveur στην παλιά πόλη, να χοροπηδάμε σαν τα κατσίκια με την Άντζελα, το Μάνο, τον Ρήγα και την Έφη. Κρατάω τη ματαίωση της περπατάδας στην παλιά πόλη, που είχαμε προγραμματίσει για την Κυριακή το πρωί, αλλά η βροχή μας τα χάλασε. Τελικά καταλήξαμε να τρώμε σούπερ πρωινό και να τα λέμε εφ’ όλης της ύλης, για ακόμα μία φορά.

Καθώς έφευγα από τη Ρόδο, την Κυριακή το απόγευμα βγήκα στο κατάστρωμα του Blue Star για να κρατήσω μία τελευταία εικόνα της Ρόδου. Μακάρι να μπορέσω να ξαναπάω σύντομα. Πόσο το αγαπάω αυτό το νησί…

Χειμωνιάτικο, γρίζο ηλιοβασίλεμα στη Ρόδο. Θα επιστρέψω...

Χειμωνιάτικο, γρίζο ηλιοβασίλεμα στη Ρόδο. Θα επιστρέψω…

2012 in review

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2012 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

600 people reached the top of Mt. Everest in 2012. This blog got about 8,900 views in 2012. If every person who reached the top of Mt. Everest viewed this blog, it would have taken 15 years to get that many views.

Click here to see the complete report.

Ανοιχτές πόρτες 2012

Έχουν υπάρξει δύο φορές στη ζωή μου που η ομορφιά που αντίκριζα με έκανε να κλάψω. Χθες αξιώθηκα να ζήσω και την τρίτη, λίγες μέρες πριν αφήσω το νησί και αναζητήσω νέες περιπέτειες στη διπλανή Κω. Έχω ξαναγράψει και παλαιότερα για την Rhodes RICHeS και το πόσο ωραία πράγματα διοργανώνει στο νησί. Αυτό το Σαββατοκύριακο διοργανώθηκαν οι «Ανοιχτές Πόρτες», δύο ημέρες κατά τις οποία ανοίγουν τις πόρτες τους κτίρια και χώροι στην παλιά πόλη, που δεν είναι επισκέψιμοι. Κατευθυνθήκαμε προς το γραφείο πληροφοριών, στην αρχή της Οδού των Ιπποτών με βαριά διάθεση, λόγω της επικείμενης αναχώρησής μου. Ωστόσο, δεν αργήσαμε να ενθουσιαστούμε στον υπέρτατο βαθμό με αυτά που είδαμε τις υπόλοιπες δύο ώρες της βόλτας μας.

Ξεκινήσαμε από το Σπίτι του Τζεμ, του οποίου δε γνώριζα καν την ύπαρξη. Όπως λένε και οι ίδιοι οι διοργανωτές στον οδηγό που εξέδωσαν, πρόκειται για ένα από τα διάσημα μεν, άγνωστα δε αρχιτεκτονικά στολίδια της Ρόδου, που χρονολογείται από τις αρχές του 15ου αιώνα και πήρε την ονομασία του από το γεγονός ότι σε αυτό φιλοξενήθηκε ο οθωμανός πρίγκηπας Τζεμ το 1482, όταν βρήκε καταφύγιο στη Ρόδο. Το σπίτι είναι χτισμένο πάνω από την αρχαία οδό που ένωνε το Μανδράκι με την πόλη και ήταν τμήμα του καταλύματος της Γαλλίας (βρίσκεται ακριβώς δίπλα). Ενθουσιαστήκαμε με το ισόγειο, που έχει διαμορφωθεί έτσι ώστε τα ευρήματα της αρχαία οδού να φαίνονται κάτω από το πλαστικό διαφανές δάπεδο, αλλά κυρίως με την αυλή του σπιτιού, με θέα προς το κάστρο.

Το σπίτι του Τζεμ. Φαίνεται η αρχαία οδός στα θεμέλια και ο υπέροχος κήπος με θέα στο παλάτι.

Ελπίζω να επιστρέψει στη θέση της αυτή η ξυλόγλυπτη αυτή ντουλάπα, καλυμμένη από τον μουσαμά.

Επόμενη στάση, το συγκρότημα του Αγίου Γεωργίου. Με μεγάλη έκπληξη διαπιστώσαμε ότι μπαίναμε στον χώρο που τις προάλλες είχαμε σκαρφαλώσει για να δούμε τι μπορεί να έχει μέσα. Δε φανταζόμασταν ότι ο Άγιος Γεώργιος εκτός από εκκλησία, κρύβει τόσα κτίρια στον ίδιο χώρο και κυρίως αυτόν τον υπέροχο παραδεισένιο κήπο, που με έκανε να προσπαθώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Επισκεφθήκαμε  καταρχήν την εκκλησία, που βρίσκεται στην είσοδο, μάθαμε μάλιστα πως έχει σπάνια για την Ελλάδα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά και εικάζεται πως εκεί αρχικά ζούσαν Φραγκισκανοί μοναχοί. Στα δεξιά της εκκλησίας βρίσκεται ένα μοναστήρι και λίγο πιο δίπλα ένα καλοδιατηρημένο αρχοντικό από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Το διώροφο κτίριο είναι φτιαγμένο κυρίως από  ασβεστόλιθο και ξύλο κι έχει κι αυτό συγκλονιστική θέα προς το κάστρο. Στην είσοδο του αρχοντικού, στο ισόγειο, βρίσκεται παρατημένη μία ξυλόγλυπτη ντουλάπα της ίδιας εποχής, σκεπασμένη με μουσαμά. Ελπίζω να την έβγαλαν για να την προστατέψουν απλά… Λίγο πιο δίπλα βρίσκεται και ο μικρός ναός του Αγίου Μάρκου, με τον σπάνιο τρούλο του, σε σταυροειδή μορφή, που όμως η αριστερή κεραία είναι μακρύτερη από τις υπόλοιπες, φανερώνοντας έτσι έναν ρυθμό που είχε εξαπλωθεί στη Ρόδο τον 14ο αιώνα, εποχή που χτίστηκε ο ναός.

Πόσες φορές δεν είχα κρυφοκοιτάξει τον κήπο από αυτό το άνοιγμα!

Για τον κήπο του Ιδρύματος Marc de Montalembert, δεν ξέρω τι να γράψω. Δε νομίζω να μπορέσω ποτέ να μπορέσω να βγάλω από τα μάτια μου τις εικόνες που είδα. Είναι ένα ίδρυμα που δημιουργήθηκε εις μνήμην του Marc από τους γονείς του, με σκοπό να ενθαρρύνει την ανταλλαγή των ιδεών μεταξύ των νέων της Μεσογείου. Οι  πηγές μαρτυρούν πως ο παραδεισένιος αυτός κήπος υπήρχε ήδη από τον 13ο αιώνα. Δεν μπορώ να μετρήσω καν πόσες φορές είχα κρυφοκοιτάξει από το χώρισμα των τοίχων προς τον κήπο, από ένα στενάκι της παλιάς πόλης. Ο κήπος βρίσκεται ακριβώς κάτω από τα τείχη του κάστρου και όπως μάθαμε έχει ήδη γίνει δωρεά στον Δήμο Ρόδου από το 1995. Ωστόσο, δεν είναι επισκέψιμος. Ο κόσμος ήταν ενθουσιασμένος που έμπαινε, βγάζαμε όλοι φωτογραφίες και μία κυρία που συνομιλήσαμε, αλλοδαπή κάτοικος Ρόδου επί 36 χρόνια, φοβάται πως αν ανοίξει στο ευρύ κοινό, όπως φημολογείται, θα ρημάξει όπως τόσα άλλα πράγματα στο νησί.

Ο παραδεισένιος κήπος του Ιδρύματος Marc de Montalembert.

Μία πολλά υποσχόμενη είσοδος προς τις στοές.

Και πάνω που είχαμε ενθουσιαστεί και λέγαμε «άντε να πάμε στον Προμαχώνα και να ξαναγυρίσουμε στον κήπο», βρεθήκαμε να ξεφωνίζουμε από χαρά πάνω στα τείχη. Στην ίδια σαββατιάτικη βόλτα που είχαμε ανακαλύψει τον Άγιο Γεώργιο, είχαμε σταθεί και μπροστά στις κλειστές πύλες του προμαχώνα. Ήταν, όπως είπε και η Έφη, σα να άνοιξε μία πόρτα και να μεταφερθήκαμε στον χρόνο… Αμέσως μόλις μπήκαμε, την προσοχή μας τράβηξε μία σκάλα, που κατέβαινε προς τα κάτω και φαινόταν πολλά υποσχόμενη. Δεν πέσαμε έξω! Περπατήσαμε μέσα σε στοές που έβγαζαν προς την άλλη πλευρά του προμαχώνα, αίθουσες με στοιβαγμένα τεράστια βόλια και κανόνια, σωστά φωτισμένα και υποβλητικά, όλα έμοιαζαν με σκηνικό από ταινία. Κανένας δεν πίστευε πως υπάρχει τέτοια ομορφιά μέσα στη Ρόδο. Ο προμαχώνας του Αγίου Γεωργίου είναι ένα ανεπτυγμένο αμυντικό σύστημα, που αναπτύχθηκε από τους Ιππότες της Ωβέρνης και επέτρεψε στους μόλις 6000 κατοίκους να αντισταθούν για πάνω από 6 μήνες σε περισσότερους από 150.000 Οθωμανούς που διεκδικούσαν το νησί.

Στη μέση του προμαχώνα δεσπόζει ο πύργος του Αγίου Γεωργίου, χτισμένος στο 1421-1431. Γύρω από αυτόν οικοδομήθηκε όλος ο προμαχώνας και η μοναδική πρόσβαση στον πύργο ήταν μέσω κινητής γέφυρας από τα τείχη. Στη δυτική πλευρά του είναι τοποθετημένο το πανέμορφο ανάγλυφο του Αγίου Γεωργίου, που σκοτώνει τον δράκο. Όσο για τη θέα από τα τείχη, πραγματικά συγκλονιστική. Χαίρομαι τόσο που μπόρεσα επιτέλους να περπατήσω πάνω τους και να δω τη θέα από εκεί προς το παλάτι. Οι φύλακες φώναζαν πως οι πόρτες θα κλείσουν κι οι επισκέπτες δεν έλεγαν να φύγουν.

Το ανάγλυφο στον πύργο του Αγ. Γεωργίου με θέα προς τα κάστρα.

Και θέα προς το Ρολόι και το Τζαμί.

Θέα από τα τείχη προς την τάφρο, το παλάτι και την πύλη D’ Amboise.

Δεν υπήρχε άλλος λόγος για να φύγουμε, παρά μόνο το ότι έπρεπε και ίσως η επιθυμία να προλάβουμε και τα άλλα δύο επισκέψιμα μέρη, την Αγία Παρασκευή και την Αγία Μαρίνα. Η Αγία Παρασκευή ήταν όντως πολύ κοντά και μπορέσαμε να μπούμε. Πρόκειται για μία μικρή εκκλησία, που πραγματικά δεν είχαμε προσέξει ποτέ. Όπως και πολλές άλλες είχε κάποτε μετατραπεί σε τζαμί.

Στην Αγία Μαρίνα πήγαμε με την πεποίθηση ότι θα είναι σίγουρα κλειστή, καθώς βρίσκεται και την άλλη μεριά των τειχών, ωστόσο θέλαμε να τη δούμε τουλάχιστον απέξω. Κι όμως, όχι μόνο ήταν ακόμα ανοιχτή, αλλά ήταν παρών και ο ιδιοκτήτης της, καθώς πρόκειται για τη μόνη ιδιωτική εκκλησία που λόγω ακριβώς του ότι άνηκε σε κάποιον δε μετατράπηκε σε τζαμί, αλλά σε σπίτι. Ο κος Σωτήρης Νικόλης μόλις πρόσφατα επισκεύασε το κτίριο, εδώ και 60 ημέρες, όπως μας είπε. Από την επισκευή αποκαλύφθηκε η πέτρα που μέχρι τώρα ήταν ασβεστωμένη, μισοσβησμένες τοιχογραφίες, ένα τζάκι και το όμορφο δάπεδο. Ο κος Σωτήρης θέλει να παραδώσει το εκκλησάκι στη Μητρόπολη, ώστε να αρχίσει ξανά να λειτουργείται. Ήταν εκεί και ο παπα-Χρήστος, ο οποίος το περιμένει πώς και πώς, αφού είναι η μόνη Αγία Μαρίνα στην πόλη της Ρόδου. Την Τετάρτη 3/10, στις 17:30, θα το λειτουργήσουν για πρώτη φορά και την Παρασκευή θα γίνει ο πρώτος εσπερινός. Ωραία περάσαμε και συζητήσαμε με εκείνη την παρέα των συμπαθέστατων ανθρώπων που κάθονταν στο παγκάκι έξω από την εκκλησία, οι γιαγιάδες δε μας έδωσαν εγκάρδιες ευχές για πρόοδο και τύχη. Αν τυχόν κάτι αλλάξει και μείνω στο νησί, την Τετάρτη στις 17:30 θα πάω στη λειτουργία…

Το εξωτερικό της πρόσφατα αποκατεστημένης Αγίας Μαρίνας. Η πέτρα που φαίνεται ήταν κρυμμένη κάτω από παχύ στρώμα ασβέστη. Ο παπα-Χρήστος που φαίνεται στην άκρη θέλει πολύ να ξαναλειτουργήσει η εκκλησία. Πρώτη λειτουργία την Τετάρτη στις 17:30.

Πάρκο Ροδίνι

Γιατί δεν το είχα επισκεφτεί από την πρώτη στιγμή, δεν ξέρω! Έβλεπα τα παγόνια να βγαίνουν μέχρι τη λεωφόρο Ρόδου-Λίνδου και αναρωτιόμουν τι να έχει μέσα. Οι ντόπιοι θεωρούν πως δεν είναι τίποτα σπουδαίο και μάλλον αυτή η ατμόσφαιρα με είχε κάνει κι εμένα να το υποτιμήσω. Πρωτοπάτησα το πόδι μου κάτι ανοιξιάτικες νύχτες με την tango-παρέα για μεταμεσονύκτιους χορούς, πράγμα που σημαίνει πως δεν είχα ιδέα τι κρυβόταν στα σκοτεινά δρομάκια που ξεκινούσαν από την πίστα μας. Είχε παραμείνει το βλέμμα μου στην πίστα και στην κλειστή και ολοσκότεινη αίθουσα εκδηλώσεων που φαίνεται από το δρόμο και δε χρησιμοποιείται ποτέ.

Η αποκάλυψη έγινε πριν μία εβδομάδα, όταν αποφασίσαμε την Έφη να κάνουμε μία βόλτα στο πάρκο. Μία βόλτα που κράτησε 2,5 ώρες! Δεν πίστευα ποτέ πως σε τόση μικρή απόσταση από τον δρόμο μπορεί να βρίσκεται τέτοιο τοπίο, τόσο έντονη βλάστηση, ποτάμι, γεφυράκια, πάπιες, τεράστια ψάρια και χελώνες, αψίδες, παγόνια που οι φωνές τους ακούγονται παντού, πηγές και νερά που ορμούν μέσα από τοίχους, σπηλιές… Η Έφη ενθουσιάστηκε με μία υπόγεια σπηλιά μέσα από την οποία πήγαζε ολόκληρο ρεματάκι, έλεγε με χαρά πως είναι σαν να βλέπει σκηνή από το βιντεοπαιχνίδι της Λάρα Κροφτ. Πραγματικά δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου. Είναι ιδανικό μέρος για περίπατο και χαλάρωση. Σε κάποια σημεία κάθονται οικογένειες και παιδιά παίζουν φωνάζοντας. Πιο αθλητικοί τύποι έχουν πάει για τρέξιμο και ερωτευμένα ζευγάρια κάνουν βόλτες. Θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουμε από μόνες τους και παρότι είναι αμφίβολο αν θα καταφέρω να παραμείνω στη Ρόδο, θα συνεχίσω να ελπίζω ότι θα ξαναεπισκεφτώ το υπέροχο αυτό πάρκο.

Αρέσει σε %d bloggers: