Γεμάτες ημέρες

Η Παρασκευή ήταν μία από ΕΚΕΙΝΕΣ τις ημέρες. Εκείνες που είναι γεμάτες με ωραία πράγματα από την αρχή μέχρι το τέλος. Που βλέπεις και νέα μέρη, γνωρίζεις και νέους ανθρώπους, συγκινείσαι, χορεύεις, συζητάς, δεν προλαβαίνεις να πας καν σπίτι και όταν το καταφέρνεις έχουν περάσει 20 ώρες από τη στιγμή που σηκώθηκες από το κρεβάτι. Και φυσικά πέφτεις να κοιμηθείς και από τη μία θες να ξεραθείς, από την άλλη να σηκωθείς να χορέψεις.

Ανεβαίνοντας προς την κορυφή.

Η μέρα, λοιπόν, ξεκίνησε από αρκετά πρωί: ξύπνημα στις 07:00, ετοιμασίες, σχολείο και αναχώρηση στις 8:30 από εκεί για τη μονοήμερη εκδρομή μας. Συνόδεψα τις μεγαλύτερες τάξεις στις Πεταλούδες. Τα παιδιά ήταν κατενθουσιασμένα, ακόμα κι αν είχαν ξαναπάει στο μέρος. «Κυρία είναι πολύ ωραία. Κυρία δεν είναι πολύ όμορφο το μέρος; Ω, κοίτα εκεί!» Μείναμε αρκετή ώρα, περπατήσαμε στην κοιλάδα και κάναμε στάση μπροστά από το μουσείο, το οποίο επίσης ξετρέλανε τα παιδιά. Φυσικά δεν είδαμε καμία πεταλούδα στην κοιλάδα, αλλά είδαμε αρκετές περίεργες λαχανί φωσφοριζέ πεταλουδίτσες στη βουκαμβίλια έξω από το μουσείο.

Φύγαμε, λοιπόν, από την κοιλάδα των Πεταλούδων και πήγαμε να βρούμε το υπόλοιπο σχολείο στον Άγιο Σουλά. Είναι ένα άλσος, όπου ο Δήμος έχει στήσει παιδική χαρά, γήπεδα ποδοσφαίρου και τέννις, πάρκο κυκλοφοριακή αγωγής και στο διαδίκτυο βρίσκω ότι έχει και πάρκο ελαφιού ντάμα-ντάμα. Διαβάζω ότι το μοναστήρι του Αγίου Σουλά, πήρε το όνομά του από τον αχώριστο συνοδοιπόρο του Αποστόλου Παύλου. Δεν μπόρεσα καν να ανέβω στο μοναστήρι, γιατί το ρίξαμε στο φαγοπότι με τους συναδέλφους και μετά έπρεπε να επιβλέπω τα παιδιά για λίγη ώρα. Είναι ωραίο μέρος για εκδρομή και πικ-νικ πάντως, αντίστοιχο του Αγ. Νικολάου Φουντουκλή, απ΄ότι μου είπαν έρχονται κι εδώ για μπάρμπεκιου.

C’ est moi!

Με την επιστροφή στο σχολείο, αφού είχα ζεσταθεί πολύ, ένιωθα τη θάλασσα να με καλεί. Μαγιό λοιπόν και κατευθείαν Τραγανού για να βρω την Έφη και τον Γιάννη. Περιττό να γράψω άλλη μία φορά γι αυτήν την παραλία, που είμαι σίγουρη πια ότι είναι η ομορφότερη του νησιού. Δεν ήθελα να φύγω, αλλά πάνω στην ώρα στέλνουν μήνυμα τα παιδιά από το tango ότι με περιμένουν στην practica. Εκτόξευση στο σπίτι, ντουζ και κατευθείαν στο Πανεπιστήμιο. Χορός με τις ώρες, στη γνωστή αίθουσα με τις αφίσες του ΚΚΕ. Ασκήσεις, μουσική, βήματα, αγκαλιές, ιπτάμενες κατσαρίδες. Κατά το τέλος τα πόδια μου δε με υπάκουαν πια και τα μάτια μου άρχισαν να κλείνουν. Έλα όμως που και τα παιδιά είπαν να πάμε όλοι μαζί για μπύρα και ο Ρήγας πήρε τηλέφωνο πάνω στην ώρα ότι θέλει να κατέβει για ποτό.

Πάμε λοιπόν, στην παλιά πόλη; Στο Ραχάτι δεν μπορούμε να κάτσουμε, γιατί ακούμε μουσική από τέσσερα μαγαζιά ταυτόχρονα. Ο Γιώργος, ως πιο αποφασιστικός, δείχνει τον Οιωνό. Φοβερή θέα. Μπροστά μας η Πύλη της Θάλασσας και τα κατάρτια από τα ιστιοπλοϊκά. Πίσω μας διαγώνια το παλάτι του Μαγίστρου. Κορυφές από τα τζαμιά. Χάλια μουσική, αλκοόλ και συζήτηση και γέλια και παρέα, όπως ακριβώς έπρεπε να είναι όλα. Επιστρέψαμε σπίτι μετά τις 02:30. Τι γλυκιά κούραση είναι αυτή, όταν μετά από μία τέτοια ημέρα πέφτεις επιτέλους  για ύπνο…

Όχι ότι η χθεσινή ημέρα πήγαινε πίσω από πληρότητα και δραστηριότητες, βέβαια. Εξίσου γεμάτη ήταν, άρχισε με αναζήτηση παγκακιών (επιφυλάσσομαι…) και έκλεισε με clubbing στο Viveur, ένα από αυτά τα μαγαζιά που όπως λέει ο Ρήγας «παίζουν όλα αυτά τα ελληνικά τραγούδια που δεν ξέρουμε». Ακριβέστατη περιγραφή, που βέβαια δε μας εμπόδισε να χορέψουμε όσο μπορούσαμε!

Με το χαμόγελο στα χείλη αναμένω κι άλλες τέτοιες ημέρες.

Αρέσει σε %d bloggers: