Εκλογές λοιπόν

Η φίλη μου η Ειρήνη μού ζήτησε να ανεβάζω αν μπορώ στο blog κάθε μέρα κάτι, έστω μικρό. Δεν ξέρω αν μπορώ, καθότι δεν αισθάνομαι ότι έχω κάθε μέρα υλικό ή υλικό που να αξίζει να ανέβει. Ωστόσο, όπως και να το κάνουμε, το να έχεις ένα blog είναι κίνηση εγωκεντρική και ψυχοθεραπευτική ταυτόχρονα και με όλα αυτά που γίνονται θα ήθελα σήμερα να ανεβάσω κάτι, έτσι γιατί έχω blog και μπορώ.

Εκλογές λοιπόν… Με την αγωνία μας να χτυπάει κόκκινο. Ταυτόχρονα βέβαια και με σκέψεις αγχολυτικά ισοπεδωτικές: αφού δεν μπορώ να κάνω κανένα σχέδιο, ακόμα και για το πολύ-πολύ άμεσο μέλλον, γιατί να αγχωθώ; Υπερ-απλουστευτικό μεν, καθησυχαστικό δε.

Σήμερα, λοιπόν, ας βάλω λίγες ακόμα φωτογραφίες από την παραλία Αφάντου. Αν έχετε καταλάβει οι βόλτες εκεί έχουν αντικαταστήσει την Καλλιθέα σε συχνότητα, γιατί προσφέρεται περισσότερο για αθλητικές δραστηριότητες και βόλτα.

Θα παραμείνω κλεισμένη στο σπίτι για λίγες ημέρες ακόμα, λόγω των επερχόμενων εξετάσεων εισαγωγής σε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα που με ενδιαφέρει (και για το οποίο επίσης έχω την αίσθηση ότι δεν πρέπει να αγχωθώ). Νομίζω ότι μετά θα ξεχυθώ στους δρόμους και στις παραλίες και θα προκύψουν πολλά νέα posts.

Νωρίτερα τον Μάιο, βρήκα αυτές τις «καρδιές από πέτρα» στην άμμο.

Η μοναχική μου ομπρέλα, Δευτέρα 7/5/2012, πρωί.

Και λίγη γκρίνια: υπέροχο μέρος η παραλία Αφάντου, για να αφήσεις τα σκουπίδια σου…

 

Η Χρυσή Αυγή στα Κοσκινού

Το πρώτο συμβάν είχε σημειωθεί την 25η Μαρτίου. Ομολογώ ότι δεν το είχα πάρει χαμπάρι, γιατί είχα ξεκινήσει νωρίς για την ανάβαση με την Rodos Outdoors… Είχαν ξυπνήσει, λέει, το πρωί οι κάτοικοι και είχαν βρει κρεμασμένο πανό της Χρυσής Αυγής στην πλατεία έξω από το σχολείο. Απόσταση 30 μέτρων από το σπίτι μου, δηλαδή.

Το δεύτερο συμβάν σημειώθηκε προχτές, την Κυριακή των εκλογών. Μέλη της Χρυσής Αυγής ανέρτησαν αφίσες της 21ης Απριλίου, μέσα στο σχολείο που ήταν εκλογικό κέντρο. Ο εκλογικός αντιπρόσωπος του ΚΚΕ (δεν έχει βέβαια σημασία ποιος ήταν), θέλησε να κατεβάσει την αφίσα και να τη σκίσει. Έγινε σοβαρή συμπλοκή και επενέβη η αστυνομία. Να σημειώσω ότι το περιστατικό το άκουσα στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ Ρόδου, όπου η εκφωνήτρια των ειδήσεων δε χάρισε κάστανα σε κανέναν κι έκανε τα πολιτικά της σχόλια με το γάντι, αλλά και χωρίς αυτό. Το βρήκα και στην ηλεκτρονική έκδοση της Ροδιακής, όχι όμως και στην τυπωμένη που αγόρασα σήμερα.

Αν σκεφτόμουν, λοιπόν, μα ποιοι είναι αυτοί που πήγαν και τους ψήφισαν, τελικά διαπιστώνω ότι είναι εδώ, δίπλα μου. Για την ιστορία, να πω ότι στο χωριό μου η συγκεκριμένη «πολιτική παράταξη» πήρε 173 ψήφους, σε σύνολο 1947 και σε όλη τη Ρόδο 3645 σε σύνολο 64191. Η απορία μου είναι μεγάλη: τέτοιον πολιτισμό έχουμε, που αντί να ντρέπονται για τέτοιες «απόψεις», βγαίνουν και τις φωνάζουν και με καμάρι;

Τη μέρα που οι φασίστες μπήκαν στη βουλή

Τη μέρα που οι νεοναζί μπήκαν στην βουλή, εμείς είχαμε αποφασίσει ότι θα φάμε πολλά γλυκά. Είμαστε από αυτούς που το ρίχνουν στη δίαιτα μόλις μπει η άνοιξη, οπότε για αρκετό καιρό τώρα έχουμε καταπιαστεί με την υγιεινή διατροφή και τα νερόβραστα. Συνεννοηθήκαμε, λοιπόν, να φτιάξουμε παγωτά και γλυκά και να του δώσουμε να καταλάβει. Αμέριμνοι λοιπόν, ανίδεοι για το γεγονός ότι από την Κυριακή 6 Μαΐου οι έλληνες θα πρέπει να γράφονται με μικρό ε, καταπιαστήκαμε με την προετοιμασία των παγωτών!

Σάββατο απόγευμα: στην κατάψυξη για να παγώσουν.

Τις συνταγές μου τις πήρα από το αγαπημένο μου site μαγειρικής, Συνταγές της Παρέας. Το παγωτό cheese cake το είχα ξαναφτιάξει παλιότερα. Είχα κεράσει μία φορά τους φίλους και την οικογένεια και το υπόλοιπο το είχα κρατήσει για τον εαυτό μου. Με είχε ξετρελάνει η γεύση του! Για όσους θέλουν να το φτιάξουν, έχω να πω ότι βγαίνει πραγματικά πολλή ποσότητα. Τα μυστικά είναι τα εξής: η καλύτερη μαρμελάδα κεράσι είναι η bonne maman, μακράν. Αν θέλετε μία πιο φτηνή λύση, προτείνω τη μαρμελάδα Maribel του Lidl, είναι πολύ καλύτερη από του Carrefour. Μην παρασυρθείτε και βάλετε περισσότερο από ένα βάζο 450gr. Επίσης, χρειάζεται, κατά τη γνώμη μου, κάτι λιγότερο από ένα πακέτο petite-beurre, γιατί «σφίγγει» πολύ μετά.

Έτοιμα! Το cheese cake φαίνεται πως το έχουμε κουταλιάσει από πριν, για να δούμε «αν πέτυχε»…

Το δεύτερο παγωτό ήταν για τους λάτρεις της σοκολάτας, με πραλίνα. Δε μου γέμισε το μάτι καθώς το έφτιαχνα, αλλά βγήκε πολύ γευστικό. Δεν έβαλα καθόλου μπισκότα μέσα, μόνο λίγη τρούφα, επίσης πρόσθεσα όντως κακάο καθώς είχα διαβάσει στα σχόλια ότι βγαίνει πολύ γλυκό διαφορετικά. Και πάλι βγήκε κάπως γλυκό, αλλά εξαρτάται και από τα γούστα σας. Τα παγωτά αυτά δε μοιάζουν με τίποτα με κάτι αποτυχημένες απόπειρες παλαιών νοικοκυρών για παγωτό. Μάλλον μοιάζουν σε κάτι: επειδή δεν έχουν τίποτα χημικό μέσα, σκληραίνουν αρκετά στην κατάψυξη, οπότε χρειάζεται κάνα τεταρτάκι για να μαλακώσουν και να μπορέσετε να τα σερβίρετε. Πάντως η Έφη, παρότι δεν της αρέσει το cheese cake, το τίμησε δεόντως το παγωτό του…

Τα υπέροχα και αρωματικά μηλοπιτάκια της Έφης.

Εκτός, λοιπόν από εμένα, η Έφη είχε φτιάξει κάτι υπέροχα μηλοπιτάκια, τα οποία όμως έκανε το λάθος να τα φτιάξει από το Σάββατο το απόγευμα, οπότε…φαγώθηκαν. Ήταν πολύ νόστιμα και μύριζε μήλο και κανέλα από τον δρόμο ακόμα.

Ο Ρήγας μεγαλούργησε! Είχε αναλάβει να φτιάξει σοκολατάκια. Το βασικό πλάνο ήταν να φτιάξει κάποια που λιγουρευόμασταν καιρό, με καρύδια και ρούμι. Πρόσθεσε και νεράτζι. Βγήκαν υπέροχα! Του λέω να τα προσθέσουμε στο site των Συνταγών της Παρέας. Λιώνουν στο στόμα και σε κατακλύζει μία το ρούμι και μία οι νότες του νερατζιού. Υπέροχο. Βέβαια, ο Ρήγας δε σταμάτησε εκεί. Με την ελάχιστη περισσευούμενη κουβερτούρα, στην οποία πρόσθεσε και νέα, λιώνοντας τα πασχαλιάτικα κοτόπουλα από τη Στάνη, έφτιαξε μερικά αυτοσχέδια σοκολατάκια ακόμα. Με φυστικοβούτυρο! Δε θα σας πω τη συνταγή, γιατί είναι δική του και μπορεί να θέλει δικαιώματα για να τη μοιραστεί.

Ο Ρήγας επί το έργον.

Δεν έχω ξαναφάει φυστικοβούτυρο. Δεν μπορώ να περιγράψω το πώς δένει με τη σοκολάτα. Είναι σαν ο εγκέφαλος να μην καταλαβαίνει τι του γίνεται: από τη μία η γλύκα της σοκολάτας, από την άλλη η αλμύρα του φυστικοβούτυρου, που κολλάει στα δόντια και το αισθάνεσαι συνέχεια…

Όλα αυτά τα ωραία τα τρώγαμε το απογευματάκι στην αυλή μας, κάτω από τη λεμονιά. Δεν ξέραμε ακόμα τα των εκλογών και είχαμε την ελπίδα ότι δε θα γίνουν τέτοια αίσχη. Ελπίζω από δω και πέρα, να μη μας μείνουν μόνο τα γλυκά για να μας γλυκαίνουν.

Αρέσει σε %d bloggers: