Μεζές

Η Ψαροπούλα ήταν από τις πρώτες περιοχές που γνώρισα στη Ρόδο, καθώς εκεί βρίσκονταν τα ξενοδοχεία που έμεναν η Έφη και ο Δημήτρης μέχρι να βρουν σπίτι, αλλά και το στέκι του έτερου φίλου Δημήτρη. Όπως είναι λογικό λοιπόν, σχεδόν άμεσα γνώρισα και τα εστιατόρια της περιοχής. Ο Μεζές είναι ένα από αυτά, εστιατόριο που δεν σταμάτησα να επισκέπτομαι από τότε.

Ο Μεζές βρίσκεται στον παράδρομο μετά το άγαλμα του Διαγόρα. Απέναντι η θάλασσα, λίγο μακρυά είναι η αλήθεια, αφού μεσολαβεί ο δρόμος, όμως ανοίγει το βλέμμα μέχρι τα μικρασιατικά παράλια. Το περιβάλλον είναι ιδιαίτερα φιλόξενο, όλα τα τραπέζια και καρέκλες είναι ξύλινα και η μουσική παίζει πάντα σε λογική ένταση. Το πρώτο πράγμα που έρχεται στο τραπέζι είναι το ψητό ψωμί με φέτες μπέικον, για να χορταίνει και το μάτι και το στομάχι. Αδυνατώ να ξεπεράσω την ρεβυθοσαλάτα του Μεζέ, που είναι σε μορφή αλοιφής, που λένε και οι βόρειοι. Κάθε φορά λίγο διαφορετική, γεγονός που αποδεικνύει ότι είναι χειροποίητη. Αυτό βέβαια ισχύει για όλα τα πιάτα του μαγαζιού, τα οποία όπως διαβάζω γίνονται κυρίως με υλικά δικής τους παραγωγής. Στη ρεβυθοσαλάτα το σκορδάκι χτυπάει ευχάριστα και αρέσει ακόμα και σε αυτούς που το αποφεύγουν μετά βδελυγμίας.

Το σπέσιαλ ψωμί μας και η μοναδική ρεβυθοσαλάτα.

Οι μεζέδες του Μεζέ είναι τόσοι πολλοί, που δε νομίζω ότι έχω πάρει ποτέ κυρίως πιάτο. Έτσι και αυτή τη φορά επιλέξαμε με τους συναδέλφους που τρώγαμε, να γεμίσουμε το τραπέζι με ένα σωρό πιατάκια. Πατάτες τηγανητές φρέσκιες, ρεβυθοκεφτέδες οι επονομαζόμενοι «πιταρούδια» στη Ρόδο, γιαουρτλού κεμπάμπ νοστιμότατο και καλοψημένο, χόρτα φρέσκα, χαλούμι, πλευρώτους σχάρας, σεφταλιές και φυσικά ο περίεργος μεζές «Ε…και της χήρας», δηλαδή κοτόπουλο με κόκκινο κρασί και δεντρολίβανο, που αρέσει ακόμα και σε εμάς που δεν τρώμε κοτόπουλο. Υπάρχει μία σειρά από μεζεδάκια που ποτέ δε θυμάμαι τι είναι το καθένα: «Ε…και της πεθεράς», «Ε…και της χήρας», «Ε…και της νύφης»… Κάθε φορά ρωτάω και κάθε φορά οι ευγενέστατοι υπάλληλοι εξηγούν με προθυμία και χαμόγελο.

Λίγο απ' όλα στο τραπέζι.

Άλλες φορές έχω δοκιμάσει και απάκι, και λοιπούς κρεατομεζέδες και ποτέ δεν έχω φύγει παραπονεμένη. Βέβαια, ακούω ότι στους θαλασσινούς μεζέδες δεν είναι εξίσου «δυνατός» ο Μεζές. Πάντως, ωραίο είναι και το χύμα κρασί του μαγαζιού, λευκό ή κόκκινο.

Ο Μεζές είναι πάντα ένα από τα πρώτα μαγαζιά που μου έρχονται στο μυαλό, όταν σκέφτομαι πού να πάω για φαγητό. Οι τιμές είναι λογικές και λίγο παραπάνω…υπολογίζω κάθε φορά 15-20 ευρώ το άτομο, ανάλογα με το πόσα άτομα είμαστε. Μετά από όλα αυτά, καταλαβαίνετε ότι δεν είναι τυχαίο ότι ξεκινάω την ενότητα Τρώγοντας γράφοντας για τον Μεζέ. Κλείνοντας σας παραθέτω και μία υποψία της θέας στη θάλασσα. Καλή όρεξη!

Η θέα μέχρι τα παράλια της Μικράς Ασίας.

Αρέσει σε %d bloggers: