Ακόμα ένα Σαββατοκύριακο στο νησί

Καθόλου δε μ’ ευχαριστεί που η επαφή μου με τη Ρόδο έχει περιοριστεί σε κάποια λίγα Σαββατοκύριακα εδώ κι εκεί. Ομολογώ πως όσο χαίρομαι όταν πηγαίνω, τόσο στεναχωριέμαι και μου μένει πικρή γεύση όταν φεύγω. Άλλο ένα Σαββατοκύριακο ήταν και το περασμένο, οπότε και πέρασα τρεις σχεδόν μέρες ανάμεσα σε φίλους, αφιερώνοντας χρόνο σε παλιές αγαπημένες συνήθειες, αλλά και σε καινούριες ανακαλύψεις.

Ανοιξιάτικο απόγευμα κι ο ήλιος πέφτει πίσω από τα κάστρα.

Ανοιξιάτικο απόγευμα κι ο ήλιος πέφτει πίσω από τα κάστρα.

Έφτασα Παρασκευή απόγευμα με το κατάρα-μαν, που για ακόμα μία φορά έβαλε σε ισχυρή δοκιμασία τις αντοχές του στομάχου μου. Παρόλα αυτά, έφτασα στη Ρόδο σε μόλις δύο ώρες και με το που βγήκα από το πλεούμενο αντίκρισα τον ήλιο να πέφτει πίσω από τα κάστρα. Σέρνοντας τη βαλίτσα πίσω μου, πήγα κατευθείαν στο κέντρο της πόλης για κάποια απαραίτητα ψώνια. Εκεί συνάντησα τους πρώτους φίλους και έπιασα κουβέντα στο δρόμο, με μια χαρούμενη αίσθηση πως η παλιά  μου αγαπημένη καθημερινότητα με περιμένει ακόμα.

Κι από κει κατευθείαν στο Πανεπιστήμιο για tango practica! Μαζί με την Ειρήνη, τον Ηλία, το Σπύρο, τον Τάσσο, τη Σοφία, το Γιώργο και ένα σωρό ακόμα κόσμο. Μεγάλη έλλειψη φέτος ο χορός και δύσκολο να αναπληρωθεί. Ίσως γι αυτό είναι τόσο μεγάλη η ευχαρίστηση όταν πηγαίνω στη Ρόδο και χορεύω με τα παιδιά.

2nd Rodos Tango Festival

2nd Rodos Tango Festival

Αυτή τη φορά υπήρχε μία ειδική περίσταση, η οποία με έκανε να επιλέξω και το συγκεκριμένο Σαββατοκύριακο για να επισκεφτώ το νησί: το δεύτερο Tango Festival της Ρόδου. Πέρσι είχαμε χορέψει αρκετά, φέτος μπόρεσα να πάω μόνο σε μία milonga, το Σάββατο το βράδυ. Είχε πολύ περισσότερο, πιο νέο και πιο έμπειρο κόσμο. Μπόρεσα να δω σόου από τους Βαγγέλη Χατζόπουλο και Μαριάννα Κουτάντου, που μάλλον αξίζουν την καλή τους φήμη και από ένα άλλο ζευγάρι που χόρευε…κάπως περίεργα, τον Ιταλό Marco Palladino και την Αργεντίνα Sabrina Garcia. Το σαλόνι του ξενοδοχείου La Marquise γέμισε αγκαλιές και χαμόγελα στη συνέχεια, μέχρι αργά. Οι φίλοι μου ήταν πολύ ευχαριστημένοι και από τα σεμινάρια που έκανε με τους χορευτές που φιλοξενήθηκαν φέτος. Εύχομαι πραγματικά να συνεχιστεί με ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία το Φεστιβάλ αυτό και να καθιερωθεί ως θεσμός για το νησί.

Liberty, το φημισμένο σάντουιτς, χωρίς πολλά-πολλά.

Liberty, το φημισμένο σάντουιτς, χωρίς πολλά-πολλά.

Οι νέες ανακαλύψεις αυτή τη φορά είχαν να κάνουν με το φαγητό και δη το πρόχειρο. Έφαγα για πρώτη φορά σε μία φημισμένη καντίνα της Ρόδου, το Liberty, πάνω από το 12ο δημοτικό σχολείο. Ο σοβαρός κύριος που κρατάει την καντίνα φημίζεται για να σάντουιτς και το μπιφτέκι του. Ντεκόρ μηδέν, πολυτέλεια μηδέν, απόλαυση φουλ. Επίσης, στο δρόμο προς το Lick it στο Φαληράκι, κάναμε μία στάση στο TGI (χωρίς Friday’s μετά). Τι μπέργκερ ήταν αυτό! Είχα πολύ καιρό να φάω τόσο ωραίο μπέργκερ, περιποιημένο και τεράστιο, νόστιμο και ζουμερό. Το περιβάλλον είναι λίγο περίεργο στο μαγαζί, καθώς πάει να μιμηθεί τη διακόσμηση της γνωστής αμερικάνικης αλυσίδας, χωρίς να το καταφέρνει απόλυτα. Η μουσική (ελληνική ελαφρολαϊκή από το ραδιόφωνο) δεν ταιριάζει με τίποτα. Το μπέργκερ όμως αποζημιώνει για τα πάντα! Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον ψάχνει κάτι να φάει στο Φαληράκι.

Και φτάνουμε στον Πάολο και το θεϊκό παγωτό του… Το ονειρευόμουν εδώ και πολύ καιρό και ξεκίνησα να πάω αρχικά το Σάββατο. Δεν ξέρω τι έκφραση πήρα όταν έφτασα και το βρήκα κλειστό. Είχε χαλάσει η παγωτομηχανή και ο Πάολο που δεν παίζει με την ποιότητά του είχε κλείσει εντελώς το μαγαζί. Οπότε το ραντεβού ανανεώθηκε για την επόμενη ημέρα. Μετά το μπέργκερ που προανέφερα κατευθυνθήκαμε τρέχοντας προς το Lick it, λίγο από τη λαχτάρα και λίγο από τη βιασύνη να προλάβουμε και το πλοίο της επιστροφής. Μας περίμεναν τα υπέροχα παγωτά στη σειρά και ο Πάολο χαμογελαστός και φιλικός όπως πάντα. Η απόλαυση πάντα η ίδια… κι ας έκανα λάθος κι αντί για το θεϊκό φυστίκι παρήγγειλα φουντούκι. Με το παγωτό του Πάολο γίνεται το εξής περίεργο: κρυώνεις κι ας έχει 40 βαθμούς. Δεν ξέρω γιατί, ξέρω μόνο πως συμβαίνει πάντα, εκεί, όπως παραδίδεσαι στη γλύκα της κίτρινης βανίλιας, ενώ μόλις έχεις φάει μία κουταλιά υπέροχης πικρής σοκολάτας (η μόνη σοκολάτα που απολαμβάνω κι εγώ), κάτι γίνεται και ανατριχιάζεις σύγκορμος.

Τι άλλο να πω για αυτό το νησί; Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν έφτασα, αντικρύζοντας τα τείχη ήταν πως δύσκολα μπορώ να σκεφτώ ωραιότερο μέρος. Τυχεροί αυτοί που την απολαμβάνουν αυτή την εποχή, που ακόμα δεν έχει έρθει πολύς κόσμος, αλλά το νησί φοράει ήδη τα καλοκαιρινά του.

Όπως έχω πει πολλές φορές: Lick it! Το καλύτερο παγωτό του κόσμου!

Όπως έχω πει πολλές φορές: Lick it! Το καλύτερο παγωτό του κόσμου!

Lick it…

Κοσμοσυρροή μπροστά από το κατάστημα.

Τι ανακάλυψη ήταν αυτή, τώρα στα τελευταία; Ο Αντώνης, βέβαια, επέμενε από καιρό ότι πρόκειται για το καλύτερο παγωτό της Ρόδου, καλύτερο κι από της Στάνης, που έτσι κι αλλιώς εμένα δε μου αρέσει. Δεν είχα πάει, μέχρι που με πήρε και με πήγε σηκωτή, μετά από ένα απόγευμα στην παραλία.

Τι να πρωτοδιαλέξεις;

Στο Φαληράκι, λοιπόν, υπάρχει στην παραλία ένα υπέροχο παγωτατζίδικο με το επίσημο όνομα «Lick it» και το κωδικό όνομα «ο Ιταλός». Ο Αντώνης λέει ότι μέχρι και το παγωτό-καρότο που είχε φτιάξει ο Ιταλός κάποτε ήταν θεϊκό. Είχαμε την τύχη όταν πήγαμε να μην έχει καθόλου ουρά, έτσι εξυπηρετηθήκαμε γρήγορα. Μέχρι να αρχίσουμε να τρώμε, τα πλήθη είχαν συρρεύσει. Δεν έχω λόγια για να περιγράψω τη νοστιμιά αυτού του παγωτού, την υφή του και τη δροσιά του. Τα παγωτά είναι εντελώς αγνά, με ελάχιστη ζάχαρη και καθόλου χρωστικές. Αυτό σημαίνει ότι το παγωτό μπανάνα, για παράδειγμα, δεν είναι κίτρινο, όπως το βλέπουμε συνήθως, αλλά λευκό, το ίδιο και το πραγματικά συγκλονιστικό παγωτό φυστίκι. Νομίζω ότι έτρωγα βγάζοντας άναρθρες κραυγές και με γουρλωμένα μάτια. Είχα επιλέξει το φυστίκι που προανέφερα, βανίλια που παίρνω πάντα και πιστεύω ότι πρόκειται για τη γεύση που αποκαλύπτει την ποιότητα του παγωτού και φουντούκι. Οι φήμες λένε πως ο Ιταλός, όταν δεν έχει τόσο κόσμο στην ουρά, σε προκαλεί να επιλέξεις μία γεύση που δε θα έπαιρνες ποτέ, για να δεις ότι ΚΑΙ αυτή είναι τέλεια.  Η Έφη πάντως, δεν προλάβαμε να φύγουμε και σκεφτόταν πότε θα ξαναπάμε.

Πραγματικά νομίζω ότι καλά κάνει αυτό το κατάστημα και παραμένει στο Φαληράκι κι όχι στο κέντρο της πόλης, γιατί θα είχε κατά πάσα πιθανότητα, χάσει την απίστευτη ποιότητά του. Μην παραλείψετε να περάσετε αν επισκεφτείτε το νησί!

Lick it! Ο Ιταλός σερβίρει αυτοπροσώπως τα δημιουργήματά του.

Τη μέρα που οι φασίστες μπήκαν στη βουλή

Τη μέρα που οι νεοναζί μπήκαν στην βουλή, εμείς είχαμε αποφασίσει ότι θα φάμε πολλά γλυκά. Είμαστε από αυτούς που το ρίχνουν στη δίαιτα μόλις μπει η άνοιξη, οπότε για αρκετό καιρό τώρα έχουμε καταπιαστεί με την υγιεινή διατροφή και τα νερόβραστα. Συνεννοηθήκαμε, λοιπόν, να φτιάξουμε παγωτά και γλυκά και να του δώσουμε να καταλάβει. Αμέριμνοι λοιπόν, ανίδεοι για το γεγονός ότι από την Κυριακή 6 Μαΐου οι έλληνες θα πρέπει να γράφονται με μικρό ε, καταπιαστήκαμε με την προετοιμασία των παγωτών!

Σάββατο απόγευμα: στην κατάψυξη για να παγώσουν.

Τις συνταγές μου τις πήρα από το αγαπημένο μου site μαγειρικής, Συνταγές της Παρέας. Το παγωτό cheese cake το είχα ξαναφτιάξει παλιότερα. Είχα κεράσει μία φορά τους φίλους και την οικογένεια και το υπόλοιπο το είχα κρατήσει για τον εαυτό μου. Με είχε ξετρελάνει η γεύση του! Για όσους θέλουν να το φτιάξουν, έχω να πω ότι βγαίνει πραγματικά πολλή ποσότητα. Τα μυστικά είναι τα εξής: η καλύτερη μαρμελάδα κεράσι είναι η bonne maman, μακράν. Αν θέλετε μία πιο φτηνή λύση, προτείνω τη μαρμελάδα Maribel του Lidl, είναι πολύ καλύτερη από του Carrefour. Μην παρασυρθείτε και βάλετε περισσότερο από ένα βάζο 450gr. Επίσης, χρειάζεται, κατά τη γνώμη μου, κάτι λιγότερο από ένα πακέτο petite-beurre, γιατί «σφίγγει» πολύ μετά.

Έτοιμα! Το cheese cake φαίνεται πως το έχουμε κουταλιάσει από πριν, για να δούμε «αν πέτυχε»…

Το δεύτερο παγωτό ήταν για τους λάτρεις της σοκολάτας, με πραλίνα. Δε μου γέμισε το μάτι καθώς το έφτιαχνα, αλλά βγήκε πολύ γευστικό. Δεν έβαλα καθόλου μπισκότα μέσα, μόνο λίγη τρούφα, επίσης πρόσθεσα όντως κακάο καθώς είχα διαβάσει στα σχόλια ότι βγαίνει πολύ γλυκό διαφορετικά. Και πάλι βγήκε κάπως γλυκό, αλλά εξαρτάται και από τα γούστα σας. Τα παγωτά αυτά δε μοιάζουν με τίποτα με κάτι αποτυχημένες απόπειρες παλαιών νοικοκυρών για παγωτό. Μάλλον μοιάζουν σε κάτι: επειδή δεν έχουν τίποτα χημικό μέσα, σκληραίνουν αρκετά στην κατάψυξη, οπότε χρειάζεται κάνα τεταρτάκι για να μαλακώσουν και να μπορέσετε να τα σερβίρετε. Πάντως η Έφη, παρότι δεν της αρέσει το cheese cake, το τίμησε δεόντως το παγωτό του…

Τα υπέροχα και αρωματικά μηλοπιτάκια της Έφης.

Εκτός, λοιπόν από εμένα, η Έφη είχε φτιάξει κάτι υπέροχα μηλοπιτάκια, τα οποία όμως έκανε το λάθος να τα φτιάξει από το Σάββατο το απόγευμα, οπότε…φαγώθηκαν. Ήταν πολύ νόστιμα και μύριζε μήλο και κανέλα από τον δρόμο ακόμα.

Ο Ρήγας μεγαλούργησε! Είχε αναλάβει να φτιάξει σοκολατάκια. Το βασικό πλάνο ήταν να φτιάξει κάποια που λιγουρευόμασταν καιρό, με καρύδια και ρούμι. Πρόσθεσε και νεράτζι. Βγήκαν υπέροχα! Του λέω να τα προσθέσουμε στο site των Συνταγών της Παρέας. Λιώνουν στο στόμα και σε κατακλύζει μία το ρούμι και μία οι νότες του νερατζιού. Υπέροχο. Βέβαια, ο Ρήγας δε σταμάτησε εκεί. Με την ελάχιστη περισσευούμενη κουβερτούρα, στην οποία πρόσθεσε και νέα, λιώνοντας τα πασχαλιάτικα κοτόπουλα από τη Στάνη, έφτιαξε μερικά αυτοσχέδια σοκολατάκια ακόμα. Με φυστικοβούτυρο! Δε θα σας πω τη συνταγή, γιατί είναι δική του και μπορεί να θέλει δικαιώματα για να τη μοιραστεί.

Ο Ρήγας επί το έργον.

Δεν έχω ξαναφάει φυστικοβούτυρο. Δεν μπορώ να περιγράψω το πώς δένει με τη σοκολάτα. Είναι σαν ο εγκέφαλος να μην καταλαβαίνει τι του γίνεται: από τη μία η γλύκα της σοκολάτας, από την άλλη η αλμύρα του φυστικοβούτυρου, που κολλάει στα δόντια και το αισθάνεσαι συνέχεια…

Όλα αυτά τα ωραία τα τρώγαμε το απογευματάκι στην αυλή μας, κάτω από τη λεμονιά. Δεν ξέραμε ακόμα τα των εκλογών και είχαμε την ελπίδα ότι δε θα γίνουν τέτοια αίσχη. Ελπίζω από δω και πέρα, να μη μας μείνουν μόνο τα γλυκά για να μας γλυκαίνουν.

Αρέσει σε %d bloggers: