Θέατρο μεσαιωνικής πόλης -νεότερα

Όταν ο φίλος Αντρέας διάβασε το προηγούμενο post περί Σαββατιάτικης Βόλτας, έσπευσε να με ενημερώσει για το μυστηριώδες θέατρο που είχα εντοπίσει στην παλιά πόλη. «Σε αυτό το θέατρο χόρευα από το ’87 ως και το ’99»! Πληροφόρηση, λοιπόν, από την πηγή! Όπως με πληροφόρησε ο Αντρέας, τα «μπαλέτα» που μου έλεγε η γειτόνισσα, ήταν οι μαθητές της σχολής ελληνικών και παραδοσιακών χωρών της Νέλλης Δημόγλου, που έδιναν μάλιστα καθημερινές παραστάσεις στο θέατρο. Και οι «φορεσιές» που μου ανέφερε, ήταν το αντίστοιχο κοστούμι για κάθε περιοχή που παρουσίαζαν τους χορούς της (Ήπειρο, Θεσσαλία, Νησιά, Θράκη, κ.λ.π.). Πρόκειται για έναν οργανισμό αντίστοιχο με τον γνωστό Θέατρο της Δώρας Στράτου. Το Εκπολιτιστικό Σωματείο Νέλλης Δημόγλου υπάρχει ακόμα, αλλά δυστυχώς έχει σταματήσει να χρησιμοποιεί το συγκεκριμένο θέατρο, που έχει σφραγιστεί και ρημάζει. Κάπου νομίζω ότι είδα και μία αφίσα που καλεί τους μαθητές για την έναρξη των μαθημάτων της νέας χρονιάς. Υπάρχει μάλιστα και και προφίλ στο facebook, όπου μπορεί να βρει κανείς και φωτογραφίες από σύγχρονες παραστάσεις του. Ο Αντρέας, βέβαια, φρόντισε να μου στείλει φωτογραφίες από παλιές παραστάσεις στο εν λόγω θέατρο.

Αντρέα, σε ευχαριστώ για όλα!

 

Advertisements

Σαββατιάτικη βόλτα

Η σαββατιάτικη βόλτα είχε καθιερωθεί από πέρσι. Μάλιστα πίστευα πως η Έφη, μετά από τόσο καιρό στη Ρόδο, θα έχει βαρεθεί να γυρίζει και θα χρειαστεί να ικανοποιήσω μόνη μου την τουριστική μου διάθεση. Όμως ευτυχώς η Έφη είναι ακούραστη κι έτσι σήμερα το πρωί ξεκινήσαμε για μία βόλτα στην παλιά πόλη, με διάθεση να ανακαλύψουμε κρυφές μεριές και σημεία που μέχρι τώρα μας είχαν ξεφύγει.

Κρυφοκοιτάζοντας μέσα στον Άγιο Γεώργιο.

Πολύ γρήγορα ξεφύγαμε από τη συνήθη μονοπάτια κι αντί να στρίψουμε μετά το Ρολόι προς τη Σωκράτους, στρίψαμε δεξιά. Αμέσως πέσαμε πάνω σε μία νέα ανακάλυψη, την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, του 15ου αιώνα, που όμως ήταν κλειστή. Η Ειρήνη λέει πως υπάρχουν διάφορες τέτοιες εκκλησίες στην παλιά πόλη, που ανοίγουν μόνο πρωινά για λίγες ώρες και αξίζει να το ψάξουμε και να τις επισκεφτούμε. Πάντως, στην πινακίδα έξω από τον ναό το πεδίο των ωρών επίσκεψης ήταν κενό.

Δίπλα από τον ναό υπήρχε ο προμαχώνας του Αγ. Γεωργίου, εγκαταλελειμμένος, βρώμικος, και μυστηριώδης. Πολύ θα θέλαμε να ξέρουμε τι κρύβεται πίσω από την κλειστή πόρτα. Το σκηνικό συμπλήρωναν ένα πρόχειρο εικονοστάσι, με κεριά που έκαιγαν κάτω από έναν φουντωμένο κισσό, ένα ζευγάρι γυναικεία φθαρμένα παπούτσια και μία κούτα με βοηθήματα για τη β’ λυκείου. Προχωρώντας ακόμα πιο βαθιά σε εκείνη την πλευρά της παλιάς πόλης, περνώντας από στενά που δεν είχαμε ξαναδεί, πέσαμε πάνω σε ένα περίεργο ερειπωμένο σπίτι, ζωγραφισμένο με περίεργα χρώματα: ώχρα και μπλε σε σχήματα σταυρού, ένα περίεργο μικρό μεταλλικό γλυπτό σε σχήμα λουλουδιού σφηνωμένο ψηλά στον τοίχο πάνω από ένα κεραμίδι με ανεξιχνίαστη επιγραφή ψηλά. Οι δύο είσοδοι σφραγισμένες με σανίδες, στη μία κολλημένη μία φωτοτυπημένη φωτογραφία του Άρη Βελουχιώτη και στην άλλη ο Άγιος Λουκάς… Πίσω από τα σανίδια το σπίτι ρημάδι, στοίβες από παλιά ποδήλατα, μηχανάκια, λεκάνες, μία παιδική στράτα, απροσδιόριστοι σωροί από σκουπίδια.

Άγιος Φανούριος, εκκλησία από τον 13ο αιώνα.

Επόμενη στάση στον περίπατο, μία εκκλησία που έχουμε και άλλοτε επισκεφτεί, μάλιστα μας είχε πάει ο Δημήτρης όταν είχαμε πρωτοέρθει πέρσι στο νησί. Ο Άγιος Φανούριος, εκκλησία του 13ου αιώνα, της οποίας η εξωτερική εμφάνιση δεν προδιαθέτει για κάτι αξιόλογο. Η παλιά εκκλησία βρίσκεται κρυμμένη βαθιά, πρέπει να μπει κανείς στο νέο, προχειροφτιαγμένο μέρος και μετά να κατέβει τα σκαλιά μέχρι τον ναό που σώζεται από παλιά. Καπνισμένες και κάπου αδιάκριτες τοιχογραφίες στους τοίχους, ένα ξυλόγλυπτο ιερό που μετρά αιώνες ζωής, όλα διακρίνονται στο λιγοστό φως που μπαίνει από τον τρούλο, που βγαίνει στην πλατεία μπροστά από το τζαμί του Ρετζέπ Πασά. Πίσω από τον Άγιο Φανούριο βρίσκεται η «πονηρή» συνοικία της Ρόδου με τα πορνεία, μία περίεργη και ίσως αστεία γειτνίαση. Φεύγοντας από τον Άγιο Φανούριο και πηγαίνοντας ξανά προς το κέντρο, περνάς από το σπίτι της κυρίας που ψήνει φρέσκους λουκουμάδες, η μυρωδιά σε παίρνει από τη μύτη και δε μετανιώνεις που δεν αντιστάθηκες στην παρόρμησή σου να αγοράσεις έναν… Πάντως έμαθα πως όσο καιρό έλειπα από το νησί, άνοιξε μία μέχρι τώρα κλειστή πτέρυγα στο Παλάτι, με διάφορες πληροφορίες για την εποχή που χτίστηκε η εκκλησία. Εκεί δίνονται και πληροφορίες για την τοιχογραφία που φωτογράφισα και μάλλον θα πρέπει να είναι εντάξει την επίσκεψη στο παλάτι σε κάποια από τις επόμενες βόλτες στην πόλη.

Η είσοδος του θεάτρου μεσαιωνικής πόλης, καλυμμένη από φυτά.

Μετά και από τον Άγιο Φανούριο, τα βήματά μας μάς έβγαλαν στην αγαπημένη πιτσαρία «Walk inn», για την οποία θα ακολουθήσει αναλυτικό post. Και φεύγοντας, καθώς περπατούσαμε στην πλατεία Δωριέως, μπροστά από το τζαμί του Ρετζέπ Πασά, ρίξαμε μία ματιά σε έναν χάρτη της παλιάς πόλης και διαπιστώσαμε ότι βρισκόμασταν πολύ κοντά στο «Θέατρο Μεσαιωνικής Πόλης»! Η εστιατόρισσα εκεί δίπλα έπιασε τον ενθουσιασμό μας και μας έδωσε κατευθύνσεις για να το βρούμε, συμπληρώνοντας βέβαια στο τέλος: «Τι να πάτε να δείτε; Είναι κλειδωμένο και γεμάτο σκουπίδια». Κάναμε την προσπάθεια και τελικά εντοπίσαμε το θέατρο. Ήταν όντως όπως το περιέγραψε η κυρία και λογικό που δεν το είχαμε προσέξει ποτέ: είναι πολύ δύσκολο να το πιάσει το μάτι σου περνώντας, γιατί η είσοδος είναι σκεπασμένη από φυτά. Κρυφοκοιτάζοντας από τα κάγκελα είδαμε έναν κήπο που είχε θεριέψει μέσα στην εγκατάλειψή του. Από τις αφηγήσεις της γειτόνισσας, που όπως μας είπε έμενε στο σπίτι απέναντι από το θέατρο από 10 χρονών, καταλάβαμε πως δεν πρόκειται σίγουρα για μεσαιωνικό θέατρο, αλλά για έναν κήπο τον οποίο διαμόρφωσαν για χορευτικές παραστάσεις. «Τα μπαλέτα φορούσαν ωραία κοστούμια του νησιού», μας είπε η κυρία, ενώ μας διηγήθηκε πως τις προάλλες είχε έρθει για να ανοίξει «ο γιος του Βαγγέλη, που είχε τα μπαλέτα και μόνο αυτός έχει κλειδί». Είχε να ‘ρθει τόσο καιρό που η κλειδαριά σκούριασε και το κλειδί δεν έμπαινε κι έτσι έφυγε στεναχωρημένος…

Κρυφοκοιτάζοντας το θέατρο από τα κάγκελα.

Μετά από μία τόσο γεμάτη βόλτα, είμαι πλέον σίγουρη πως οι βόλτες στην παλιά πόλη δεν τελειώνουν ποτέ. Και γεμάτη αισιοδοξία για νέα κρυμμένα μυστικά, υποδέχομαι το φθινόπωρο, που μπήκε επισήμως σήμερα, με σχέδια για πολλές εξερευνήσεις στα σοκάκια της.

Tango στην Παναγιά του Μπούργκου

Η Παναγιά του Μπούργκου είναι για μένα από τα πιο εκθαμβωτικά σημεία της παλιάς πόλης, από τότε που πρωτοήρθα. Μία γκρεμισμένη μεσαιωνική εκκλησία, χτισμένη τον 14ο αιώνα, με εμφανή ιπποτικά χαρακτηριστικά και μεγαλοπρέπεια που διασώζεται μέσα στα συντρίμμια. Ψάχνοντας, βρήκα ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο, με πάρα πολλές πληροφορίες για το μνημείο. Αυτό που βλέπει ο επισκέπτης σήμερα είναι τα ερείπια της εκκλησίας από τις δύο πλευρές, στη μία διασώζεται ο τριπλός τρούλος και στη μέση οι βάσεις από κάποιες κολώνες. Μου λένε ότι παλαιότερα περνούσε κανονικά δρόμος μέσα από την εκκλησία, τώρα είναι πέρασμα πεζών και μέρος για να παίζουν τα παιδιά.

Χτες είχα την ευκαιρία να χαρώ την εκκλησία με έναν άλλον τρόπο, πέραν των συνηθισμένων περιπάτων. Η ανακοίνωση έλεγε:

Αυτήν την Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου, 15:30 με 17:30 στην Παναγία του Μπούργκου, στην Παλιά Πόλη, θα έχουμε την χαρά να χορέψουμε με tangueros από την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο, που θα βρίσκονται στο νησί μας για λίγες ώρες.  

Φυσικά τρέξαμε όλοι οι ενδιαφερόμενοι να καρπωθούμε την εμπειρία. Λάτρεις του tango από την Ευρώπη είχαν καταπλεύσει με το κρουαζιερόπλοιό τους στη Ρόδο και έψαχναν μέρος για να χορέψουν μέσα στην παλιά πόλη. Χαίρομαι που τους πρότειναν την Παναγιά του Μπούργκου. Παρά το σκληρό πάτωμα που έκανε ιδιαίτερα δύσκολο τον χορό, ομολογουμένως η ατμόσφαιρα ήταν μοναδική. Παρά το ότι ήταν καταμεσήμερο -μάλλον θα ήταν πολύ πιο ατμοσφαιρικά στο δειλινό- αρκούσε να κάνεις έναν γύρο με τα μάτια σου για να συνειδητοποιήσεις πού βρισκόσουν. Νομίζω ότι αρκετοί από εμάς εύχονται να διοργανωθεί μία ακόμα milonga στο ίδιο μέρος…

Επιστροφή

Μάλλον πρέπει να είχα ένα πολύ χαζό χαμόγελο όσο το πλοίο περνούσε μπροστά από την πόλη της Ρόδου, γιατί οι υπόλοιποι ταξιδιώτες με κοιτούσαν περίεργα. Δεν είχα παρατηρήσει ποτέ ότι από θαλάσσης φαίνονται όλα τα τείχη μέχρι πάνω. Θα έλεγα πως η παλιά πόλη δείχνει μάλλον μικρή από μακρυά. Μπορείς να διακρίνεις, εκτός φυσικά από το μεγαλοπρεπέστατο παλάτι, τον τρούλο του τζαμιού του Σουλεϊμάν και το ρολόι, να μαντέψεις τα μπαρ στα οποία χώνεσαι τα βράδια και τα σοκάκια που σουλατσάρεις τα απογεύματα.

Από την είσοδο μόλις, στο λιμάνι, θυμήθηκα όλους τους λόγους που είχα σκεφτεί για να μείνω για πάντα στη Ρόδο… Αργότερα συνάντησα την Έφη, πιο μετά τον Ρήγα, γνώριμα χαμόγελα και αγκαλιές. Ελπίζω να μπορέσω να παραμείνω στο νησί, καθώς η ατζέντα του χειμώνα γεμίζει ήδη με σχέδια και όνειρα. Όλα κρίνονται από τις επαγγελματικές εξελίξεις. Σε λίγες ημέρες θα ξέρω αν αυτή η Επιστροφή είναι μόνιμη ή αν απλά θα είναι ένα διάλειμμα για φθινοπωρινές διακοπές στη Ρόδο. Ας ελπίσουμε ότι θα συμβεί το πρώτο!

Και το πλοίο φεύγει… από τον Πειραιά. Ελπίζω να ξαναγυρίσει μετά από πολλούς μήνες!

Αρέσει σε %d bloggers: