Πάρκο Ροδίνι

Γιατί δεν το είχα επισκεφτεί από την πρώτη στιγμή, δεν ξέρω! Έβλεπα τα παγόνια να βγαίνουν μέχρι τη λεωφόρο Ρόδου-Λίνδου και αναρωτιόμουν τι να έχει μέσα. Οι ντόπιοι θεωρούν πως δεν είναι τίποτα σπουδαίο και μάλλον αυτή η ατμόσφαιρα με είχε κάνει κι εμένα να το υποτιμήσω. Πρωτοπάτησα το πόδι μου κάτι ανοιξιάτικες νύχτες με την tango-παρέα για μεταμεσονύκτιους χορούς, πράγμα που σημαίνει πως δεν είχα ιδέα τι κρυβόταν στα σκοτεινά δρομάκια που ξεκινούσαν από την πίστα μας. Είχε παραμείνει το βλέμμα μου στην πίστα και στην κλειστή και ολοσκότεινη αίθουσα εκδηλώσεων που φαίνεται από το δρόμο και δε χρησιμοποιείται ποτέ.

Η αποκάλυψη έγινε πριν μία εβδομάδα, όταν αποφασίσαμε την Έφη να κάνουμε μία βόλτα στο πάρκο. Μία βόλτα που κράτησε 2,5 ώρες! Δεν πίστευα ποτέ πως σε τόση μικρή απόσταση από τον δρόμο μπορεί να βρίσκεται τέτοιο τοπίο, τόσο έντονη βλάστηση, ποτάμι, γεφυράκια, πάπιες, τεράστια ψάρια και χελώνες, αψίδες, παγόνια που οι φωνές τους ακούγονται παντού, πηγές και νερά που ορμούν μέσα από τοίχους, σπηλιές… Η Έφη ενθουσιάστηκε με μία υπόγεια σπηλιά μέσα από την οποία πήγαζε ολόκληρο ρεματάκι, έλεγε με χαρά πως είναι σαν να βλέπει σκηνή από το βιντεοπαιχνίδι της Λάρα Κροφτ. Πραγματικά δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου. Είναι ιδανικό μέρος για περίπατο και χαλάρωση. Σε κάποια σημεία κάθονται οικογένειες και παιδιά παίζουν φωνάζοντας. Πιο αθλητικοί τύποι έχουν πάει για τρέξιμο και ερωτευμένα ζευγάρια κάνουν βόλτες. Θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουμε από μόνες τους και παρότι είναι αμφίβολο αν θα καταφέρω να παραμείνω στη Ρόδο, θα συνεχίσω να ελπίζω ότι θα ξαναεπισκεφτώ το υπέροχο αυτό πάρκο.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: