Εκλογές λοιπόν

Η φίλη μου η Ειρήνη μού ζήτησε να ανεβάζω αν μπορώ στο blog κάθε μέρα κάτι, έστω μικρό. Δεν ξέρω αν μπορώ, καθότι δεν αισθάνομαι ότι έχω κάθε μέρα υλικό ή υλικό που να αξίζει να ανέβει. Ωστόσο, όπως και να το κάνουμε, το να έχεις ένα blog είναι κίνηση εγωκεντρική και ψυχοθεραπευτική ταυτόχρονα και με όλα αυτά που γίνονται θα ήθελα σήμερα να ανεβάσω κάτι, έτσι γιατί έχω blog και μπορώ.

Εκλογές λοιπόν… Με την αγωνία μας να χτυπάει κόκκινο. Ταυτόχρονα βέβαια και με σκέψεις αγχολυτικά ισοπεδωτικές: αφού δεν μπορώ να κάνω κανένα σχέδιο, ακόμα και για το πολύ-πολύ άμεσο μέλλον, γιατί να αγχωθώ; Υπερ-απλουστευτικό μεν, καθησυχαστικό δε.

Σήμερα, λοιπόν, ας βάλω λίγες ακόμα φωτογραφίες από την παραλία Αφάντου. Αν έχετε καταλάβει οι βόλτες εκεί έχουν αντικαταστήσει την Καλλιθέα σε συχνότητα, γιατί προσφέρεται περισσότερο για αθλητικές δραστηριότητες και βόλτα.

Θα παραμείνω κλεισμένη στο σπίτι για λίγες ημέρες ακόμα, λόγω των επερχόμενων εξετάσεων εισαγωγής σε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα που με ενδιαφέρει (και για το οποίο επίσης έχω την αίσθηση ότι δεν πρέπει να αγχωθώ). Νομίζω ότι μετά θα ξεχυθώ στους δρόμους και στις παραλίες και θα προκύψουν πολλά νέα posts.

Νωρίτερα τον Μάιο, βρήκα αυτές τις «καρδιές από πέτρα» στην άμμο.

Η μοναχική μου ομπρέλα, Δευτέρα 7/5/2012, πρωί.

Και λίγη γκρίνια: υπέροχο μέρος η παραλία Αφάντου, για να αφήσεις τα σκουπίδια σου…

 

Μία εξερεύνηση που δεν πήγε καθόλου καλά

Μέσα στην εβδομάδα που πέρασε είχαμε δει την ανακοίνωση: η Rhodes Outdoors θα διοργάνωνε μία ημερήσια ορειβατική εκδρομή πάνω από τη Λίνδο. Συνήθως η ομάδα διοργανώνει διήμερες εξορμήσεις τα Σαββατοκύριακα, με διαμονή σε σκηνές. «Διαδρομή εύκολη και με ωραία θέα», έγραφε η αφίσα, στην οποία ήδη διαφαινόταν ότι κάτι πάει στραβά: δε συμφωνούσαν η ημέρα με την ημερομηνία (Κυριακή 24 Μαρτίου, έγραφε, αντί για Κυριακή 25). Προσωπικά ήθελα πολύ να πάω, είχα κρατήσει ότι πρόκειται για ορειβατική εκδρομή, ωστόσο αρκετός κόσμος έφτασε σίγουρος ότι πρόκειται για πεζοπορική. Δεν γνωρίζω αν μεταδόθηκε κάπως διαφορετικά από άλλα μέσα που έγραψαν για την πρόσκληση της ομάδας, γιατί ενημερώθηκα αποκλειστικά μέσω Facebook.

Η θέα από το σημείο συνάντησης, περιμένοντας τους υπεύθυνους να καταφθάσουν...

Φτάσαμε, λοιπόν, στο σημείο συνάντησης 15 λεπτά πριν τις 10:00 π.μ., πράγμα αρκετά βάρβαρο για πρωινό Κυριακής, θεωρήσαμε ωστόσο ότι άξιζε τον κόπο. Μας είχαν επιστήσει μάλιστα την προσοχή, να μην μπερδευτούμε με την αλλαγή της ώρας και αργήσουμε. Μετά από λίγο έφτασε άλλος ένας. Κανένας από τους διοργανωτές δεν εμφανίστηκε στην ώρα του. Κατά τις 10:10-10:15 εμφανίστηκε ένας, χωρίς να μας ειδοποιήσει για το τι ακριβώς συμβαίνει και άργησε ή γιατί δεν ξεκινάμε. Κάποια στιγμή πήρε το αυτί μας ότι περιμένουμε έναν Θανάση. Δεν ενημερωθήκαμε ότι κάποιους περιμένουμε, δεν ερωτηθήκαμε αν θέλουμε να περιμένουμε, δεν μιλούσαν παρά μόνο όσοι γνωρίζονταν μεταξύ τους. Τελικά αποδείχτηκε ότι τον Θανάση έπρεπε να τον περιμένουμε, γιατί αυτός θα ήταν ο οδηγός μας. Ο Θανάσης εμφανίστηκε όταν ήμασταν έτοιμοι να φύγουμε, στις 10:59, γιατί κάποιος από την παρέα του είχα μπερδέψει την ώρα! Δεν ζήτησε συγνώμη, δε συστήθηκε, δε μας χαιρέτησε, παρά μόνο μας παρότρυνε να τον χειροκροτήσουμε!

Η συνέχεια ήταν ακόμα χειρότερη. Ο Θανάσης έτρεχε μπροστά χωρίς να κοιτάζει πίσω, χωρίς να υπολογίζει το ρυθμό της ομάδας, χωρίς να έχει κανένα άγχος για το αν η ομάδα τα καταφέρνει. Υπενθυμίζω ότι η συντριπτική πλειοψηφία είχε έρθει προετοιμασμένη για πεζοπορία κι όχι για ορειβασία, οπότε μάλλον χρειαζόταν μία επιπλέον προσοχή. Κάποιος από την ομάδα ωστόσο, έκανε μέχρι κάποια ώρα αυτό που οφείλουν οι διοργανωτές, δηλαδή έμενε στα τέλος. Ο Θανάσης έφτανε πρώτος σε κάποιο σημείο, έκανε στάση για τσιγάρο και μόλις έφταναν οι τελευταίοι είχε ήδη τελειώσει το τσιγάρο του, σηκωνόταν και συνέχιζε, χωρίς να ακούει καμία από τις παρακλήσεις μας. Όσο για τις ερωτήσεις μας για το προς τα πού πάμε ήταν πολυάριθμες, αλλά απάντηση καμία. Απλά δεν απαντούσε, έκανε σαν να μην μας άκουγε. Μόνο κάποια στιγμή που μάλλον ο εκνευρισμός μας άρχισε να ξεφεύγει, μας απάντησε επιδεικτικά και με αέρα γνώστη: «Το μόνο που μπορείτε να ξέρετε είναι ότι ο βοράς είναι προς τα εδώ». Το μεσημέρι είχε αρχίσει να προχωράει αρκετά, δεδομένης και της καθυστέρησης της μία ώρας. Καθώς η ενημέρωσή μας ήταν ότι μέχρι το μεσημέρι θα έχουμε επιστρέψει, ρωτήσαμε πόσο προβλέπεται ακόμα να συνεχίσουμε. Μας απάντησε ότι έτσι όπως το βλέπει, δεν πειράζει να επιστρέψουμε και το απογευματάκι. Αποφασίσαμε 6 άτομα να φύγουμε. Δύο πιο έμπειρες κοπέλες αναγνώρισαν σημάδια από κάποιο μονοπάτι που μάλλον θα έβγαζε, αν υπολογίζαμε σωστά, πάνω από τα Βλυχά. Ο Θανάσης όχι μόνο δεν έδινε καμία πληροφορία, αλλά μας αποθάρρυνε γιατί θα ήταν λέει πολύ επικίνδυνο και φυσικά γιατί ως διοργανωτές θα όφειλαν να έρθει και κάποιος από αυτούς μαζί μας. Δεν ήρθε κανείς. Φύγαμε μόνες μας ακολουθώντας το πραγματικά πολύ πιο βατό μονοπάτι και φτάσαμε μετά από μιάμιση ώρα στα αμάξια. Σύνολο ωρών: τέσσερις.

Δεν ξέρω πραγματικά τι σχόλιο να κάνω για τη διοργάνωση αυτή. Δεν ήταν απλά κακή, ήταν επικίνδυνη. Και οι διοργανωτές πολύ αγενείς. Δεν σταματήσαμε να αισθανόμαστε ότι είχαμε παρεισφρήσει σε μία κλειστή παρέα με τα όλα της: καμία συζήτηση μαζί μας, private jokes, αδιάφορη αλλά και αλαζονική προς όσους δε γνώριζε ήδη. Ήταν σαν να τους ενοχλούσαμε. Δεν ξέρω κατά πόσο αυτό συνάδει με μία δράση που έχει ανακοινώσει σε όλη τη Ρόδο και έχει προσκαλέσει κόσμο να έρθει μαζί. Εγώ προσωπικά αποκόμισα τις χειρότερες εντυπώσεις.

Η περίεργη σπηλιά που συναντήσαμε στο δρόμο του γυρισμού.

Στο δρόμο του γυρισμού.

Ένα από τα περίεργα βραχώδη σημεία που βρήκαμε.

Μια μεγάλη βόλτα

Μία βόλτα που πληρώνω με λίγο πυρετό, έχοντας κάνει το γνωστό λάθος που κάνουμε όταν πρωτομπαίνει η άνοιξη: εστίασα στον ήλιο και υποτίμησα τον κρύο αέρα, που από τη συγκεκριμένη πλευρά της Ρόδου φυσάει απτόητος. Η βόλτα ξεκίνησε χωρίς κάποιο συγκεκριμένο στόχο. Αφού τελειώσαμε κάποιες δουλειές στο κέντρο με την Έφη, Σάββατο πρωί, ενθουσιασμένες από τη λιακάδα, αρχίσαμε να περπατάμε προς την Ψαροπούλα. Μόνο που φτάσαμε πολύ πιο πέρα, μέχρι τα Κρητικά. Δε μείναμε εκεί, την επόμενη ημέρα το επαναλάβαμε με ακόμα μεγαλύτερη παρέα, μέχρι το Capsis και πάλι πίσω.

Η θέα προς τα πίσω, μέχρι το Ενυδρείο.

Μέχρι την Ψαροπούλα τη διαδρομή την ξέραμε. Από κει και πέρα όμως, μόνο με το αμάξι είχε τύχει να περάσουμε. Γι αυτό τον λόγο μας ενθουσίασε το δρομάκι που ξεκινάει και περνάει ανάμεσα από τους βράχους, δίπλα απ’ τη θάλασσα. Λίγο απεριποίητο είναι η αλήθεια, με ξηλωμένα κάγκελα, σκουριασμένους κάδους και μία κατολίσθηση μες στη μέση, αλλά σαν βόλτα ήταν πραγματικά υπέροχο. Περνάει ακριβώς πάνω από την παραλία και σε όλη τη διαδρομή έχει υπέροχη θέα.

Στο δρομάκι προς Ιαλυσό.

Δίδυμοι βράχοι.

Φτάσαμε μετά μέχρι τα Κρητικά, για τα οποία θα ήθελα να ψάξω περισσότερο και να γράψω ένα πιο ολοκληρωμένο κομμάτι. Ανεβήκαμε μέχρι πάνω, στον μισογκρεμισμένο μιναρέ, πίσω από τον οποίο υπήρχε ένα νεκροταφείο.

Η κρήνη και ο μιναρές.

Το άσχημο της διαδρομής, που τη μία μέρα κράτησε δύο ώρες και την άλλη δυόμιση, ήταν τα πολλά σκουπίδια στην παραλία. Πραγματικά απογοητευτική εικόνα. Έχει γίνει γνωστό τελευταία ότι η κατάσταση της καθαριότητας στη Ρόδο είναι εκτός ελέγχου. Ελπίζω να λυθεί σύντομα το πρόβλημα, γιατί άσχετα με το ότι οι πρώτοι τουρίστες θα αρχίσουν να έρχονται πολύ σύντομα, η εικόνα αυτή της Ρόδου δεν της αξίζει. Και οι κάτοικοι αξίζουν περισσότερο σεβασμό από αυτό.

Σκουπίδια στην παραλία 1.

Σκουπίδια στην παραλία 2.

Σκουπίδια στην παραλία 3.

Σκουπίδια με θέα

Όταν διάβαζα εχθές για τα βουνά της Ρόδου στον Παπαχριστοδούλου (το βιβλίο που δανείστηκα εχθές από τη Βιβλιοθήκη), δε φανταζόμουν ότι θα τα γνώριζα τόσο άμεσα. Στην εισαγωγή, λοιπόν, της Ιστορίας της Ρόδου έλεγε ότι το βουνό που βρίσκεται στα Κοσκινού, το χωριό που μένω, λέγεται Πέζουλας και έχει πάρει το όνομά τους από το σχήμα του. Δεν περιμένετε φυσικά κάποιο πολύ ψηλό βουνό σε νησί- το πιο ψηλό σημείο στη Ρόδου είναι ο Ατάβυρος σε ύψος 1215 μέτρα, όπως διαβάζω. Ο Πέζουλας μάλλον λόφος είναι.

Μία παραδοσιακή πρόσοψη σπιτιού στα Κοσκινού.

Ξεκινήσαμε τη βόλτα από το χωριό.

Το μεσημέρι μετά το σχολείο πέρασε η Έφη και μου πρότεινε να πάμε μαζί με κάποιους συναδέλφους της για περπάτημα στα Κοσκινού, μέσα στο χωριό και τριγύρω. Πού να ξέραμε τι μας περίμενε. Το ζήτημα, βέβαια, δεν είναι να γκρινιάξω για την κούραση που έχω μετά από δύο ολόκληρες ώρες περπάτημα και κάπου-κάπου αναρρίχηση στην άγρια ερημιά, αλλά να πω τι είδα. Με μία λέξη: σκουπίδια! Απίστευτα πολλά σκουπίδια, κάθε είδους!

Αλλά ας τα πάρω από την αρχή. Ξεκινήσαμε τη βόλτα από το χωριό, και βγήκαμε στον δρόμο που πάει από το γεφυράκι προς τα πάνω. Αλλά μετά αφήσαμε τον δρόμο, αρχίσαμε να περπατάμε έξω από οποιοδήποτε μονοπάτι και ομολογώ ότι δεν μπορώ να περιγράψω τη διαδρομή. Χοντρικά, περπατούσαμε πάνω από το πάρκο της Καλλιθέας.

Σκουπίδια με θέα.

Απορώ πραγματικά πώς μπόρεσαν να κουβαλήσουν τόσο μεγάλα και βαριά σκουπίδια σε αυτή την ερημιά που δεν περνάει ούτε δρόμος και δεν υπάρχει καν χωματόδρομος. Μόνο πέτρες, κρομμύδες, αγκάθια και σκουπίδια (και «απορρίμματα» από κατσίκες). Μπουκάλια, πλακάκια, καθίσματα αυτοκινήτου, λαμαρίνες αμαξιών (πολλές), μπάζα, απροσδιόριστοι σωροί, σακούλες μισολιωμένες που ανέμιζαν στο αεράκι, κοιτώντας το ηλιοβασίλεμα. Αυτός ο απέραντος σκουπιδότοπος έχει την καλύτερη θέα.

Λαμαρίνες με θέα.

Ο Βασίλης, ο έμπειρος περιπατητής της παρέας, λέει ότι η ύπαιθρος της Ρόδου είναι γεμάτη σκουπίδια. Η αλήθεια είναι ότι έχει υποπέσει στην αντίληψή μου κάτι τέτοιο, από διάφορες παλαιότερες εξορμήσεις. Δεν υπάρχει καμιά ιδιαίτερη βλάστηση στην περιοχή που περπατούσαμε, αλλά το να ανθίζουν σκουπίδια απέχει παρασάγγας από ένα φυσικό τοπίο.

Κι ακόμα λίγα.

Ευτυχώς τα βήματά μας μάς έκαναν να γυρίσουμε την πλάτη στο απογοητευτικό θέαμα που κατά τα άλλα κατέληγε στην απέραντη θάλασσα και μετά από αναρριχήσεις και ανηφοριές καταλήξαμε στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία. Από εκεί μας περίμενε η άσφαλτος, δώρο στα πονεμένα πόδια μας.

Για να μην είμαι άδικη ή μονόπλευρη, η ησυχία της περιοχής και η απέραντη θέα στη θάλασσα, με έκαναν να σκέφτομαι συνέχεια ότι η δίωρη πεζοπορία άξιζε τον κόπο. Και βάζοντας τα δυνατά μου για να ξεχάσω το σκουπιδαριό, γέμισα τα μάτια μου με υπέροχες εικόνες από άλλο ένα ροδιακό ηλιοβασίλεμα. Με μια τέτοια εικόνα προτιμώ να κλείσω.

Αρέσει σε %d bloggers: