Πάσχα στην Αθήνα-σκέψη στη Ρόδο

Ανάσταση, λοιπόν, όπως πάντα στο μπαλκόνι του πατρικού, στη Νίκαια, απέναντι από την εκκλησία. Έκπληξη και ανατριχίλα φέτος. Αμέσως μετά το Χριστός Ανέστη του παπά, ανάμεσα στις βροντές από τα πυροτεχνήματα, μία ομάδα από Χρυσαυγίτες τραγουδούσε τον Εθνικό Ύμνο. Ο κόσμος πάγωσε. Ένας κύριος πήγε να βρίσει, αλλά τον ηρέμησε η παρέα του. Δεν ξέρω τι μπορώ να σχολιάσω, πέραν του ότι το γεγονός μου δηλητηρίασε την όποια ευφορία, με γέμισε με ανησυχία και θυμό. Τέλος της αναφοράς.

DSC_1098Βρίσκομαι στην Αθήνα και η σκέψη μου γυρνάει στη Ρόδο. Σκέφτομαι πόσο όμορφα θα είναι τώρα, που το καλοκαίρι ήρθε νωρίς, αλλά έχει ακόμα την άνεση του Μαΐου, δεν έχουν φτάσει οι ορδές τουριστών του καλοκαιριού που κατακλύζουν ασφυκτικά το νησί. Σκέφτομαι ποιο Σαββατοκύριακο θα μπορέσω να την ξαναεπισκεφτώ και αν θα μπορέσω να πάω για λίγες διακοπές το καλοκαίρι. Δεν μπόρεσα να γράψω για την τελευταία επίσκεψη στη Ρόδο, το τριήμερο της 25ης Μαρτίου, γιατί έχω ξεμείνει από υπολογιστή. Σήμερα, λοιπόν, πριν απολαύσω τον οβελία, ακριβώς επειδή η σκέψη μου γυρνάει στο αγαπημένο μου νησί, είπα να μοιραστώ κάποιες από τις εικόνες του νησιού που είχε ντυθεί τα ανοιξιάτικά του. Πολλές οι βόλτες με φίλους, πολλές οι ωραίες εικόνες. Αυτό το νησί δε θα σταματήσει ποτέ να με λιγώνει με την ομορφιά του.

Πολύ ωραία η μεγάλη βόλτα στην ανθισμένη τάφρο. Την είχα δει μόνο κατακαλόκαιρο. Μοσχοβολούσε και έλαμπε στα χρώματα των λουλουδιών.

Πολύ ωραία η μεγάλη βόλτα στην ανθισμένη τάφρο. Την είχα δει μόνο κατακαλόκαιρο. Μοσχοβολούσε και έλαμπε στα χρώματα των λουλουδιών.

Πίνοντας καφέ και χαλαρώνοντας στην Ψαροπούλα, με καλή παρέα και υπέροχη θέα.

Πίνοντας καφέ και χαλαρώνοντας στην Ψαροπούλα, με καλή παρέα και υπέροχη θέα.

Ηλιοβασίλεμα χρυσό, γνώριμο και πανέμορφο.

Ηλιοβασίλεμα χρυσό, γνώριμο και πανέμορφο.

Η τάφρος του φευγιού

Τόσο καιρό συζητάμε με την Έλενα και τον Πάνο για τα σχέδια των διακοπών. Ρόδος-Κρήτη, Κρήτη-Πειραιάς. Μέχρι να φτάσω έξω από το ταξιδιωτικό πρακτορείο που θα έβγαζα τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια, δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι αυτά τα εισιτήρια διακοπών είναι και εισιτήρια του φευγιού. Αφήνω τη Ρόδο το βράδυ της 21ης Ιουλίου, χωρίς να ξέρω αν θα μπορέσω να ξαναγυρίσω. Καμία δυνατότητα πρόβλεψης για το μέλλον, σφίγγεται η καρδιά μου και που το σκέφτομαι. Η αναστάτωσή μου ήταν τέτοια, όταν τελικά έβγαλα τα εισιτήρια, που άρχισα να περπατάω και αποφάσισα να πάω να δω επιτέλους την τάφρο.

Μία ώρα και δέκα λεπτά περπατούσα, 2300 μέτρα πήγαινε και άλλα τόσα έλα. Με θλίψη στην αρχή, δεν είχα ακριβώς διάθεση για εξερεύνηση. Μετά από λίγο θυμήθηκα να σηκώσω το κεφάλι από το έδαφος κι αυτό κυρίως γιατί με επανέφερε στην πραγματικότητα η φωνή ενός κυρίου που καλούσε τη σκυλίτσα του να τον ακολουθήσει. Δύσκολα τα πράγματα, αν είναι να δακρύζω από τώρα, φαντάζομαι τι θα γίνει εκείνη τη μέρα… Βρισκόμουν ήδη κάτω από την Πύλη d’ Amboise. Ουσιαστικά όλη η διαδρομή αυτό είναι, βρίσκεσαι κάτω από όλα αυτά πάνω στα οποία περπατάς συνήθως, τις πύλες και τα πεζοδρόμια, μια διαδρομή που κάπου μοιάζει με πάρκο, κάπου με μοναχικό επικίνδυνο δρόμο α λα Μάγο του Οζ, κάπου με παρατημένο εργοτάξιο (δυστυχώς ναι), κάπου με βουκολικό τοπίο. Θα προτιμήσω να αφηγηθώ αυτή την εξερεύνηση μέσω φωτογραφιών. Θα το ωραιοποιήσω όμως, τις «κακές» τύπου εργοτάξιο δεν τις βάζω.

Η Πύλη d’ Amboise από την τάφρο και η σκυλίτσα που βολτάρει διεκδικώντας την ανεξαρτησία της από το αφεντικό.

Τυπική εικόνα της διαδρομής. Ειδυλλιακά,ε;

Δίλημμα. Ποιον δρόμο να διαλέξω; Επέλεξα τον πράσινο.

Αποδείχτηκε ότι ήταν ο σωστός δρόμος. Με έβγαλε και σε ένα παγκάκι, έρημο δυστυχώς.

Να και η Πύλη Κοσκινού.

Και ξαφνικά…μια πορτούλα στο εσωτερικό τείχος. Τι να κάνω; Με τρώει η περιέργεια. Θα πλησιάσω. Βγάζει πουθενά; Έτσι φαίνεται. Κι αν είναι μέσα κάνα άγριο σκυλί; Κι αν διακόψω κάνα ζευγαράκι; Θα το ρισκάρω. Τελικά φωτιζόταν και ήταν πέρασμα προς την παλιά πόλη, κοντά στην έξοδο της Ακαντιάς. Άδικα ο προβληματισμός.

Και μετά τη μυστηριώδη είσοδο… Επιτέλους ανακάλυψα το Θέατρο της Μεσαιωνικής Τάφρου, που έβλεπα και ξανάβλεπα βάση δεδομένων όταν δούλευα στους Δεσμούς! Υπάρχει! Είναι πανέμορφο, πεντακάθαρο και έτοιμο να λειτουργήσει, μέχρι και οι προβολείς είναι στημένοι. Ελπίζω να μπορέσω να δω παράσταση.

Αυτός ο σκυλάκος έκανε χαλάστρα σε δύο μπόξερ που τα αφεντικά τους είχαν κοπιάσει για να ευοδωθεί το φλερτ. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά η αφεντικίνα του έμεινε να μιλάει με τους νεαρούς και κατέστρεψε εντελώς την ατμόσφαιρα. Διακρίνονται με κόπο στο βάθος, όπου η κυρία συζητά με τον έναν νεαρό, ενώ ο άλλος έχει πάρει τα σκυλιά παραπέρα, μήπως και σώσει την κατάσταση.

Επιστρέφοντας ο ήλιος έδυε. Από το χρώμα του παλατιού ίσως μπορείτε να καταλάβετε πόσο χρυσός είναι.

Και πίσω στο σπίτι, με τα πέλματα να καίνε, να κοιτάζω και να ξανακοιτάζω τα εισιτήρια… Θα επιστρέψω άραγε;

Αρέσει σε %d bloggers: