Τραγανού ξανά και ξανά

Η Τραγανού το καταμεσήμερο.

Η Τραγανού το ηλιοβασίλεμα, ενώ το φεγγάρι έχει ήδη ανάψει…

…και ψάχνοντας το φεγγάρι, μόλις δύο μέρες μετά.

Το φεγγάρι βγαίνει κατακόκκινο μέσα από τη θάλασσα.

Νύχτα βαθιά στην παραλία.

Δειλά-δειλά, τα χρώματα αλλάζουν ενώ ξημερώνει. Ο Αυγερινός στη θέση του.

Και όλο και πιο έντονα…

Καλημέρα!

Advertisements

Σεισμός

Με βρήκε στην παραλία. Διάβασα και άκουσα ότι ήταν 5,8 ρίχτερ (ή 6 κατ’ άλλους ) αλλά δεν κατάλαβα τι ένιωσα. Βρισκόμουν στην Τραγανού, κάτω από την ομπρέλα μου ήδη για κάνα 45λεπτο, ήταν δε η πρώτη φορά που είχα αποφασίσει να πάρω μαζί μου μία μπύρα. Είχα δεν είχα πιει τη μισή και ήμουν ξαπλωμένη διαβάζοντας το βιβλίο μου, όταν άρχισα να κουνιέμαι. Μα τι στο καλό, ούτε μισή μπύρα δεν ήπια, κάτω απ’ την ομπρέλα είμαι, γιατί να το παθαίνω αυτό; Μέχρι να το σκεφτώ άρχισε να κουνιέται η ομπρέλα που ήταν στηριγμένη στις πέτρες και όπως εγώ, όλη η παραλία είχε ανασηκωθεί από τις ψάθες και τις ξαπλώστρες και κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον, προσπαθώντας να καταλάβουμε. Κάποιος φώναξε ότι μάλλον γίνεται σεισμός. Η διάρκεια πάντως φάνηκε σε όλους μεγάλη. Η αίσθηση ήταν πολύ περίεργη. Μέχρι τώρα με έχει βρει σεισμός μόνο μέσα σε κτίριο, οπότε οι ήχοι είναι διαφορετικοί, χτυπάνε μεταξύ τους αντικείμενα, κουνιέσαι διαφορετικά αν είσαι και σε όροφο. Τώρα ήταν όλα πολύ ήσυχα, ένιωσα σα να βρισκόμουν πάνω σε ένα φυλλαράκι που ταξίδευε, κατάλαβα περιέργως ότι βρίσκομαι πάνω σε νησί. Το ίδιο μου είπε κι ένας φίλος αργότερα. Ο Ρήγας κατέφθασε αφού είχε γίνει ο σεισμός, δεν είχε καταλάβει τίποτα γιατί οδηγούσε. Επιμένει ότι το κύμα που σηκώθηκε και η βρωμιά που βγήκε ήταν λόγω ενός καϊκιού που πέρασε, επιμένω ότι ευθύνεται ο σεισμός, γιατί κι άλλες φορές περνάνε καΐκια και ούτε τόσο κύμα σηκώνουν, ούτε τόση ξαφνική βρωμιά εμφανίζεται. Δε συμφωνήσαμε.

Αφού πέρασαν όλα πάντως, εμφανίστηκαν στην παραλία περίεργοι επισκέπτες. Πέντε άλογα, που θαυμάζαμε από μακρυά, με τους αναβάτες τους. Στάθηκαν λίγο και συνέχισαν τη βόλτα τους προς την παραλία Αφάντου. Δυστυχώς ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός και η απόσταση κάπως μεγαλύτερη απ’ ότι μπορούσε να καλύψει η ταπεινή μου κάμερα.

 

Γεμάτες ημέρες

Η Παρασκευή ήταν μία από ΕΚΕΙΝΕΣ τις ημέρες. Εκείνες που είναι γεμάτες με ωραία πράγματα από την αρχή μέχρι το τέλος. Που βλέπεις και νέα μέρη, γνωρίζεις και νέους ανθρώπους, συγκινείσαι, χορεύεις, συζητάς, δεν προλαβαίνεις να πας καν σπίτι και όταν το καταφέρνεις έχουν περάσει 20 ώρες από τη στιγμή που σηκώθηκες από το κρεβάτι. Και φυσικά πέφτεις να κοιμηθείς και από τη μία θες να ξεραθείς, από την άλλη να σηκωθείς να χορέψεις.

Ανεβαίνοντας προς την κορυφή.

Η μέρα, λοιπόν, ξεκίνησε από αρκετά πρωί: ξύπνημα στις 07:00, ετοιμασίες, σχολείο και αναχώρηση στις 8:30 από εκεί για τη μονοήμερη εκδρομή μας. Συνόδεψα τις μεγαλύτερες τάξεις στις Πεταλούδες. Τα παιδιά ήταν κατενθουσιασμένα, ακόμα κι αν είχαν ξαναπάει στο μέρος. «Κυρία είναι πολύ ωραία. Κυρία δεν είναι πολύ όμορφο το μέρος; Ω, κοίτα εκεί!» Μείναμε αρκετή ώρα, περπατήσαμε στην κοιλάδα και κάναμε στάση μπροστά από το μουσείο, το οποίο επίσης ξετρέλανε τα παιδιά. Φυσικά δεν είδαμε καμία πεταλούδα στην κοιλάδα, αλλά είδαμε αρκετές περίεργες λαχανί φωσφοριζέ πεταλουδίτσες στη βουκαμβίλια έξω από το μουσείο.

Φύγαμε, λοιπόν, από την κοιλάδα των Πεταλούδων και πήγαμε να βρούμε το υπόλοιπο σχολείο στον Άγιο Σουλά. Είναι ένα άλσος, όπου ο Δήμος έχει στήσει παιδική χαρά, γήπεδα ποδοσφαίρου και τέννις, πάρκο κυκλοφοριακή αγωγής και στο διαδίκτυο βρίσκω ότι έχει και πάρκο ελαφιού ντάμα-ντάμα. Διαβάζω ότι το μοναστήρι του Αγίου Σουλά, πήρε το όνομά του από τον αχώριστο συνοδοιπόρο του Αποστόλου Παύλου. Δεν μπόρεσα καν να ανέβω στο μοναστήρι, γιατί το ρίξαμε στο φαγοπότι με τους συναδέλφους και μετά έπρεπε να επιβλέπω τα παιδιά για λίγη ώρα. Είναι ωραίο μέρος για εκδρομή και πικ-νικ πάντως, αντίστοιχο του Αγ. Νικολάου Φουντουκλή, απ΄ότι μου είπαν έρχονται κι εδώ για μπάρμπεκιου.

C’ est moi!

Με την επιστροφή στο σχολείο, αφού είχα ζεσταθεί πολύ, ένιωθα τη θάλασσα να με καλεί. Μαγιό λοιπόν και κατευθείαν Τραγανού για να βρω την Έφη και τον Γιάννη. Περιττό να γράψω άλλη μία φορά γι αυτήν την παραλία, που είμαι σίγουρη πια ότι είναι η ομορφότερη του νησιού. Δεν ήθελα να φύγω, αλλά πάνω στην ώρα στέλνουν μήνυμα τα παιδιά από το tango ότι με περιμένουν στην practica. Εκτόξευση στο σπίτι, ντουζ και κατευθείαν στο Πανεπιστήμιο. Χορός με τις ώρες, στη γνωστή αίθουσα με τις αφίσες του ΚΚΕ. Ασκήσεις, μουσική, βήματα, αγκαλιές, ιπτάμενες κατσαρίδες. Κατά το τέλος τα πόδια μου δε με υπάκουαν πια και τα μάτια μου άρχισαν να κλείνουν. Έλα όμως που και τα παιδιά είπαν να πάμε όλοι μαζί για μπύρα και ο Ρήγας πήρε τηλέφωνο πάνω στην ώρα ότι θέλει να κατέβει για ποτό.

Πάμε λοιπόν, στην παλιά πόλη; Στο Ραχάτι δεν μπορούμε να κάτσουμε, γιατί ακούμε μουσική από τέσσερα μαγαζιά ταυτόχρονα. Ο Γιώργος, ως πιο αποφασιστικός, δείχνει τον Οιωνό. Φοβερή θέα. Μπροστά μας η Πύλη της Θάλασσας και τα κατάρτια από τα ιστιοπλοϊκά. Πίσω μας διαγώνια το παλάτι του Μαγίστρου. Κορυφές από τα τζαμιά. Χάλια μουσική, αλκοόλ και συζήτηση και γέλια και παρέα, όπως ακριβώς έπρεπε να είναι όλα. Επιστρέψαμε σπίτι μετά τις 02:30. Τι γλυκιά κούραση είναι αυτή, όταν μετά από μία τέτοια ημέρα πέφτεις επιτέλους  για ύπνο…

Όχι ότι η χθεσινή ημέρα πήγαινε πίσω από πληρότητα και δραστηριότητες, βέβαια. Εξίσου γεμάτη ήταν, άρχισε με αναζήτηση παγκακιών (επιφυλάσσομαι…) και έκλεισε με clubbing στο Viveur, ένα από αυτά τα μαγαζιά που όπως λέει ο Ρήγας «παίζουν όλα αυτά τα ελληνικά τραγούδια που δεν ξέρουμε». Ακριβέστατη περιγραφή, που βέβαια δε μας εμπόδισε να χορέψουμε όσο μπορούσαμε!

Με το χαμόγελο στα χείλη αναμένω κι άλλες τέτοιες ημέρες.

Πρώτη βουτιά

Έτοιμη για τη βουτιά!

Όπως έχω ξαναγράψει, είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, ότι η πρώτη βουτιά για το 2012 θα είναι στην Τραγανού. Η στιγμή αυτή ήρθε σήμερα! Η Τραγανού είναι η άκρη της παραλίας Αφάντου (προς τη Ρόδο), και για να φτάσεις έχει διαφορετική στροφή από τη Ρόδου-Λίνδου, αφού δεν υπάρχει ενιαίος παραθαλάσσιος δρόμος που να την ενώνει με τ’ Αφάντου. Καλύτερα νομίζω.  Το ομορφότερο σημείο είναι αυτό που βρίσκεται αριστερά προς τα βράχια, γιατί το χρώμα των νερών θυμίζει τροπικούς, ενώ κοιτάζοντας δεξιά, το μάτι διατρέχει όλα τα χιλιόμετρα της παραλίας Αφάντου μέχρι το βουνό της Τσαμπίκας. Σε όλη την παραλία, η διαύγεια του νερού είναι καταπληκτική, λόγω της πέτρας.

Όταν έφτασα ήταν εκεί μόνο μία οικογένεια, που αργότερα άναψε φωτιά για μπάρμπεκιου και έστησε το τραπέζι της κάτω από τα βράχια, στη σκιά. Ήρθαν και δύο Ιταλοί. Μετά μία κοπέλα. Όσο περνούσε η ώρα ήρθαν και οι παρέες, που λιάζονταν και βουτούσαν γελώντας. Ωραίες οι παρέες, αλλά μου θύμισαν ότι σε αυτές τις παραλίες που τώρα βρίσκω την ηρεμία μου, σε λίγο καιρό η φασαρία και η πολυκοσμία θα είναι ανυπόφορη. Φεύγοντας, είδα πως υπήρχε αρκετός κόσμος που έτρωγε στην καντίνα της παραλίας, κόσμος που ακόμα κι αν δεν βουτούσε στη θάλασσα, ήρθε να πάρει μία γεύση καλοκαιριού.

Καλό καλοκαίρι, λοιπόν!

Το καλύτερο σημείο της παραλίας.

Αρέσει σε %d bloggers: