Βροχή και σήμερα…

…όπως και εχθές. Κάθε μέρα. Με αποκορύφωμα τη θεομηνία της Δευτέρας των 10 μποφόρ και των ιπτάμενων καρεκλών, γάτων, χαλακίων πόρτας, νερατζιών, λαμαρινών, κλαδιών και λοιπόν γνωστών και αγνώστων αντικειμένων.

Πολύ κρύο πάλι. Εχθές το μεσημεράκι, σκεπτόμενη την πραγματικότητα στην οποία ζω, αναστέναξα. Και είδα τότε έκπληκτη την άχνα μου να βγαίνει με φόρα από το στόμα, όχι κάπου στο δρόμο, αλλά μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Αυτό συνεχίζεται μέχρι και αυτή τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο.

Χτες έπρεπε να επιστρέψω τα βιβλία στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Ρόδου. Όπως είπα και πριν, έβρεχε και λόγω ίσως και της ώρας ή της ημέρας οι δρόμοι ήταν άδειοι. Μια γλυκιά ατμόσφαιρα παντού, σχεδόν ρομαντική, που κατέληξε στην ευχάριστη και γεμάτη προσδοκίες αναζήτηση νέων αναγνωσμάτων, στα ράφια κάτω από τα μεσαιωνικά τόξα. Εκεί που έψαχνα τα παιδικά βιβλία, για να βρω κάποιο ενδιαφέρον παραμύθι για τους μικρούς μου μαθητές, άκουσα δίπλα μου ένα σιγανό επαναλαμβανόμενο ήχο. Ναι, ήταν σταγόνες της βροχής που πέφτανε μέσα στον κουβά, ο οποίος βρισκόταν λίγο πιο δίπλα, πάνω σε τόμους καλυμμένους με νάιλον. Κινδυνεύω να χαρακτηριστώ ως πολύ γκρινιάρα, με βάση τα τελευταία μου posts, αλλά φταίει η περιρρέουσα ατμόσφαιρα… Για την ιστορία να αναφέρω ότι για προσωπική τέρψη επέλεξα το Οριζόντιο Ύψος του πρόσφατα χαμένου Αργύρη Χιόνη, που ήδη από τις πρώτες σελίδες με έχει κερδίσει.

 

Μπροστά από την Θαλασσινή Πύλη, μέσα από το αμάξι.

Στα στενά της παλιά πόλης, τα κλειστά μαγαζιά και οι βρεγμένοι δρόμοι.

 

Η είσοδος της Βιβλιοθήκης με τα καργκόλια κάτω από τον βροχερό ουρανό. Δε θέλησα να φωτογραφήσω τον κουβά πάνω στα βιβλία, στο εσωτερικό του κτιρίου, από σεβασμό προς τους ευγενέστατους, εξυπηρετικότατους και ευσυνείδητους υπαλλήλους της.

 

 

Βήματα στην άμμο

Είναι αλήθεια ότι έχω αρκετό καιρό να γράψω. Με έχει παραλύσει ο χειμώνας. Ξέρω ότι ο χειμώνας στη Ρόδο είναι πολύ καλύτερος απ’ ότι στην υπόλοιπη Ελλάδα, όμως υπήρξαν κι εδώ πρωινά με 2 βαθμούς Κελσίου (και με -1 βαθμό λέει ο γείτονάς μου) και σε αυτές τις συνθήκες κρύου και διαρκούς βροχής, διαπιστώνουμε όλοι πόσο πολύ τα σπίτια δεν έχουν κατασκευαστεί για να αντέχουν σε τέτοιες θερμοκρασίες. Η υγρασία εισχωρεί από παντού, ενίοτε και η βροχή από τα παράθυρα, το κλιματιστικό δεν αρκεί για να ζεσταθείς και σηκώνεσαι παγωμένος το πρωί από το κρεβάτι για να πας στη δουλειά. Μου λένε ότι ο χειμώνας δεν είναι έτσι συνήθως εδώ, είναι πολύ βαρύς φέτος και όλοι ελπίζουμε ότι σε λίγο θα φτιάξει και η Ρόδος θα ξαναδιεκδικήσει τον τίτλο της ως το πιο ηλιόλουστο μέρος της Ελλάδας.

Μέσα σε όλη αυτή την υγρή και χειμωνιάτικη ατμόσφαιρα, υπήρξε μία μέρα που μάλλον θα ήταν Αλκυονίδα. Μεθαύριο κλείνουν δύο εβδομάδες από τότε, ήταν μία Δευτέρα που ο αέρας μύριζε άνοιξη. Μία και μοναδική Δευτέρα. Δεν κρατήθηκα λοιπόν και πήγα την αγαπημένη μου βόλτα, μετά το σχολείο, στην Καλλιθέα. Κατέβηκα να περπατήσω στην παραλία και για πρώτη φορά είδα ότι δεν υπήρχαν καθόλου αποτυπώματα άλλων βημάτων στην άμμο. Περίεργη αίσθηση. Στην αρχή αισθανόμουν σαν να χαλάω το τοπίο, μετά ότι είμαι πολύ τυχερή, γιατί μάλλον τη συγκεκριμένη παραλία δε θα την ξαναβρώ απάτητη. Μόνη, λοιπόν, ρουφούσα τον ήλιο που τελικά μου χρειάστηκε για τις επόμενες ημέρες βροχής και περπατούσα με ενθουσιασμό πάνω στην αφράτη άμμο. Ελπίζω σύντομα να έρθουν κι άλλες τέτοιες ημέρες, παρότι δε διαφαίνεται κάτι τέτοιο, γιατί νομίζω ότι στο νησί ταιριάζει πολύ καλύτερα ο ήλιος τελικά…

Απάτητη η άμμος.

Και τα δικά μου μοναδικά βήματα.

Χειμώνας στη Ρόδο

Η σημερινή συννεφιά και το ψιλόβροχο χρωμάτισαν υπέροχα την παραλιακή μας βόλτα.

 

Τα ελάφια του λιμανιού και το άνοιγμα στο Αιγαίο.

Δεμένα τα καράβια και στο βάθος ο Ευαγγελισμός.

Το τούρκικο βακούφι, που αξίζει ένα δικό του post.

Δεν είναι photoshop, το χρώμα της θάλασσας είναι πραγματικό.

Είναι η παραλία πριν το ενυδρείο. Φόρεσε τα χειμωνιάτικά της.

Αρέσει σε %d bloggers: