Μια μεγάλη βόλτα

Μία βόλτα που πληρώνω με λίγο πυρετό, έχοντας κάνει το γνωστό λάθος που κάνουμε όταν πρωτομπαίνει η άνοιξη: εστίασα στον ήλιο και υποτίμησα τον κρύο αέρα, που από τη συγκεκριμένη πλευρά της Ρόδου φυσάει απτόητος. Η βόλτα ξεκίνησε χωρίς κάποιο συγκεκριμένο στόχο. Αφού τελειώσαμε κάποιες δουλειές στο κέντρο με την Έφη, Σάββατο πρωί, ενθουσιασμένες από τη λιακάδα, αρχίσαμε να περπατάμε προς την Ψαροπούλα. Μόνο που φτάσαμε πολύ πιο πέρα, μέχρι τα Κρητικά. Δε μείναμε εκεί, την επόμενη ημέρα το επαναλάβαμε με ακόμα μεγαλύτερη παρέα, μέχρι το Capsis και πάλι πίσω.

Η θέα προς τα πίσω, μέχρι το Ενυδρείο.

Μέχρι την Ψαροπούλα τη διαδρομή την ξέραμε. Από κει και πέρα όμως, μόνο με το αμάξι είχε τύχει να περάσουμε. Γι αυτό τον λόγο μας ενθουσίασε το δρομάκι που ξεκινάει και περνάει ανάμεσα από τους βράχους, δίπλα απ’ τη θάλασσα. Λίγο απεριποίητο είναι η αλήθεια, με ξηλωμένα κάγκελα, σκουριασμένους κάδους και μία κατολίσθηση μες στη μέση, αλλά σαν βόλτα ήταν πραγματικά υπέροχο. Περνάει ακριβώς πάνω από την παραλία και σε όλη τη διαδρομή έχει υπέροχη θέα.

Στο δρομάκι προς Ιαλυσό.

Δίδυμοι βράχοι.

Φτάσαμε μετά μέχρι τα Κρητικά, για τα οποία θα ήθελα να ψάξω περισσότερο και να γράψω ένα πιο ολοκληρωμένο κομμάτι. Ανεβήκαμε μέχρι πάνω, στον μισογκρεμισμένο μιναρέ, πίσω από τον οποίο υπήρχε ένα νεκροταφείο.

Η κρήνη και ο μιναρές.

Το άσχημο της διαδρομής, που τη μία μέρα κράτησε δύο ώρες και την άλλη δυόμιση, ήταν τα πολλά σκουπίδια στην παραλία. Πραγματικά απογοητευτική εικόνα. Έχει γίνει γνωστό τελευταία ότι η κατάσταση της καθαριότητας στη Ρόδο είναι εκτός ελέγχου. Ελπίζω να λυθεί σύντομα το πρόβλημα, γιατί άσχετα με το ότι οι πρώτοι τουρίστες θα αρχίσουν να έρχονται πολύ σύντομα, η εικόνα αυτή της Ρόδου δεν της αξίζει. Και οι κάτοικοι αξίζουν περισσότερο σεβασμό από αυτό.

Σκουπίδια στην παραλία 1.

Σκουπίδια στην παραλία 2.

Σκουπίδια στην παραλία 3.

Advertisements

Μεζές

Η Ψαροπούλα ήταν από τις πρώτες περιοχές που γνώρισα στη Ρόδο, καθώς εκεί βρίσκονταν τα ξενοδοχεία που έμεναν η Έφη και ο Δημήτρης μέχρι να βρουν σπίτι, αλλά και το στέκι του έτερου φίλου Δημήτρη. Όπως είναι λογικό λοιπόν, σχεδόν άμεσα γνώρισα και τα εστιατόρια της περιοχής. Ο Μεζές είναι ένα από αυτά, εστιατόριο που δεν σταμάτησα να επισκέπτομαι από τότε.

Ο Μεζές βρίσκεται στον παράδρομο μετά το άγαλμα του Διαγόρα. Απέναντι η θάλασσα, λίγο μακρυά είναι η αλήθεια, αφού μεσολαβεί ο δρόμος, όμως ανοίγει το βλέμμα μέχρι τα μικρασιατικά παράλια. Το περιβάλλον είναι ιδιαίτερα φιλόξενο, όλα τα τραπέζια και καρέκλες είναι ξύλινα και η μουσική παίζει πάντα σε λογική ένταση. Το πρώτο πράγμα που έρχεται στο τραπέζι είναι το ψητό ψωμί με φέτες μπέικον, για να χορταίνει και το μάτι και το στομάχι. Αδυνατώ να ξεπεράσω την ρεβυθοσαλάτα του Μεζέ, που είναι σε μορφή αλοιφής, που λένε και οι βόρειοι. Κάθε φορά λίγο διαφορετική, γεγονός που αποδεικνύει ότι είναι χειροποίητη. Αυτό βέβαια ισχύει για όλα τα πιάτα του μαγαζιού, τα οποία όπως διαβάζω γίνονται κυρίως με υλικά δικής τους παραγωγής. Στη ρεβυθοσαλάτα το σκορδάκι χτυπάει ευχάριστα και αρέσει ακόμα και σε αυτούς που το αποφεύγουν μετά βδελυγμίας.

Το σπέσιαλ ψωμί μας και η μοναδική ρεβυθοσαλάτα.

Οι μεζέδες του Μεζέ είναι τόσοι πολλοί, που δε νομίζω ότι έχω πάρει ποτέ κυρίως πιάτο. Έτσι και αυτή τη φορά επιλέξαμε με τους συναδέλφους που τρώγαμε, να γεμίσουμε το τραπέζι με ένα σωρό πιατάκια. Πατάτες τηγανητές φρέσκιες, ρεβυθοκεφτέδες οι επονομαζόμενοι «πιταρούδια» στη Ρόδο, γιαουρτλού κεμπάμπ νοστιμότατο και καλοψημένο, χόρτα φρέσκα, χαλούμι, πλευρώτους σχάρας, σεφταλιές και φυσικά ο περίεργος μεζές «Ε…και της χήρας», δηλαδή κοτόπουλο με κόκκινο κρασί και δεντρολίβανο, που αρέσει ακόμα και σε εμάς που δεν τρώμε κοτόπουλο. Υπάρχει μία σειρά από μεζεδάκια που ποτέ δε θυμάμαι τι είναι το καθένα: «Ε…και της πεθεράς», «Ε…και της χήρας», «Ε…και της νύφης»… Κάθε φορά ρωτάω και κάθε φορά οι ευγενέστατοι υπάλληλοι εξηγούν με προθυμία και χαμόγελο.

Λίγο απ' όλα στο τραπέζι.

Άλλες φορές έχω δοκιμάσει και απάκι, και λοιπούς κρεατομεζέδες και ποτέ δεν έχω φύγει παραπονεμένη. Βέβαια, ακούω ότι στους θαλασσινούς μεζέδες δεν είναι εξίσου «δυνατός» ο Μεζές. Πάντως, ωραίο είναι και το χύμα κρασί του μαγαζιού, λευκό ή κόκκινο.

Ο Μεζές είναι πάντα ένα από τα πρώτα μαγαζιά που μου έρχονται στο μυαλό, όταν σκέφτομαι πού να πάω για φαγητό. Οι τιμές είναι λογικές και λίγο παραπάνω…υπολογίζω κάθε φορά 15-20 ευρώ το άτομο, ανάλογα με το πόσα άτομα είμαστε. Μετά από όλα αυτά, καταλαβαίνετε ότι δεν είναι τυχαίο ότι ξεκινάω την ενότητα Τρώγοντας γράφοντας για τον Μεζέ. Κλείνοντας σας παραθέτω και μία υποψία της θέας στη θάλασσα. Καλή όρεξη!

Η θέα μέχρι τα παράλια της Μικράς Ασίας.

Αρέσει σε %d bloggers: