Ακόμα ένα Σαββατοκύριακο στο νησί

Καθόλου δε μ’ ευχαριστεί που η επαφή μου με τη Ρόδο έχει περιοριστεί σε κάποια λίγα Σαββατοκύριακα εδώ κι εκεί. Ομολογώ πως όσο χαίρομαι όταν πηγαίνω, τόσο στεναχωριέμαι και μου μένει πικρή γεύση όταν φεύγω. Άλλο ένα Σαββατοκύριακο ήταν και το περασμένο, οπότε και πέρασα τρεις σχεδόν μέρες ανάμεσα σε φίλους, αφιερώνοντας χρόνο σε παλιές αγαπημένες συνήθειες, αλλά και σε καινούριες ανακαλύψεις.

Ανοιξιάτικο απόγευμα κι ο ήλιος πέφτει πίσω από τα κάστρα.

Ανοιξιάτικο απόγευμα κι ο ήλιος πέφτει πίσω από τα κάστρα.

Έφτασα Παρασκευή απόγευμα με το κατάρα-μαν, που για ακόμα μία φορά έβαλε σε ισχυρή δοκιμασία τις αντοχές του στομάχου μου. Παρόλα αυτά, έφτασα στη Ρόδο σε μόλις δύο ώρες και με το που βγήκα από το πλεούμενο αντίκρισα τον ήλιο να πέφτει πίσω από τα κάστρα. Σέρνοντας τη βαλίτσα πίσω μου, πήγα κατευθείαν στο κέντρο της πόλης για κάποια απαραίτητα ψώνια. Εκεί συνάντησα τους πρώτους φίλους και έπιασα κουβέντα στο δρόμο, με μια χαρούμενη αίσθηση πως η παλιά  μου αγαπημένη καθημερινότητα με περιμένει ακόμα.

Κι από κει κατευθείαν στο Πανεπιστήμιο για tango practica! Μαζί με την Ειρήνη, τον Ηλία, το Σπύρο, τον Τάσσο, τη Σοφία, το Γιώργο και ένα σωρό ακόμα κόσμο. Μεγάλη έλλειψη φέτος ο χορός και δύσκολο να αναπληρωθεί. Ίσως γι αυτό είναι τόσο μεγάλη η ευχαρίστηση όταν πηγαίνω στη Ρόδο και χορεύω με τα παιδιά.

2nd Rodos Tango Festival

2nd Rodos Tango Festival

Αυτή τη φορά υπήρχε μία ειδική περίσταση, η οποία με έκανε να επιλέξω και το συγκεκριμένο Σαββατοκύριακο για να επισκεφτώ το νησί: το δεύτερο Tango Festival της Ρόδου. Πέρσι είχαμε χορέψει αρκετά, φέτος μπόρεσα να πάω μόνο σε μία milonga, το Σάββατο το βράδυ. Είχε πολύ περισσότερο, πιο νέο και πιο έμπειρο κόσμο. Μπόρεσα να δω σόου από τους Βαγγέλη Χατζόπουλο και Μαριάννα Κουτάντου, που μάλλον αξίζουν την καλή τους φήμη και από ένα άλλο ζευγάρι που χόρευε…κάπως περίεργα, τον Ιταλό Marco Palladino και την Αργεντίνα Sabrina Garcia. Το σαλόνι του ξενοδοχείου La Marquise γέμισε αγκαλιές και χαμόγελα στη συνέχεια, μέχρι αργά. Οι φίλοι μου ήταν πολύ ευχαριστημένοι και από τα σεμινάρια που έκανε με τους χορευτές που φιλοξενήθηκαν φέτος. Εύχομαι πραγματικά να συνεχιστεί με ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία το Φεστιβάλ αυτό και να καθιερωθεί ως θεσμός για το νησί.

Liberty, το φημισμένο σάντουιτς, χωρίς πολλά-πολλά.

Liberty, το φημισμένο σάντουιτς, χωρίς πολλά-πολλά.

Οι νέες ανακαλύψεις αυτή τη φορά είχαν να κάνουν με το φαγητό και δη το πρόχειρο. Έφαγα για πρώτη φορά σε μία φημισμένη καντίνα της Ρόδου, το Liberty, πάνω από το 12ο δημοτικό σχολείο. Ο σοβαρός κύριος που κρατάει την καντίνα φημίζεται για να σάντουιτς και το μπιφτέκι του. Ντεκόρ μηδέν, πολυτέλεια μηδέν, απόλαυση φουλ. Επίσης, στο δρόμο προς το Lick it στο Φαληράκι, κάναμε μία στάση στο TGI (χωρίς Friday’s μετά). Τι μπέργκερ ήταν αυτό! Είχα πολύ καιρό να φάω τόσο ωραίο μπέργκερ, περιποιημένο και τεράστιο, νόστιμο και ζουμερό. Το περιβάλλον είναι λίγο περίεργο στο μαγαζί, καθώς πάει να μιμηθεί τη διακόσμηση της γνωστής αμερικάνικης αλυσίδας, χωρίς να το καταφέρνει απόλυτα. Η μουσική (ελληνική ελαφρολαϊκή από το ραδιόφωνο) δεν ταιριάζει με τίποτα. Το μπέργκερ όμως αποζημιώνει για τα πάντα! Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον ψάχνει κάτι να φάει στο Φαληράκι.

Και φτάνουμε στον Πάολο και το θεϊκό παγωτό του… Το ονειρευόμουν εδώ και πολύ καιρό και ξεκίνησα να πάω αρχικά το Σάββατο. Δεν ξέρω τι έκφραση πήρα όταν έφτασα και το βρήκα κλειστό. Είχε χαλάσει η παγωτομηχανή και ο Πάολο που δεν παίζει με την ποιότητά του είχε κλείσει εντελώς το μαγαζί. Οπότε το ραντεβού ανανεώθηκε για την επόμενη ημέρα. Μετά το μπέργκερ που προανέφερα κατευθυνθήκαμε τρέχοντας προς το Lick it, λίγο από τη λαχτάρα και λίγο από τη βιασύνη να προλάβουμε και το πλοίο της επιστροφής. Μας περίμεναν τα υπέροχα παγωτά στη σειρά και ο Πάολο χαμογελαστός και φιλικός όπως πάντα. Η απόλαυση πάντα η ίδια… κι ας έκανα λάθος κι αντί για το θεϊκό φυστίκι παρήγγειλα φουντούκι. Με το παγωτό του Πάολο γίνεται το εξής περίεργο: κρυώνεις κι ας έχει 40 βαθμούς. Δεν ξέρω γιατί, ξέρω μόνο πως συμβαίνει πάντα, εκεί, όπως παραδίδεσαι στη γλύκα της κίτρινης βανίλιας, ενώ μόλις έχεις φάει μία κουταλιά υπέροχης πικρής σοκολάτας (η μόνη σοκολάτα που απολαμβάνω κι εγώ), κάτι γίνεται και ανατριχιάζεις σύγκορμος.

Τι άλλο να πω για αυτό το νησί; Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν έφτασα, αντικρύζοντας τα τείχη ήταν πως δύσκολα μπορώ να σκεφτώ ωραιότερο μέρος. Τυχεροί αυτοί που την απολαμβάνουν αυτή την εποχή, που ακόμα δεν έχει έρθει πολύς κόσμος, αλλά το νησί φοράει ήδη τα καλοκαιρινά του.

Όπως έχω πει πολλές φορές: Lick it! Το καλύτερο παγωτό του κόσμου!

Όπως έχω πει πολλές φορές: Lick it! Το καλύτερο παγωτό του κόσμου!

Δυο μέρες μόνο

Κι ας μας τα χάλασε λίγο η βροχή. Κι ας ταλαιπωρήθηκα πολύ για να φτάσω. Κι ας ήταν λίγο. Μία γεύση από Ρόδο ήταν απαραίτητη και απορώ γιατί ανέβαλα τόσο καιρό την επίσκεψη. Σα να μην πέρασε μία μέρα βρέθηκα στα αγαπημένα μου μέρη με τους αγαπημένους μου ανθρώπους και φυσικά δεν ήθελα να φύγω.

Ατμόσφαιρα εξαιρετικά φροντισμένη από τα μέλη της ομάδας.

Ατμόσφαιρα εξαιρετικά φροντισμένη από τα μέλη της ομάδας.

Το πρώτο βράδυ έσπευσα με λαχτάρα να επισκεφτώ την tango practica στο Πανεπιστήμιο. Χάρηκα πάρα πολύ που είδα τους φίλους με τους οποίους μοιράστηκα τόσα χορευτικά βράδια, χάρηκα πολύ και για τη θερμή υποδοχή που μου επιφύλασσαν. Φέτος το κλίμα είναι ακόμα καλύτερο και οι δραστηριότητες πιο οργανωμένες. Η ατμόσφαιρα στην αίθουσα χορού του Πανεπιστημίου ήταν τόσο όμορφη και ζεστή, που σκεφτόμουν πως χρόνια έχω να συναντήσω κάτι τέτοιο. Επιτέλους χόρεψα, μετά από πέντε μήνες απραξίας, ενώ σκεφτόμουνα πόσο μου λείπει ο χορός και πόσο θα ήθελα να συμμετέχω φέτος στις δράσεις της ομάδας.

Κρατάω επίσης στη μνήμη μου με χαμόγελο το πρωινό του Σαββάτου παρέα με την Έφη και τον Ρήγα. Βγήκαμε για καφέ στην πόλη και για μία από τις αγαπημένες μας ασχολίες, βόλτα στα μαγαζιά χωρίς σκοπό. Όχι ότι δεν ψωνίσαμε κάτι τελικά, αλλά είναι μία συνήθεια που μας αρέσει. Θυμάμαι τις άσκοπες βόλτες το καλοκαίρι στα τουριστικά μαγαζιά στο Φαληράκι, να δοκιμάζουμε όλα τα γυαλιά ηλίου και να προσπαθούμε να εντοπίσουμε το πιο άσχημο αγαλματάκι του καταστήματος. Κρατάω την κουβέντα του Σαββάτου με την Έφη, όταν πέσαμε να ρίξουμε έναν μεσημεριανό υπνάκο, αλλά τελικά μας βρήκε το βραδάκι μιλώντας. Κρατάω το Σάββατο το βράδυ στο club Viveur στην παλιά πόλη, να χοροπηδάμε σαν τα κατσίκια με την Άντζελα, το Μάνο, τον Ρήγα και την Έφη. Κρατάω τη ματαίωση της περπατάδας στην παλιά πόλη, που είχαμε προγραμματίσει για την Κυριακή το πρωί, αλλά η βροχή μας τα χάλασε. Τελικά καταλήξαμε να τρώμε σούπερ πρωινό και να τα λέμε εφ’ όλης της ύλης, για ακόμα μία φορά.

Καθώς έφευγα από τη Ρόδο, την Κυριακή το απόγευμα βγήκα στο κατάστρωμα του Blue Star για να κρατήσω μία τελευταία εικόνα της Ρόδου. Μακάρι να μπορέσω να ξαναπάω σύντομα. Πόσο το αγαπάω αυτό το νησί…

Χειμωνιάτικο, γρίζο ηλιοβασίλεμα στη Ρόδο. Θα επιστρέψω...

Χειμωνιάτικο, γρίζο ηλιοβασίλεμα στη Ρόδο. Θα επιστρέψω…

Tango στην Παναγιά του Μπούργκου

Η Παναγιά του Μπούργκου είναι για μένα από τα πιο εκθαμβωτικά σημεία της παλιάς πόλης, από τότε που πρωτοήρθα. Μία γκρεμισμένη μεσαιωνική εκκλησία, χτισμένη τον 14ο αιώνα, με εμφανή ιπποτικά χαρακτηριστικά και μεγαλοπρέπεια που διασώζεται μέσα στα συντρίμμια. Ψάχνοντας, βρήκα ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο, με πάρα πολλές πληροφορίες για το μνημείο. Αυτό που βλέπει ο επισκέπτης σήμερα είναι τα ερείπια της εκκλησίας από τις δύο πλευρές, στη μία διασώζεται ο τριπλός τρούλος και στη μέση οι βάσεις από κάποιες κολώνες. Μου λένε ότι παλαιότερα περνούσε κανονικά δρόμος μέσα από την εκκλησία, τώρα είναι πέρασμα πεζών και μέρος για να παίζουν τα παιδιά.

Χτες είχα την ευκαιρία να χαρώ την εκκλησία με έναν άλλον τρόπο, πέραν των συνηθισμένων περιπάτων. Η ανακοίνωση έλεγε:

Αυτήν την Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου, 15:30 με 17:30 στην Παναγία του Μπούργκου, στην Παλιά Πόλη, θα έχουμε την χαρά να χορέψουμε με tangueros από την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο, που θα βρίσκονται στο νησί μας για λίγες ώρες.  

Φυσικά τρέξαμε όλοι οι ενδιαφερόμενοι να καρπωθούμε την εμπειρία. Λάτρεις του tango από την Ευρώπη είχαν καταπλεύσει με το κρουαζιερόπλοιό τους στη Ρόδο και έψαχναν μέρος για να χορέψουν μέσα στην παλιά πόλη. Χαίρομαι που τους πρότειναν την Παναγιά του Μπούργκου. Παρά το σκληρό πάτωμα που έκανε ιδιαίτερα δύσκολο τον χορό, ομολογουμένως η ατμόσφαιρα ήταν μοναδική. Παρά το ότι ήταν καταμεσήμερο -μάλλον θα ήταν πολύ πιο ατμοσφαιρικά στο δειλινό- αρκούσε να κάνεις έναν γύρο με τα μάτια σου για να συνειδητοποιήσεις πού βρισκόσουν. Νομίζω ότι αρκετοί από εμάς εύχονται να διοργανωθεί μία ακόμα milonga στο ίδιο μέρος…

1st Rodos Tango Festival

Την εβδομάδα που είχα αφήσει κενή από φιλοξενούμενους συνέπεσε με το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Τάνγκο του νησιού. Οι διοργανωτές είχαν προσκαλέσει δύο χορευτικά ζευγάρια για να διδάξουν, ένα από την Αργεντινή κι ένα από την Ιταλία. Στη Ρόδο κατέφθασαν, ως εκ τούτου, προκειμένου να παρακολουθήσουν το Φεστιβάλ και αρκετά άτομα από την Ιταλία. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω τα σεμινάρια, λόγω οικονομικών δυσκολιών (είμαστε ακόμα απλήρωτοι), παραβρέθηκα όμως σε δύο milongas, από τις τέσσερις που διοργανώθηκαν.

Το πρώτο βράδυ, λοιπόν, στην welcome milonga στο φουαγιέ του ξενοδοχείου La Marquise, στην Καλλιθέα, πήγαμε οι περισσότεροι να κηρύξουμε, επισήμως αλλά και εντός μας, την έναρξη του Φεστιβάλ. Δεν είναι ότι χορέψαμε πολύ, δε χορέψαμε καν με καινούριο κόσμο, περιμέναμε απλώς τους γνωστούς μας καβαλιέρους να έρθουν να μας πάρουν. Ας είναι καλά ο Αντώνης, ο Γιώργος, ο Ηλίας… H Giovanna που γνωρίσαμε με τη Σαμπίνα, είχε έρθει από την Ιταλία και διαμαρτυρόταν για το γεγονός ότι οι καβαλιέροι εδώ δε ζητάνε τις ντάμες για χορό. Μοιραστήκαμε τον πόνο μας κι εμείς, συνήθως έτσι είναι… Ο κόσμος πάντως χόρευε αρκετά, η πίστα είναι πάντα γεμάτη. Είπαμε και καμιά κουβέντα μεταξύ μας, ήπιαμε το κρασί μας, γνωριστήκαμε λίγο καλύτερα με μερικούς, μέχρι που μετά από αρκετή ώρα καθισμένες, έφτασε η ώρα να φύγουμε.

H welcome milonga του 1st Tango Festival της Ρόδου.

Ο Juan Martin Carrara και η Stefania Colina μας εντυπωσίασαν στο show τους, τη δεύτερη ημέρα του Φεστιβάλ.

Τη δεύτερη ημέρα, η milonga έγινε στο πολύ ωραίο bar Villa di Mare στα Τριάντα. Αυτό το bar μου αρέσει, γιατί εκτός του ότι ο εξωτερικός χώρος δίπλα από την πισίνα είναι πολύ ωραίος, φτιάχνουν και πάρα πολύ ωραία κοκτέιλ. Σκέφτηκα, λοιπόν, πως ακόμα και αν κάτι δεν πάει καλά, θα πιούμε τουλάχιστον ένα ωραίο ποτό. Βέβαια, η βραδιά εξελίχτηκε πολύ καλύτερα απ’ ό,τι περιμέναμε. Από τη στιγμή που η Σαμπίνα ξεκίνησε να φύγει και γύρισε πίσω με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, η βραδιά πήρες νέες διαστάσεις: ο Αντώνης είχε καταφέρει να φύγει από τη δουλειά και να έρθει τελικά στη milonga, παρότι μέχρι το απόγευμα μας το είχε αποκλείσει. Κι όχι μόνο ήρθε κι αυτός με ένα χαμόγελο λαμπερό, αλλά με το που πάτησε έκανε κατευθείαν τη δήλωση: «Εγώ σήμερα θα χορέψω μόνο εσάς». Παράδεισος… Συνεχίσαμε να χορεύουμε και με τον Αντώνη και με τον Γιώργο, μέχρι που η milonga τελείωσε και μεταφερθήκαμε στη Ροτόντα για λίγο ακόμα.

Τις επόμενες δύο βραδιές του Φεστιβάλ, δεν κατάφερα να πάω στις milongas, το Σάββατο λόγω κούρασης και την Κυριακή λόγω αλλαγής τόπου διοργάνωσης της βραδιάς. Μακάρι να μπορούσα να το ζήσω περισσότερο, ίσως να είχα πιο ζεστές αναμνήσεις αν είχα συμμετάσχει στα σεμινάρια. Δύο ακόμα εβδομάδες κι αυτές σκάρτες μου μείναν στο νησί, θα ήθελα να προλάβω να χορέψω όσο μπορώ.

Αρέσει σε %d bloggers: